Ένας καρπενησιώτης στα Καυσοκαλύβια!

Τα Καυσοκαλύβια, μια πετρώδης και άνυδρη περιοχή στα νότια του Άθωνα, είναι ένα ακόμα "πνευματικό ξυπνητήρι" στ' ανήσυχο, ομιχλώδες κι ανταριασμένο "σήμερα"!

Οι καλύβες, τα σπήλαια και τ' ασκηταριά που κρέμονται σ' απόκρημνα μέρη, είναι οι "φωλιές" των ασκητών Πατέρων που υποβάλλονται σ' εκούσιες και παντοειδείς στερήσεις, όχι από μίσος για τη ζωή και το σώμα, αλλά από "περίσσεια ζωής"...

Τα κατανυκτικά παρεκκλήσια, σκαρφαλωμένα συχνά σε κατακόρυφους βράχους, εναλλάσσονται με μικρούς κρεμαστούς κήπους και παράτολμα ασκηταριά χτισμένα με το μόχθο και τον ίδρωτα των ερημοπολιτών ενοίκων τους.
Οι εναλλαγές της φύσης σού κόβουν την ανάσα. Οι γραφικοί όρμοι, ο πλούτος των χρωμάτων, τ' ακούσματα απ' τ' αηδόνια. Και κάτω απ' τα πόδια σου να μουγκρίζει τ' αγριεμένο Αιγαιοπέλαγος.

Η απεραντοσύνη της θάλασσας υπογραμμίζει τον προορισμό σου: να ψάχνεις για τ' απέραντα σύνορα!
Σαν είναι τρικυμισμένη σού θυμίζει την ένταση της θεϊκής αναζήτησης.
Σαν ηρεμεί, σε μεταφέρει σε "καταστάσεις" που δεν κατακτιούνται ανθρωπίνως, αλλά σου προσφέρονται "άνωθεν", ως δώρο και παρηγοριά στην ασυνθηκολόγητη άσκησή σου...

Όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή, μπορείς να δεις το Πήλιο και τη Σκόπελο.
Όταν, όμως, η πνευματική ορατότητα είναι μεγάλη, δεν βλέπεις τίποτα απ' αυτόν τον κόσμο!
Αντικρύζεις μόνο τις νησίδες του θεϊκού μυστηρίου που κολυμπούν στον ωκεανό του ελέους του Θεού...

Τούτος ο τόπος μού φαίνεται πολύ οικείος!
Ίσως γιατί εδώ έζησαν, ασκήτευσαν κι αγίασαν πολλοί καρπενησιώτες. Όπως ο όσιος Ακάκιος (17ος αι.), ο παπα-Ιωνάς κι ο μαθητής του ιερομόναχος Πελάγιος (18ος αι.).
Εδώ ενισχύθηκε πνευματικά κι ο οσιομάρτυρας Ρωμανός ο Καρπενησιώτης πριν μαρτυρήσει στην Πόλη στις 9 Γενάρη του 1694.

Εδώ βρίσκεις κι έργα των περίφημων αγιογράφων, απ' τη Φουρνά Ευρυτανίας, Διονυσίου και Παρθενίου.
Τι να τράβηξε άραγε τόσους καρπενησιώτες σε τούτη εδώ την "ακρόπολη της ησυχίας";

Προσωρινά κλειστό λόγω ιεραποδημίας...

