Όλοι αύριο στο μαθητικό φεστιβάλ του Συνασπισμού!

Μια ζωή πιπίνι θα είμαι γαμώτο μου...

Πού να 'ναι ο Θεόφιλος να μας ζωγραφίσει...

Στρίβουμε απ΄την Κηφισίας στην Πανόρμου. Ένας Αφρικανός σηκώνει το χέρι του στο ταξί. Ο οδηγός τον προσπερνά χωρίς κανέναν δισταγμό.
- Δεν βάζω σκυλάραπες στο ταξί!
Σε λίγο χτυπάει το κινητό του. Απαντά στα αλβανικά. Μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι!
-Αλβανός είσαι ρε;
-...
-Σταμάτα ρε καριόλη να κατέβω! Είμαι σκυλάραπας και δεν γουστάρω να μπαίνω σε ταξιά Αλβανών!
Ίσως δεν έπρεπε να θυμώσω τόσο πολύ. Είναι άλλωστε γνωστό κοινωνικό φαινόμενο... Οι χειρότεροι ρατσιστές είναι εκείνοι που κάποτε γεύτηκαν τον ρατσισμό με το κουταλάκι! Ο ταξιτζής έχει ήδη ξεχάσει τον άγριο χειμώνα του 1991, τότε που εκατοντάδες Αλβανοί γέμιζαν τα πορνοσινεμά της Ομόνοιας όχι για να δουν ταινίες αλλά για να διανυχτερεύσουν...
Αυτός ο ταξιτζής μπορεί σήμερα να μαθαίνει στα παιδιά του να θεωρούν τους μαύρους "ξένους" και τους εαυτούς τους απογόνους του Περικλή και του Λεωνίδα!
Τώρα, για να πω και τη μαύρη αλήθεια, και οι δικές μου ρίζες βρίσκονται στο Αργυρόκαστρο και στην Τσαμουριά! Αλλά, τουλάχιστον, δεν έχω την ψευδαίσθηση ότι είμαι απόγονος του Αλκιβιάδη και του Φειδία!
Στο κάτω της γραφής δεν μου πέφτει και λίγος ένας Καραϊσκάκης ή ένας Μάρκος Μπότσαρης! Άσε που, όπως λένε, κι ο Βεληγκέκας πριν πατσουρέψει και γίνει σαπιοκοιλιάς και τον λιανίσει στ' Άγραφα ο Κατσαντώνης το 1807, ήταν σπουδαίο παλικάρι!
Άλλωστε, Έλληνες δεν είναι μόνο εκείνοι με τους υπέροχους κώλους που θαυμάζουμε στο μουσείο της Ακρόπολης...

Μια φλούδα γης...

