Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 21

Το "πανεπιστημιακό άσυλο"

Το Φθινόπωρο είναι παραδοσιακά η εποχή των εκπαιδευτικών κινητοποιήσεων. Φέτος, με τόσα θέματα ανοιχτά, είναι φυσικό το «θερμόμετρο» ν’ ανέβει επικίνδυνα. Αναμένονται πολλές και μεγάλες διαδηλώσεις, πιθανώς έκτροπα, καταλήψεις και συγκρούσεις…
Ένα από τα θέματα που μετά βεβαιότητας θα έλθει στο προσκήνιο είναι και το πανεπιστημιακό άσυλο. Ένας θεσμός που για την αριστερά αποτελεί ταμπού και για τη δεξιά μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δημαγωγήσει εκ του ασφαλούς… Λες και σε χώρους όπου δεν ισχύει το άσυλο (Εξάρχεια, κέντρο Αθήνας, γήπεδα) δεν γίνονται επεισόδια και μάλιστα πολύ πιο καταστροφικά!
Ας επικεντρώσουμε όμως το ενδιαφέρον μας στο πανεπιστημιακό άσυλο κάνοντας εξ αρχής μια απλή παρατήρηση: η ισχύουσα νομοθεσία είναι υπερεπαρκής για να αποτραπεί η τέλεση κάθε σοβαρής εγκληματικής πράξης εντός ή με ορμητήριο το χώρο των Πανεπιστημίων. Και συνεπώς δεν χρειάζεται κανένας επαναπροσδιορισμός της έννοιας του ασύλου ούτε, φυσικά, καμιά αλλαγή της υφιστάμενης νομοθεσίας.
Και εξηγούμαι: ο νόμος προβλέπει την αυτεπάγγελτη (δηλαδή χωρίς προηγούμενη άδεια του αρμόδιου παν/κού οργάνου) επέμβαση της αστυνομίας εντός του χώρου του ασύλου όταν τελούνται εντός αυτού αυτόφωρα κακουργήματα ή εγκλήματα που στρέφονται κατά της ζωής ακόμη και σε βαθμό πλημμελήματος!
Για να κάνουμε τις πιο πάνω νομικούρες πιο κατανοητές διευκρινίζουμε ότι στην πρώτη κατηγορία (κακουργήματα) περιλαμβάνονται και: η διακίνηση ναρκωτικών, η κατασκευή, απόκρυψη και μεταφορά εκρηκτικών υλών (τέτοιες θεωρούνται και οι «βόμβες μολότοφ»), η πρόκληση εκρήξεων, ο εμπρησμός αν μπορεί να προκαλέσει κίνδυνο σε πρόσωπα, η ανθρωποκτονία και η απόπειρά της, ο βιασμός και η απόπειρά του, η εκ προθέσεως βαριά σωματική βλάβη κλπ.
Συνεπώς, αν η αστυνομία βλέπει να τελούνται στους χώρους των παν/μίων τέτοια εγκλήματα ή, έστω, έχει τέτοιες πληροφορίες και δεν ενεργεί, δεν φταίει, προφανώς, το παν/κό άσυλο. Αποτελεί όμως πάγια τακτική της αστυνομία, ή καλύτερα της εκάστοτε πολιτική ηγεσίας της, να αφήνει να εξελίσσονται κάποια επεισόδια ενώ μπορεί να τα αποτρέψει ή έστω να τα καταστείλει. Επωφελούνται έτσι απ’ την εύλογη αγανάκτηση των πολιτών και επιρρίπτουν τις ευθύνες στο άσυλο και στις διαδηλώσεις.
Επιτέλους, ας σταματήσει κάποτε η παραπληροφόρηση και η υποκρισία…

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 20

Καθημερινές ιστορίες (Α)

