Πέμπτη, Οκτωβρίου 12

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που ζουν μόνο τις Κυριακές...

Σαν ήμουν παιδί η Κυριακή ήταν ένας παράξενος συνδυασμός: κόλαση και παράδεισος μαζί. Η κόλαση είχε να κάνει με τον πρωινό υποχρεωτικό (απ’ το σχολείο και την οικογένεια) εκκλησιασμό. Απ’ την Παρασκευή κι όλας άρχιζε να με κυριεύει η κατάθλιψη με την ιδέα και μόνο του κυριακάτικου εκκλησιασμού. Πω πω! Θα έτρωγα πάλι στη μάπα τους παπάδες με τις θυμιατούρες, τις ψαλμουδιές και τα κηρύγματα... Χριστός και Παναγία...
Όμως σε τούτη τη ζωή δεν υπάρχει μόνο κόλαση αλλά και παράδεισος (ευτυχώς)! Και στην ηλικία εκείνη ο παράδεισος για μας αντιπροσωπεύονταν από το ποδόσφαιρο. Τη μέρα αυτή κάποιοι λάτρευαν το «Θεό της Κυριακής» και κάποιοι άλλοι τη «θεά μπάλα». Κατά τη διάρκεια του εκκλησιασμού σκοτώναμε την ώρα μας κάνοντας σχέδια για το πώς θα παραταχθεί η ομάδα της γειτονιάς μας εναντίον της αντίπαλης γειτονιάς. Και μόλις ακούγαμε το «είδομεν το φως το αληθινό» τρέχαμε σπίτια μας, βγάζαμε τα «καλά μας» και κατευθείαν στην αλάνα. Αυτό που μας επέβαλαν οι γονείς μας (εκκλησιασμό) το μισούσαμε κι αυτό που μας απαγόρευαν (ποδόσφαιρο) το λατρεύαμε! Απόλυτα αντιεξουσιαστές...
Κι όταν έρχονταν η ευλογημένη ώρα της ποδοσφαιρικής αναμέτρησης με την «επάνω γειτονιά» («αριστοκρατική» τη φωνάζαμε) ζούσαμε την απόλυτη ηδονή. Ακόμη δεν έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου αν το ποδόσφαιρο είναι υποκατάστατο της ερωτικής πράξης ή το αντίστροφο! Πάντως δεν είναι τυχαίο πως τα περισσότερα συνθήματα της κερκίδας είναι σεξουαλικού περιεχομένου. Και ούτε αρνούμαι πως ποτέ μου δεν ένιωσα τόση ηδονή όση όταν «έβαζα γκολ»! Για μας, το τέρμα του αντιπάλου αποτελούσε το γυναικείο όργανο, οι αντίπαλοι παίχτες τον ερωτικό μας αντίζηλο, και η νίκη της ομάδας μας αντιπροσώπευε την περιζήτητη γκόμενα, την ωραία Ελένη...
Ακολούθησε η κάθοδος στην Αθήνα. Επαφή με τις αριστερές ιδέες στη λαϊκή συνοικία του Βύρωνα. Η «χαμένη γενιά» της μεταπολίτευσης δίνει τη σκυτάλη στη «γενιά της αλλαγής». Μια γενιά πιο χαλαρή, με περισσότερη αυτοπεποίθηση, λιγότερα κωλύματα. Αλλά και ... προσωπολατρία, βόλεμα, καριέρα, κονόμα...
Κάποιοι αρνηθήκαμε πεισματικά να «μεγαλώσουμε»! Κουτούκια, ρεμπέτικα, Θεοδωράκης, Ρίτσος, Βάρναλης... Και τις Κυριακές πάντα η απαραίτητη θυσία στη «θεά μπάλα»....
Ο Πειραιάς ήταν ακόμη η εργατούπολη. Η πόλη των προλετάριων και του Ολυμπιακού! Ήταν η ομάδα μας! Όλη τη βδομάδα χάναμε απ΄το αφεντικό, τον σπιτονοικοκύρη, απ’ τον μπακάλη... χάναμε από παντού. Ε, να μην κερδίζουμε κι εμείς μια φορά τη βδομάδα; Και η μέρα αυτή ήταν, πάλι, Κυριακή... Δε λέω πως όλοι στο λιμάνι ήταν αριστεροί. Όμως πάντα, οι άνθρωποι που ζουν γύρω απ’ τα μεγάλα λιμάνια έχουν μια διαφορετική ψυχοσύνθεση και νοοτροπία απ’ τους άλλους...
Ταυτόχρονα σχεδόν γνωρίζουμε και τον άλλον «άξονα» της ζωής μας. Οι γυναίκες γίνονται το δεύτερο σημείο αναφοράς. Πρώτα στα στενά κι ανήλιαγα δρομάκια, ύστερα στις πλατείες κι αργότερα στα σαλόνια...
Τα χρόνια περνούν... Αυτοκρατορίες, συστήματα, ιδεολογίες, γκρεμίζονται. Αλλά κάποιοι εξακολουθούν να μένουν παιδιά...
Στρατός! Τις Κυριακές τα βράδια κάποιες σκιές περνούν μέσα απ’ τα κομμένα συρματοπλέγματα της βάσης στην Ελευσίνα. Μηχανές μεγάλου κυβισμού. Σε δέκα λεπτά (!!!) στη Γλυφάδα, στο μαγαζί που τραγουδούσε η Καίτη Γαρμπή (η «Καιτούλα μας»)... Στολές παραλλαγής, μπερέδες, χορός, μαγκιά, γκομενιλίκι...
Αλήθεια, γιατί δεν θυμάμαι καμιά Δευτέρα της ζωής μου;