Κει γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν ο πανρωσισμός και ο πανσλαβισμός βρισκόταν σε έξαρση, το ρωσικό πατριαρχείο και η τσαρική κυβέρνηση έβαλαν σ' εφαρμογή το σχέδιο της "κατάληψης του Αγίου Όρους"!
Ενίσχυσαν με κάθε μέσο το ρωσικό μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα και το επάνδρωσαν με χιλιάδες μοναχούς. Υπολείμματα από σκουριασμένες σιδηροτροχιές μαρτυρούν πως παλιότερα ολόκληρα βαγονέτα επιστρατεύονταν για να γεμίσουν τις τεράστιες αποθήκες με αγαθά και υλικά που καθημερινά ξεφόρτωναν τα πλεούμενα στο κοντινότερο αρσανά...
Την ίδια περίοδο ο Ρώσος μοναχός Βησσαρίων αγόρασε το κελί του Αγίου Αντρέα κοντά στις Καρυές κι έτσι άρχισε η μετατροπή του σε Σκήτη. Οι βαριές σιδερένιες πύλες, οι τεράστιες υπόγειες αποθήκες, οι εκτεταμένες δεξαμενές, τα επιβλητικά κτιριακά συγκροτήματα μαρτυρούν το μέγεθος του εγχειρήματος.
Όταν η Σκήτη οικοδομούταν, μαύριζε ο τόπος από μουλάρια κι αγωγιάτες που σε ατέλειωτες αλυσίδες ανεβοκατέβαιναν τις πλαγιές του βουνού μεταφέροντας κάθε είδους υλικά. Τόνοι χρυσού, απ' το υστέρημα του ρωσικού λαού, καταναλώθηκαν για την διακόσμηση της Σκήτης...
Σχεδόν ταυτόχρονα αρχίζουν να οικοδομούν και μια άλλη Σκήτη. Της δίνουν και το φιλόδοξο όνομα "Νέα Θηβαϊδα"! Θέλουν ν' αναστήσουν ή και να ξεπεράσουν την αίγλη της ομώνυμης μοναχούπολης του Νείλου. Η Σκήτη αριθμούσε πολλά κτίρια, νοσοκομείο, γηροκομείο, φαρμακείο και πάμπολλα πολυτελή κελιά.
Η επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης ήταν η ταφόπλακα των φιλόδοξων σχεδίων τους. Η Σκήτη ερήμωσε και σήμερα είναι καταφύγιο για τα πολυάριθμα αγριογούρουνα του Όρους! Εξ ου και το νέο της όνομα... "γουρνοσκήτη".
Αλλά κι η Σκήτη του Αγίου Αντρέα ερήμωσε. Και περιήλθε και πάλι στην ιδιοκτησία της κτητορικής μονής του Βατοπεδίου. Το ίδιο κι η τρίτη "ρωσική Σκήτη", του Προφήτη Ηλία. Σήμερα είναι επανδρωμένη αποκλειστικά με Έλληνες μοναχούς.
Όσο για τη μονή του Αγίου Παντελεήμονος είχε φτάσει σε τέτοια παρακμή που στα 1990 φιλοξενούσε μόνο 12 υπέργηρους μοναχούς. Ωστόσο, η ορθοδοξία ξαναγύρισε στη Ρωσία, το μοναστήρι ενισχύθηκε, κι άρχισαν έργα ανανέωσης και συντήρησής του.
Οι Ρώσοι ήταν πάντα βαρύγδουποι, πομπώδεις κι υπεροπτικοί, ακόμη και στις θρησκευτικές τους εκδηλώσεις. Το ίδιο στην έκφραση και στην τεχνοτροπία. Πίστευαν πως η πολυτέλεια και η μεγαλοπρέπεια ελκύει, υποβάλλει και συγκρατεί τους πιστούς. Πως τα πλούτη θαμπώνουν... Κι έτσι, αρχίζουν την επίδειξη!
Τελικά, ότι έχει δείχνει ο καθένας...

Λουκουμάκι και νηστίσιμο φαγάκι για τη ... Σουργελίτσα!

Αισθήσεις αναστατωμένες...

Σε τούτο το βουνό θυμάσαι τα στερημένα παιδικά σου χρόνια, τότε που το περιφρονημένο σήμερα λουκουμάκι, που κανένας δεν το καταδέχεται, γινόταν αντικείμενο λατρείας και τρέχαν τα σάλια μας μόλις το αντικρίζαμε...
Το ίδιο και τώρα! Καθισμένοι αναπαυτικά στο φιλόξενο αρχονταρίκι, λιγουρευόμαστε τα λουκουμάκια που 'ναι σερβιρισμένα στο τραπέζι. Κι ακολουθεί ο καφές που ανασταίνει τις αισθήσεις, και το τσιπουράκι που φέρνει το κέφι και φτιάχνει την όρεξη...
Ο άνθρωπος περνάει και με τα πολλά και με τα λίγα. Κι όλοι ξέρουμε πως οι περισσότερες ανάγκες μας είναι τεχνητές, ανάλογα με τις βαθμίδες του πολιτισμού που βρισκόμαστε. Κι όσο ανεβαίνει ο πολιτισμός τόσο η ζωή μας γίνεται πιο πολύπλοκη και βασανιστική. Αντίθετα, όσο πλησιάζουμε στη φύση τόσο λιγότερα ζητάμε και χρειαζόμαστε. Ένα ακόμη δίδαγμα από τούτο το βουνό...
Έξω απ' τις Καρυές η φύση ξεδιπλώνει τις σπάνιες ομορφιές κι όλο της το μεγαλείο. Ο επισκέπτης, με τις αισθήσεις του αναστατωμένες, μένει άφωνος και συνεπαρμένος. Εδώ, οι εποχές συναγωνίζονται σε θέλγητρα κι ομορφιές, χωρίς να ζηλεύει η μία την άλλη. Κάθε μια έχει το χρώμα και τη χάρη της...

"Στον ΕΛΑΣ έμαθα την καλογερική"!