Η γνωριμία
Κυριακή απόγευμα, καιρός γλυκός. Ο φίλος μου ο Νίκος επέμενε:
- Πάμε ρε συ στο Μπουρνάζι για καφέ!
Εγώ βαριόμουν αλλά δεν μπορούσα να του χαλάσω χατίρι...
Να το μετάνιωσα άραγε;
Στο διπλανό τραπέζι κάθονταν μια νεαροπαρέα. Δυνατές φωνές, χάχανα, αστεία, στριγκλιές. Ανάμεσά τους ξεχωρίζω μια κοπελίτσα. Γύρω στα 20. Κοντό μαλλί, λίγο αγοροκόριτσο, νευρικές κινήσεις, εκφραστικότητα....
- Πολύ την πάω την πιτσιρίκα! είπα στον φίλο μου.
- Ποια ρε, την κόρη σου;
- Άντε χάσου ρε...
Πέρασε κάμποση ώρα. Ένα περίεργο συναίσθημα με κυρίευε. Γύρισα στη διπλανή παρέα και μίλησα στη μικρούλα.
- Ρε συ, δεν έρχεσαι κι από μας να μας ανεβάσεις λίγο;
Όλη η παρέα της έσκασε στα γέλια.
- Παιδιά, πάω δίπλα στα πουρά κι επιστρέφω αμέσως. Όμως δεν επέστρεψε αμέσως...
Μιλάγαμε κάμποση ώρα. Όχι τίποτα σπουδαίο. Ήμασταν συνεχώς στην κόντρα! Αλλά μια κόντρα που έδειχνε ολοφάνερα την αμοιβαία μας έλξη! Στο τέλος γύρισε και μου είπε:
- Ρε συ, αν σε είχα άντρα, θα σού ριχνα δηλητήριο στον καφέ ευχαρίστως!
- Κι εγώ, αν σε είχα γυναίκα, θα τον έπινα ευχαρίστως!
Τα ρευματικά
Το βράδυ στο δωμάτιό της η Νάντια ήταν κάπως ανήσυχη. Τα ινδάλματά της στον τοίχο έμοιαζαν να κρέμονται άψυχα. Δεν την κόλλαγε ύπνος. Σκέφτονταν συνέχεια εκείνον που με τόση μαεστρία ταίριαζε τη μία λέξη δίπλα στην άλλη. Πολλές φορές δεν τον καταλάβαινε. Κι απαντούσε αμήχανα μ’ ένα «εγώ φταίω που κάθομαι και σου μιλάω»!
Και τι ήταν πάλι εκείνο που της πέταξε κάποια στιγμή;
- Ανάμεσα στα πόδια σου έχεις ένα θησαυροφυλάκιο κι εσύ το μόνο που ξέρεις να κάνεις είναι να το ξύνεις...
Καθώς άλλαζε πλευρό ένα περίεργο ρίγος διαπέρασε το σώμα της. Αλλά ξύπνησε πάλι μέσα της το ανυπότακτο:
«Α ρε πούστη ... εκεί μέσα θα σε φυτέψω να σε τρελάνουν τα ρευματικά σου»....
Ο γάμος
Νοίκιασαν ένα μικρό δυαράκι στην Κυψέλη. Η Νάντια δεν ήθελε να δουλέψει! Πέρυσι έπιασε δουλειά σ’ ένα μαγαζί αλλά ξόδευε όλο το μισθό της σε ρούχα, χτενίσματα και καλλυντικά. Το αφεντικό τις ήθελες όλες στην τρίχα. «Σιγά μη δουλεύω για πάρτη τους... και να μου πιάνουν και τον κω..»! Αλλά όμως η Νάντια ήταν ξηγημένη: «Κύριε δεν δουλεύω αλλά ούτε έχω κι απαιτήσεις». Και η Νάντια ό,τι έλεγε το εννοούσε. Μόνο έναν (τριπλό) όρο του έβαλε: «στο σπίτι δεν θέλω να μπουν βιβλία, παπάδες και άλλη γκόμενα»...
Εκείνος δούλευε απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ. Αλλά για ψίχουλα! Να βγαίνει το ενοίκιο, οι λογαριασμοί και τα βασικά. Η Νάντια ήταν πάντα αισιόδοξη και καλόβολη: «Εμάς μας χορταίνει η αγάπη μας»! Το χε ακούσει σε κάποια παλιά ελληνική ταινία και της άρεσε πολύ. Αλλά ό,τι έλεγε το εννοούσε!...
Το βράδυ εκείνος γύρισε κουρασμένος. Πήγε κατευθείαν για μπάνιο. Σε λίγο η Νάντια γλίστρησε στην μπανιέρα.
- Εμένα οι άντρες μου αρέσουν γυμνοί και υγροί!
- Βρε Ναντούσκα είμαι πτώμα... και μην ξεχνάς .... σαρανταρίζω....
- Τι σε νοιάζει ρε συ... εγώ κανονίζω.... για να το δω..... πούντο; .... άχου τό μου το αυτό.....