9 σχόλια:

Lost είπε...

Nice. I totally agree with the conclusion (τι να θυμηθείς? τα "από Δευτέρα δίαιτα/κόβω το τσιγάρο/αρχίζω δίαιτα"?).
Για να δώσω και την κοριτσίστικη οπτική, ακόμη με πιάνει τρέμουλο με το εφιαλτικό σήμα της εκπομπής Αθλητική Κυριακή που κραύγαζε "Τελείωσε το Σαββατοκύριακο, γρήγορα για ύπνο, αύριο έχει σχολείο"

annamaria είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
γκλιν-γκλον είπε...

Φίλε ασκαρδαμικτί, σε διαβάζω από την πρώτη μέρα αλλά σήμερα Παρασκευή και 13 σου στέλνω το πρώτο μήνυμα.
Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου... Μου αρέσεις αλλά κάπου σε έχω ψιλοβαρεθεί. Σε επισκέπτομαι πλέον μόνο για να βλέπω τα ωραία μάτια της Ανναμαρίας:

maika είπε...

..oύτε οι Κυριακές μου άρεσαν εμένα ,ούτε και οι Δευτέρες,ούτε οι Τρίτες.... μόνο το Σάββατο αγαπούσα.... παρτάκια,χτυποκάρδια,μπλουζάκια με αγοράκια που περίμεναν την Κυριακή για να δουν ή να παίξουν μπάλλα...
Όλοι ήταν χαρούμενοι το Σάββατο!!

εδώ σε θέλω μάγκα μου είπε...

μ'αρέσουν όλες οι μέρες αρκεί να κάνω έρωτα....
ασκαρδαμυκτί μου είσαι;

ptwsh είπε...

Τον ίδιο φόβο με Lost. Αθλητική κυριακή με τον μπαμπά και ύπνο.
Αφού είχε προηγηθεί επιστροφή από το χωριό με το ραδιόφωνο να παίζει ποδόσφαιρο...

Margo είπε...

emena dn m aresei h kuriakh :/

Ασκαρδαμυκτί είπε...

Λοστ και Πτώση, καταλαβαίνω τη δοκιμασία σας... Αλλά πάντα είχα την απορία: πώς περνάν τα κορίτσια τη ζωή τους πριν γνωρίσουν τους άντρες;
Μάικα δεν έχεις και άδικο. Ωραία μέρα το Σάββατο και σίγουρα πιο ωραία από την Κυριακή όταν χάνει η ομάδα σου! Οι κάπως μεγαλύτεροι όμως θα θυμούνται ότι τα σχολεία παλιά ήταν ανοιχτά και Σάββατο. Το Σάββατο το απόγευμα μάλιστα πηγαίναμε πάλι σχολείο για "εξήγηση ευαγγελίου"... Οπότε άστα να πάνε...
Ρε συ μαργκούλα... Στην ηλικία σου μου άρεσαν όλα... Ακόμα και το ξύλο που έτρωγα...
Γκλιν γκλον, έχεις δίκιο... Όλα τα λεφτά εδώ μέσα είναι τα μάτια της Άννας Μαρίας. Αλλά για μια στιγμή! Άμα μπορούσατε να δείτε και τις άλλες κουκλάρες (Λοστ, Πτώση, Μαργκούλα κλπ) δεν θα ξεκολλάγατε από δω μέσα...
Και τώρα στον/στην "εδώ σε θέλω μάγκα μου": Πού και πότε; Για το πώς δεν χρειάζεται να ρωτήσω...

Alkyoni είπε...

δεν είσαι ο μόνος που δεν θυμάται τις Δευτέρες...
τελικά έχεις αξιόλογο μπλογκ :)