Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 20

Απ' το κρυφό ημερολόγιο του Δείμου (USA on the road)

Το να φύγεις είναι το ρίσκο που παίρνεις
κάθε φορά που προσπαθείς να μείνεις.
Η ζωή είναι μια σειρά από "γεια" κι "αντίο"
και φοβάμαι πως είν' η ώρα γι' "αντίο" πάλι...
Say goodbye to Hollywood / Billy Joel


Πάντα ονειρευόμουν να γυρίσω την Αμερική με μοτοσυκλέτα.
Να γνωρίσω αυτό το ψηφιδωτό των πολιτισμών... απ' την καλή κι απ' την ανάποδη.
Στο Νότο, αν είσαι ξένος, καλύτερα να μην μπλέξεις με τσοπεράδες και μηχανόβιους.
Γιατί τα "παιδιά" εκεί είναι λίγο άγρια κι αν μη τι άλλο παίζουν και στην έδρα τους.
Δερμάτινα, μπότες, σπιρούνια, φώτα το καταμεσήμερο, γάντια μέχρι τους αγκώνες...
Εδώ κάτι πορτορικάνοι και κουβανοί ψευτοπαλικαράδες δεν φτουράνε.
Κάτω απ' τη γέφυρα μια μπατσοομάδα είχαν στριμώξει έναν πιτσιρικά γκραφιτά.
Πρέπει να κάνω κάτι και γρήγορα.
Νομίζω πως αξίζει τον κόπο να σώσω τον πιτσιρή απ' τα ζόρια.
Πατάω το γκάζι με δύναμη κι η σκόνη που σηκώνεται απότομα τραβάει την προσοχή των μπάτσων.
Στέκομαι στην πίσω ρόδα, κάνω σαλίγκαρο με φόρα κι ένα σύννεφο σκόνης δημιουργεί προπέτασμα καπνού.
Μες στην αναμπομπούλα, ο πιτσιρικάς βρίσκει την ευκαιρία και το βάζει στα πόδια...
Δυο τρεις καλοζυγισμένοι ελιγμοί ήταν αρκετοί να με βγάλουν στη μεγάλη λεωφόρο και ν' απαλλαγώ απ' το μπατσικό.
Λίγες ώρες αργότερα σταμάτησα σ' ένα μοτέλ.
Στην είσοδο παρκαρισμένες καμιά κοσαριά μηχανές.
Θα 'ταν κάποια απ' τις συνηθισμένες συμμορίες της περιοχής.
Έκανα να φύγω, μα κείνη ακριβώς τη στιγμή η παρέα έβγαινε.
Ανάμεσά τους κι ο μικρός που 'χα σώσει νωρίτερα.
Μ' αναγνώρισε αμέσως και διηγήθηκε στους δικούς του πώς τον έσωσα απ' τα καρακόλια.
Οι τσοπεράδες με κοίταξαν με θαυμασμό.
Μού 'σφιξαν το χέρι και προσφέρθηκαν να με κεράσουν ένα ποτό.
Αρνήθηκα ευγενικά... εκείνοι επέμεναν... δέχθηκα.
Μόλις κατέβηκα απ' τη μοτοσυκλέτα κι έβγαλα το κράνος έμειναν όλοι τους άφωνοι.
Το θέαμα ενός στούμπα μελαχρινού καθόλου δεν τους ενθουσίασε.
Και τράβηξαν μαχαίρια!
Στο Νότο, βλέπετε, ακόμα δεν γουστάρουν τους ξένους...

16 σχόλια:

Ασκαρδαμυκτί είπε...

Απ' ό,τι βλέπετε, ο φίλος μας ο Δείμος δεν είναι μόνο "κουλτούρα και κατούρα"!
Είναι και μέγας τσοπεράς...

Αστερόεσσα είπε...

Mη δεις σοβαρό άνθρωπο, βέβηλε! Να τον μαγαρίσεις!

Ανώνυμος είπε...

Βλέπω έναν-έναν τους πιάνεις.. Φαντάζομαι το δείμο "freedom rider" να κάνει αναλύσεις περί του διαλεκτικού υλισμού στα υπόλοιπα αλάνια...

Κώστας

Ασκαρδαμυκτί είπε...

Mα τι λες τώρα Αστερούλα;
Απλά δείχνω πόσο πολυεπίπεδες είναι οι προσωπικότητές τους!