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 19

Χριστιανισμός και Σοσιαλισμός (Β)

Αναφερθήκαμε στο προηγούμενο μήνυμα στον ρωσικό κομμουνισμό που αποτέλεσε μια μεταμόρφωση και μια διαστροφή της παλιάς ιδέας του ρωσικού μεσσιανισμού. Ο παραδοσιακός χρακτήρας του περικλείει θετικά και αρνητικά σημεία. Από τη μια η αναζήτηση μιας αιώνιας αλήθειας, η διάθεση για θυσία και η απουσία αστικού πνεύματος. Από την άλλη ο δεσποτισμός, ο απολυταρχισμός και η ασθενική συνείδηση για τα δικαιώματα του ανθρώπου.
Στη Δύση ο κομμουνισμός δεν πήρε τις ακραίες αυτές μορφές. Δεν εμφανίσθηκε και ούτε προσπάθησε να μετατραπεί σε θρησκεία. Σε αρκετές μάλιστα περιπτώσεις κατόρθωσε να αφυπνίσει τη χριστιανική συνείδηση και να οδηγήσει στην ανάπτυξη ενός κοινωνικού χριστιανισμού. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά να μετατραπεί ο χριστιανισμός σε κοινωνική θρησκεία αλλά να συσχετιστεί στενά η χριστιανική αλήθεια με τη ζωή.
Στην Ιταλία, οι χεγκελιανές απόψεις του Γκράμσι και του Τολιάτι δεν επέτρεψαν τη μετατροπή του μαρξισμού σε δόγμα. Το 1948 όταν ο πάπας Πίος ΙΒ είχε αφορίσει τους κομμουνιστές, η αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτική ομάδας του ΚΚΙ ήταν φανατική καθολική. Στη Γαλλία το Κ.Κ. οργάνωσε στις 10-6-1976 ειδική συγκέντρωση για τους χριστιανούς στη Λυών με ομιλιτή τον ίδιο τον Ζωρζ Μαρσαί! Στην Ισπανία, αρκετοί χριστιανοί και μαρξιστές βρέθηκαν μαζί στις εκκλησίες, στα μοναστήρια και στις φυλακές πολεμώντας το καθεστώς του Φράνκο! Σήμερα το Ισπανικό Κ.Κ. αρνείται την αθεϊα ως δογματικό θεμέλιο του μαρξισμού.

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 18

Λευκό...

Πάντα φοβόμουνα το άσπρο χρώμα...

Τις λευκές βρεφικές πάνες
να μου φασκιώνουν την ελευθερία
από τότε...

Το άψογα κολλαρισμένο γιακαδάκι
παραφωνία στη φθαρμένη σχολική ποδιά.

Τα στέφανα του γάμου
ισόβια απάρνηση του πάθους...

Τ' ανέραστα της κλίνης μου σεντόνια...

Τις άγραφες λυπημένες σελίδες...

Το σάβανό μου
που αδυσώπητα λευκό
με περιμένει...

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 17

Σεπτέμβριος...