Ο μοναχός δεν έχει τίποτε να κάμει, τίποτε να προσφέρει στον εαυτό του.
Δεν έχει υλικά ενδιαφέροντα, κι ό,τι του λείπει το ζητάει απ' το Θεό και μόνο για το σήμερα! Για το αύριο, πάλι ο Θεός θα μεριμνήσει. Κι αν κάτι του στερήσει, δεν θα του κλαφτεί, ούτε θα πάψει να δοξάζει τ' όνομά Του...
Αλήθεια, πού στηρίζεται ο μοναχός; Στην τρέλα!
Και τι είναι τάχα η λογική; Τόσες και τόσες αδικίες δεν γίνονται στο όνομά της; Μήπως δεν έχει και το συμφέρον τη "λογική" του; Σε τελική ανάλυση, η λογική καταντά σαν την πόρνη: όλοι τη χρησιμοποιούν και σε κανέναν δεν αντιστέκεται...
Ο γερο-Τ. θυμάται πως κατατάχθηκε στον ΕΛΑΣ απ' το 1943 μέχρι την παράδοση των όπλων. Στην Κατοχή το ΕΑΜ εξίσωσε τη γυναίκα με τον άντρα. Όμως στον τομέα των σεξουαλικών σχέσεων τα ήθη όχι μόνο παρέμεναν όπως ήταν πριν το 1940 αλλά έγιναν απείρως αυστηρότερα. Η γυναίκα ήταν "συναγωνίστρια" και τίποτ' άλλο! Αυτό αποτελούσε καθολική πίστη κι αρχή...
Ειδικά, οι Μαυροσκούφηδες του Άρη είχαν διαποτιστεί με την παλιά αντίληψη των πολεμιστών: "όποιος πάει με γυναίκα, τον βρίσκει το βόλι"! Εξοργίζονταν και μόνο που άκουγαν "αισχρά καλαμπούρια"! Η συμπεριφορά τους ήταν αυτή ειλικρινών μοναχών...

Ένα μπάρκο που το λένε 'Αθω...

Η γνωριμιά με τ' Αγιονόρος αφήνει μιαν αύρα που κολλά και γίνεται ρούχο πάνω σου και μικρόβιο μέσα σου...
Εδώ αναπτύσσεις μιαν ιδιαίτερη σχέση με τ' ανήμερο στοιχειό του Χρόνου, που, όπως πάντα, τρέχει ασταμάτητα και στο πέρασμά του σωριάζει ερείπια κι αφήνει πίσω του ερημιές. Στο διάβα του αλλάζουν οι καιροί, αλλάζουν οι ανθρώποι, δοκιμάζεται κι αυτή ακόμα η πίστη που χτίζει και γκρεμίζει, υπακούοντας συχνά σε συμφέροντα, ανταγωνισμούς κι άνομες επιδιώξεις...
Τι να την κάνεις την αποχή απ' το κρέας όταν κατασπαράζεις τον αδελφό σου;
Η βουνοπλαγιά σκύβει νάρκισσα και καθρεφτίζεται φιλάρεσκα στα γαλανά νερά της θαλάσσης. Στα ριζά της ο γερο-βράχος στήνει αμάχη με τ' άγρια κύματα που σαν κακομαθημένα παιδιά μαλλιοτραβιούνται, πέφτουν, κυλιούνται και ξανασηκώνονται. Και δεν λέει να τους περάσει η μανία μέχρι να κουραστούν και ν' αποκάμουν...
Οι παλιοί ναυτικοί λέγαν πως τα κύματα είναι τα πάθια της θάλασσας! Εκείνοι ξέραν καλύτερα το παιχνίδι του νερού με τους βράχους, μα πιότερο με τις λαμαρίνες των σκαριών. Φιλιά και δαγκώματα, γλειψίματα, χτυπήματα και καλοπιάσματα...
Μπόδιο και φραγμός το καράβι κι ο βράχος στην απεραντοσύνη του πελάγου. Και πρέπει να παραμεριστεί! Αγώνας ασίγαστος κι ανελέητος... Θεός να σε φυλάει να μη σταθείς μάρτυρας την ώρα που κορυφώνεται. Μαυρίζει ο τόπος σαν αγριεύει η θάλασσα και το μουγκρητό της φέρνει σύγκρυο σ' όλο σου το κορμί...
Τα καλογέρια κι οι ναυτικοί μαθητεύουν καθημερινά στη σοφία των βράχων και των σκαριών που στέκουν ολομόναχα στην απεραντοσύνη της θάλασσας. Γι' αυτό και δεν παραπονιούνται για τη μοναξιά και την ερημιά τους. Εκτός κι αν τη σέρνουν μέσα τους...