Η μυθική εικόνα του αυστηρού ασκητισμού της Αθωνικής Πολιτείας ανήκει στο παρελθόν.
Απ' το 1925 μέχρι το 1970 τα μοναστήρια του Άθωνα μαράζωναν, μετατρέπονταν σιγά αλλά σταθερά σε γηροκομεία.
Απ' το '70 και μετά, τα πράγματα αλλάζουν. Εκατοντάδες νέοι άνθρωποι, οι περισσότεροι προερχόμενοι από εκκλησιαστικές οργανώσεις, με πτυχία και ντοκτορά, έδωσαν νέα πνοή και δύναμη στ' Αγιονόρος.
Δισεκατομμύρια κρατικών και κοινοτικών επιδοτήσεων σπαταλήθηκαν για να συντηρηθούν και αναπαλαιωθούν ετοιμόρροπα κτίρια. Αρκετά απ' τα χρήματα ακολούθησαν και ύποπτες διαδρομές μέσω εικονικών τιμολογίων...
Παντού άνοιξαν δρόμοι, κυκλοφορούν πλέον εκατοντάδες αυτοκίνητα, τα περισσότερα μεγάλου κυβισμού, δρομολογήθηκαν σκάφη μεγάλα και πολυτελή, χιλιάδες επισκέπτες καταφθάνουν κάθε χρόνο.
Η φυσιογνωμία του Όρους αλλοιώνεται.
Συχνά βλέπεις τα πλήθη των επισκεπτών σε μιαν αγιονορείτικη αγρυπνία να περνούν την ώρα τους κουτσομπολεύοντας, φωτογραφίζοντας και συζητώντας για το πού θ' αναπαυθούν και τι θα γευματίσουν...
Κι η νέα ελίτ των πτυχιούχων μοναχών, που κρατά σήμερα τα ηνία του Όρους, δεν φαίνεται ν' αφομοιώνεται στ' αγινορείτικο πνεύμα.
Οι παλιοί μοναχοί έφταναν στον Άθωνα σε μικρή ηλικία. Εδώ διαμορφώνονταν, εδώ αποκτούσαν μια φιλοσοφία με κυρίαρχα στοιχεία την ταπεινοφροσύνη και τον σεβασμό της προσωπικότητας.
Οι νέοι "ντοκτοράδες" μπορεί να έχουν γνώσεις, καλές προθέσεις και θεοσέβεια, αλλά δύσκολα θα φτάσουν στα ύψη της απλότητας και ταπεινότητας των παλαιών.
Πού να βρεις σήμερα έναν Θεόδωρο, που στα εβδομήντα του, μόλις ξέσπασε μπόρα μάς έδωσε την ομπρέλα του να προστατευτούμε. Κι όταν εμείς αρνηθήκαμε, την έκλεισε και την πέταξε στον γκρεμό!
"Ή όλοι στεγνοί ή κανένας"...

Κορίτσια, θέλετε να γίνετε ακαταμάχητες; Μιμηθείτε τον Άγιο Χαράλαμπο!

Κάτι ήξερε ο Αριστοτέλης που έλεγε πως το όνομα ενός ανθρώπου δεν είναι άσχετο με την προσωπικότητά του.
Η θεωρία του επιβεβαιώνεται πλήρως στην περίπτωση του Αγίου Χαραλάμπους.
Ο άνθρωπος ήταν Χαραλάμπης όνομα και πράγμα! Τον έβλεπες και η γλυκύτητα της μορφής του αγαλλίαζε την ψυχή σου.
Το πρόσωπό του έλαμπε από εσωτερική ιλαρότητα.
Ήταν χαρούμενος και γελαστός ακόμα και την ώρα του μαρτυρίου του.
Ήταν τέτοια η όλη παρουσία του που ακόμη και οι δήμιοι βασανιστές του έγιναν χριστιανοί!
Κι ερχόμαστε τώρα στο κρίσιμο ερώτημα: πώς ο Άγιος ασκούσε τόση γοητεία γύρω του; Τι ήταν εκείνο που προκαλούσε τη συμπάθεια και τον θαυμασμό όσων τον πλησίαζαν;
Η απάντηση είναι απλή: το μυστικό της έλξης που ασκούσε ήταν η αρετή του!
Αν ξέρατε κορίτσια πόση γοητεία ασκεί η αρετή θα επιδιδόσασταν σ' αυτή μόνο και μόνο για να μην σας ξεφύγει ούτε αρσενικό κουνούπι!
Ρίξτε γύρω σας μια ματιά. Τόσες όμορφες γυναίκες, αλλά και τόσο κενές, κουραστικές, ανυπόφορες, ανιαρές!
Διότι, με το να είναι όμορφες επαναπαύθηκαν! Έγιναν εγωίστριες και, συνεπώς, προβληματικές και αποκρουστικές.
Και βλέπεις κάποιες άλλες, όχι ιδιαίτερα όμορφες, να έχουν χάρη, απλότητα, γλυκύτητα, ψυχική ισορροπία, κι έτσι να γοητεύουν τους πάντες! Χωρίς να βασανίζονται απ' τα κενά και τους βρυκόλακες που κυνηγούν τις καρδιές των όμορφων και υπερήφανων γυναικών...

Μια τολμηρή πρόταση στον Αρχιεπίσκοπο:

Ιερώνυμε,

αντικατέστησε τα ευαγγελικά αναγνώσματα
με ποιήματα του Καβάφη!Την περασμένη Κυριακή,
αντί για την παραβολή του Ασώτου,
θα μπορούσε να διαβαστεί
το ποίημα "Η Σατραπεία"!

Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη (η πόλη) πάντα
ενθάρρυνσι κι επιτυχία να σε αρνείται.
Να σ' εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φριχτή η μέρα που ενδίδεις
(η μέρα που αφέθηκες κι ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πιαίνεις στον μονάρχην Αρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Κι εσύ τα δέχεσαι μ' απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι' άλλα κλαίει,
τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών,
τα δύσκολα και τ' ανεκτίμητα εύγε.
Την αγορά, το θέατρο και τους στεφάνους.
Αυτά που δεν θα στα δώσει ο Αρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία;
Και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις;

Κι αντί για την παραβολή του άφρονα πλούσιου,
θα μπορούσε να διαβαστεί
απόσπασμα απ' το ποίημα "Οροφέρνης":

...
Στην βασιλεία χύθηκεν επάνω
για να χαρεί με νέον τρόπο κάθε μέρα,
για να μαζεύει αρπαχτικά χρυσό κι ασήμι
και για να ευφραίνεται και να κομπάζει,
βλέποντας πλούτη στιβαγμένα να γυαλίζουν.
Όσο για μέριμνα του τόπου, για διοίκησι,
ούτ' ήξερε τι γένονταν τριγύρω του.
...
Το τέλος του κάπου θα γράφηκε κι εχάθη,
ή, ίσως, η ιστορία να το πέρασε,
και με το δίκιο της,
τέτοιο ασήμαντο πράγμα
δεν καταδέχθηκε να το σημειώσει.

Μια νύχτα στο Μανάο... (ναυτικές ιστορίες)

Υπάρχουν κάποιες φάσεις στη ζωή σου που το μυαλό σου έχει γεμίσει μουνιά!
Δεν υπάρχει θέση για τίποτ' άλλο εκεί μέσα...
Μόλις μπήκε στο μπαράκι, εκείνη τον κάρφωσε στα μάτια.
Σ' αυτά τα μέρη, οι πουτάνες πάνω απ' τα 30 θεωρούνται "παροπλισμένες".
Αλλά εκείνη δεν έπαθε κατάθλιψη. Απλά, το πήρε οριστικά απόφαση, κι αποχαιρέτησε τον άλλοτε υπέροχο κώλο της.
Μα και τώρα, δεν ήταν του πεταματού. Ούτε απολειφάδι ούτε και καμιά κωλάθρα. Με εννοείς...
Τον κάλεσε να κάτσει δίπλα της, στο "θρόνο της μοναξιάς". Έτσι έλεγε τα ψηλά σκαμπό των μπαρς.
Οι ρόγες της διαγράφονταν μέσα απ' την μπλούζα της. Αυτές κοίταζαν όλοι. Μικροί μεγάλοι, άντρες γυναίκες, μαύροι άσπροι. Κανείς δεν έβλεπε τα πολυφορεμένα εσώρουχά της, τη μυκητίαση των νυχιών στα πόδια της...
Οτιδήποτε πάνω της ήταν ερωτογόνα ζώνη. Τα πάντα. Το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού ποδιού της. Τα σημεία πίσω απ' τα γόνατά της. Ακόμα κι οι φρονιμίτες της...
Μετά από λίγο τον ακολούθησε στην τουαλέτα.
Τον έσπρωξε με αντρικό τρόπο στον τοίχο.
Άνοιξε τα πόδια του με το γόνατό της.
Με σβέλτες κινήσεις τον πήρε στο στόμα της.
Στο τέλος, δεν το κατάπιε, ούτε το έφτυσε.
Το επέστρεψε απαλά στην κοιλιά του, λίγο κάτω απ' τον αφαλό...

Τ' αλάνια του Περαία Α' (ιστορίες αληθινές, χωρίς αρχή και τέλος)

Ο κόσμος του όλος άρχιζε και τέλειωνε στην οδό Αναπαύσεως στη Δραπετσώνα.