Μπήκε ο Σεπτέμβριος και πλέον αρχίζουμε να ξοφλάμε απ’ τους λογαριασμούς του καλοκαιριού. Γιατί, πώς να το κάνουμε; Είναι κι αυτό ένα άγχος που μας βασάνιζε τις νύχτες μαζί με τη ζέστη: πλησίαζαν οι διακοπές κι εμείς ήμασταν υποχρεωμένοι (με το ζόρι) να περάσουμε καλά!
Τώρα, από μακριά ξεπροβάλει η ελευθερία του να μην πρέπει να σκεφτείς πού θα πας διακοπές... Ο Σεπτέμβριος, πάντα, παριστάνει πως είναι μια καινούργια αρχή. Πως θα τα βάλει όλα στη θέση του: θα στείλει τα παιδιά σχολείο, θα μας δώσει προαγωγή και αύξηση, θα μας αγοράσει όμορφα χειμωνιάτικα ρούχα, θα ηρεμήσει τα νεύρα μας, θα φτιάξει τις σχέσεις μας με τους άλλους...
Κάνει πως είναι μια ανάπαυλα ο Σεπτέμβριος. Μια γραμμή εκκίνησης ενός αγώνα αντοχής που χρειάζεται γερά πόδια και ηθικό ακμαίο! Τα έχουμε;

Χριστιανισμός - Σοσιαλισμός (Α)

Μια καλή αφετηρία για να προσεγγίσουμε τις σχέσεις Χριστιανισμού - Σοσιαλισμού αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, το φαινόμενο του «ρωσικού κομμουνισμού» που εμφανίσθηκε με πολύ πιο παραδοσιακή μορφή από τον αντίστοιχο του δυτικού κόσμου. Η «παραδοσιακότητα» αυτή του προσέδωσε κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που τον έκαναν να μοιάζει περισσότερο με θρησκεία παρά με μια απλή ιδεολογία.
Κάποιοι παλαιότερα είχαν επισημάνει πολλές ομοιότητες και αντιστοιχίες μεταξύ κομμουνισμού και χριστιανισμού: παγκόσμια συνέδρια - οικουμενικές σύνοδοι, θυσιασθέντες αγωνιστές - μάρτυρες πίστεως κλπ. Οι ομοιότητες όμως φαίνεται να είναι πολύ βαθύτερες...
Η μορφή με την οποία εμφανίσθηκε ο κομμουνισμός στη Ρωσία δεν διαφέρει σε τίποτα από εκείνη μιας θρησκείας που ισχυρίζεται ότι απαντά στις γενικότερες αναζητήσεις της ανθρώπινης ψυχής και δίνει ένα νόημα στη ζωή του ανθρώπου. Ο κομμουνισμός, ως νέα θρησκεία, ήθελε να διαφεντεύει όλη τη ζωή κι όχι μονάχα κάποιες στιγμές της. Αντιτάχθηκε και πολέμησε σκληρά κάθε θρησκεία. Με ένα μένος που μας θυμίζει τους αιματηρούς θρησκευτικούς πολέμους της Δύσης καθώς και τον «ιερό πόλεμο» του Ισλάμ. Επέδειξε τόση αδιαλλαξία και φανατισμό που μόνο μια μονοθεϊστική θρησκεία θα μπορούσε να παράγει!
Ο ρωσικός κομουνισμός θέλησε πριν και πάνω απ' όλα να είναι μια «κοσμοθεωρία» και επιζητά την αποκλειστικότητα με ένα τρόπο που θυμίζει έντονα θρησκευτική πίστη. Το Κόμμα αποτελεί ένα είδος άθεης θρησκευτικής αίρεσης που κατέχει την εξουσία. Το κράτος γίνεται Εκκλησία. Η χριστιανική θεοκρατία του μεσαίωνα μετασχηματίζεται σε «σοβιετική θεοκρατία» και ολοκληρωτισμό. Η κομμουνιστική εξουσία ενδιαφέρεται πλέον για την «ψυχή» των πολιτών και θέλει να την τρέφει με τη μόνη αλήθεια του διαλεκτικού υλισμού. Οι κομμουνιστές στη Ρωσία υιοθέτησαν αλλά και μεταμόρφωσαν τη χριστιανική ενεργητικότητα. Ο ολοκληρωμένος κομμουνιστής, με τον ανυπόκριτο ενθουσιασμό, πάντα ικανός για απέραντες θυσίες είναι ένας κληρονόμος της χριστιανικής παιδείας, των αιώνων που ο χριστιανισμός ζύμωσε τη φύση των ανθρώπων με το πνεύμα του. Αν η αντιθρησκευτική προπαγάνδα εξάλειφε κάθε ίχνος χριστιανισμού και κάθε θρησκευτικό συναίσθημα, την ίδια μέρα η πραγματοποίηση του κομμουνισμού θα είχε εκ των πραγμάτων καταστεί αδύνατη! Γιατί κανένας δεν θα δεχόταν πια το μαρτύριο, δεν θα θυσίαζε τη ζωή του για κάποιους ανώτερους σκοπούς!

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 16

Βακχικός ύμνος

Στις λόχμες
του Μουσόθρεφτου Ελικώνα
κοράσια σμίγουνε
με Σάτυρους παχύμαλλους.
Πνοές ηδονικές,
παθιάρικες
βάφουν καταπράσινο τον άνεμο
που τρέμει σύγκορμος
στις φυλλωσιές της Πάρνηθας
της ποθοκρατορίσσης...
(Δάκρυ χαράς
χαμόγελο θλίψης
χερουβείμ που φτερουγίζουν
σε ουράνια διάσελα)
Λευκά πουλιά
φτερίζαν γύρω της οι ελπίδες
κι η προσμονή της ηδονής
αρμένιζε
στους αλαβάστρινους μηρούς της
όνειρο σάρκινο,
συμπυκνωμένος Έρωτας
σαν Αφροδίτη φάνταζε
κι έκλεινε
στ’ απαλά τα στήθια
της πυράνασσας θεάς τη λάβα...
(Ψελίσματα προσευχής
στεναγμός ικεσίας
στο σκότος φεγγίζουν
μονοπάτια ουράνια)
Με το δριμύ κρασί
του φρενιασμένου Έρωτα
άντρες να κυνηγούν
μαινόμενοι στα δάση
τις λαμπαδόχυτες
ασπρόκορφες παρθένες.
Πίνουμ’ εμείς
με ρουφιξιές γιομάτες
τον έρωτα τον γητευτή
που ο Διόνυσος τρυγάει το μεσημέρι....
Και στήνουμε
-βουκόλοι ανταριασμένοι-
χορούς παγανικούς
στης Γκιώνας τα λαγκάδια
και αγκαλιά βαριοκοιμόμαστε
με Σειλινούς,
με Βάκχους
και Βακχίδες...
(Φιλί λυγμικό
ψιθυρόσυρτο χάδι
δροσιά που αναβλύζει
από θεών κεφαλόβρυσο)
Όνειρο ... τις νύχτες να κοιμόμαστε
σε πλατανόφυλλους δρυμούς,
νεραϊδογέννηδες
σιμά σε κεφαλόβρυσα αφρισμένα
σε μαγισσών σπηλιές
του Πάνα ν’ αρπάζουμε
τον παθιασμένο αυλό
κι έξαλλοι
στο κυνήγι των Νυμφών
να επιδοθούμε...
Σάτυροι κερασφόροι,
χνουδομπράτσωτοι
να στήνουμε παράφορους χορούς
τα τύμπανα χτυπώντας
και τα ντέφια
αμέρωτα να δίνουμε φιλιά
σ’ αράθυμες Βακχίδες...
(Ελπίδες διάπυρες
αστραπές οραμάτων
ύλη που ντύθηκε πνεύμα
στου χάους τα δώματα)
Όπου σπηλιά
και λάκκα
και θαλάμι
να γέμουμε τα διάσελα
με λάγνους στεναγμούς
όλοι να νιώσουμε
τον οργασμό της φύσης
την ηδονή του μέγα Πόθου
με τα σουραύλια των ανέμων
που κόρφους τροφαντούς
γυμνώνουν των Μαινάδων...
(Μεθύσι ηδονής
σπαρτάρισμα πόθου
ζωή που χορεύει
πέρα απ’ τον θάνατο)
Όταν από την Κύπριδα
βυζάξουμε το μέλι
και γλυκαθούν χείλη,
βουβώνες,
κόρφοι,
όταν ποτίσουμε το σώμα μας
με τους χυμούς
του ποθητού συντρόφου,
τότε ας δώσουμε
τον οβολό στον Χάροντα...
τίποτα πια δεν θα μας νοιάζει...