Στο μπιλιαρδάδικο της πλατείας κυκλοφορούσαν τα παιδιά μιας χαμοζωής.
Εκεί γνώρισε τους αλήτες, τα τσόλια, τ' αλάνια, τα χαμένα κορμιά...
Έμαθε τους κώδικες επικοινωνίας των τοπικών συμμοριών, πώς να χρησιμοποιεί τις σιδερογροθιές και πώς να κρύβει τα "σκονάκια" στο εσωτερικό της αριστερής κάλτσας του.
Απ' τα δεκατρία του ήταν "κωλοπέτσας", καμιά σχέση με τα "μουρώχαυλα" της Καστέλας που κατέβαιναν στο "Καραϊσκάκη" μόνο όταν έπαιζε το Εθνικάκι...
Το μεγάλο του όνειρο ήταν να μπει στην "ψειρού". Να γεμίσει με τατουάζ το κορμί του, να κάνει μέσα δυο-τρία χρόνια, κι όταν θα' βγαινε να παριστάνει τον μάγκα και να τον τρέμουν οι υπόλοιποι. Όπως το Νώντα, τον παλικαρά της γειτονιάς...
Όταν τον παραδώσανε στις φυλακές, η πρώτη κουβέντα που του 'πε ο δεσμοφύλακας ήταν "σκύψε ρε τσόγλανε να δω την κωλοτρυπίδα σου"!
Φόρεσε στο αριστερό του χέρι ένα χειρουργικό γάντι και του 'βαλε βαθύ κωλοδάχτυλο. Η "καλύτερη κρυψώνα για τα ναρκωτικά" έπρεπε να ψαχτεί σχολαστικά...
Έκατσε "μέσα" δυο χρόνια και τρεις μήνους. Φαίνεται πως δεν κακοπέρασε. Αργότερα κάποιοι είπαν πως την "έβγαλε σουλτάνα"! Έτσι λένε τα ωραία αγόρια που κάποιοι άγριοι ισοβίτες έπαιρναν στην προστασία τους με αντάλλαγμα την αποκλειστική εκμετάλλα του κορμιού τους...
Μόλις πήρε τ' απολυτήριο, γύρισε πίσω στη γειτονιά του.
Γρήγορα κατάλαβε πως "δεν λέει" να ψάχνεις για γκόμενα. Αυτή η δουλειά χρειάζεται πολλά προκαταρκτικά. Φλερτ, κεράσματα, ψεματάκια και πολύ υπομονή...
Στην αρχή την έβγαζε στα μπουρδέλα. Σ' εκείνα τα ψιλοερειπωμένα κτίρια με τον απαλό φωτισμό, πάντα στις αποχρώσεις του κόκκινου που απαλύνουν τα χαρακτηριστικά, εξωραϊζουν τις μορφές, χαλαρώνουν τις αναστολές...
Εκεί γνώρισε και το Φρωσάκι. Αν και μόλις 16 χρονώ ήταν σπουδαία καλντεριμιτζού, ή, επί το επιστημονικότερον, "υπαίθρια". Δεν ήταν όμορφη, μόνο μικρή. Κι όταν είσαι νέος είσαι ωραίος. Δεν υπάρχουν άσχημα νιάτα.
Χριστούγεννα θα 'ταν όταν η αστυνομία τσουβάλιασε τον νταβά της και το Φρωσάκι έμεινε απροστάτευτο.
Αυτός δεν ήταν ούτε "κορμάρα" ούτε "βουνό". Όμως αυτό δεν τον εμπόδισε ν' αναλάβει την προστασία της.
Η πουτανίτσα είχε ξετρελαθεί μαζί του. Όταν οι άλλες τη ρωτούσαν "τι του έβρισκε", εκείνη τους απαντούσε "κάνει το καλύτερο πήδημα, λέει και λόγια!"... Άσε που ήταν και "χαδιάρης και γαλίφης ο πούστης"!
Ήταν μια χαζοπουτάνα, όπως κι οι περισσότερες.
Μπορεί να πήγαινε και με 50 άντρες τη μέρα. Αλλά τη μεγαλύτερη ηδονή την ένιωθε μόλις του ακουμπούσε τις εισπράξεις της ημέρας. Μόνο τότε έχυνε πραγματικά...

":)"

Πάει, την "χάνουμε την μπάλα" αδέλφια!
Γυρνάς Σαββάτο πρωί στις καφετέριες και βλέπεις νεαρά ζευγαράκια να κάθονται στο τραπέζι απαθώς, κι ο καθένας να διαβάζει την εφημερίδα ή το περιοδικό του!
Πας το βράδυ σε κανένα μπαράκι και να σου πάλι το γνωστό θέαμα: νεαρότατα αγόρια και κορίτσια, που θα 'χουν δεν θα 'χουν σχέση 5-6 μηνών, κάθονται βαριεστημένα στη μούγκα, πίνουν το ποτάκι τους και ανταλλάσσουν καμία λεξούλα κάθε 10 λεπτά. Λες κι είναι 20 χρόνια παντρεμένοι.
Γέμισε ο τόπος αντροπαρέες και γυναικοπαρέες...
Φλερτ; Ανύπαρκτο!
Καμάκι; Άγνωστη λέξη πλέον!
Οι περισσότεροι είναι της λογικής "άντε να πιούμε το ποτό, να πάμε σπίτι να σερφάρουμε μπας και ρίξουμε καμιά γκόμενα"!
Ρε φίλε, δίπλα σου τις έχεις όλες, γιατί πρέπει να πας σπίτι να τις ρίξεις;
Δοκίμασε μια φορά να μιλήσεις πρόσωπο με πρόσωπο, γνώρισε τη γλύκα του ζωντανού χαμόγελου, ξεκόλλα λίγο απ' το ":)", κι αν δεν σου αρέσει ξαναγύρνα στην παλιά σου συνήθεια!
Το λαπτοπάκι σου εκεί είναι και σε περιμένει! Δεν φεύγει...