Κώστα, εσύ δεν ξέρεις τι μεγάλες μουσίτσες είναι οι Τακο-Δείμοι!
Κι η προλαλήσασα είναι μεγάλα πρώην κάργια και νυν μαγκούστα!

candy's τετραδιάκι είπε...

o Δειμος οτι και να κανει θα παραμινει στα ματια μας ενας "μικρος" Θεος!

;)

Evie είπε...

Τι κι αν είναι Νότος, Βορράς, Ανατολή η Δύση, αυτού του είδους οι μοτοσυκλετιστές έχουν την δική τους κλίκα και συνήθως ανήκουν σε γκαγκ.

Δεν ανήκεις εύκολα εκεί μέσα, περνάς από πολλά κόσκινα που τύφλα να έχει το Ιντερπόλ, το FBI και του κόσμου τα Intelligence Service.

Όταν κυκλοφορούν μαζεμένοι τους παρακολουθούν γιατί πάντα υπάρχουν προβλήματα.

Με αυτούς δεν παίζουμε, και καλά θα κάνουν οι ΔΕΙΜΟΙ να κάτσουν στα αυγουλακια τους !!!!

Τα γράφω όλα αυτά γιατί βλέπω ότι άρχισες να κατεβάζεις νέες ιδέες και πριν αρχίσεις με μπότες κτλ σκεπάσου με τατουάζ και γέμισε τα αυτιά, μύτη και στήθος με δακτυλίδια, τουλάχιστον να είσαι προετοιμασμένος πριν πάρεις καμιά μηχαναρα!!!

melissa lli είπε...

καλησπέρα :) πολύ ωραία η ιστορία του Δήμου...αναρωτιέμαι τι γράφει η επόμενη σελίδα του ημερολογίου, τι έγινε αφού τράβηξαν μαχαίρια!!!

υγ δεν έκλεβες βρε Ασκαρδαμυκτί, ακόμα μια σελίδα...

Ασκαρδαμυκτί είπε...

Ακριβώς καντούλα...
Ο Δείμος είναι ένα μπουκέτο λουλούδια πεταμένο σε μια γωνιά του πρώην στρατοπέδου "Παύλος Μελάς"!

Ευούλα, αν ήξερες τι εστί Δείμος-Κουταλιανός δεν θα ανησυχούσες!
Παιδί μου, κάτε τέτοιες συμμοριούλες ο Δείμος τις έχει για ορεκτικό!
Μην τον βλέπεις έτσι δασκαλίτσα...

Μελισσούλα, ένα σου λέω: ο Δείμος ζει και βασιλεύει κι ετοιμάζεται και να πολιτευτεί!
Για τους τυπάδες του Νότου δεν δίνω όρκο πως συνεχίζουν να πίνουν τις μπίρες τους...

candy's τετραδιάκι είπε...

εκεί υπηρέτησε ο father.. συμβολικά δεν μ'αρεσει!

Βρες άλλο στρατόπεδο...

;)

Ασκαρδαμυκτί είπε...

έλα μωρέ... όλες τον μπαμπάς σας δεν ψάχνετε;

Μαρία είπε...

Δεν μου φαίνεται για βίαιος τύπος ο Δείμος ο γλυκούλης

ο δείμος του πολίτη είπε...

Βασικά, στα μέρη μου (far west της υποβαθμισμένης Θεσσαλονίκης) έχουμε εκπαιδευτεί από μικρή ηλικία σε τέτοια... Δε μασάμε πια...
Πρώτα ο διαλεκτικός υλισμός και ο πολιτισμός και μετά άμα λάχει... Και όντως ορεκτικό είναι τέτοιες ιστορίες...

Αλλά αφού έμαθε το "Παύλος Μελάς" (για το οποίο ακόμα χύνουμε αίμα) ο Άσκαρ,τι άλλο να θέλω...

Ανώνυμος είπε...

Είσαι μέγας ιντριγκαδόρος ρε ασκάριε.. Κανονικά σου αξίζει μια ιστοριούλα από ημερολόγιο.. Όχι τα εξωραϊσμένα, του "τσακισμένου" εργένη που γράφεις...

Κώστας

Ασκαρδαμυκτί είπε...

Ώστε έτσι Δείμε...
Πολιτισμός-Κουλτούρα-Κι άμα λάχει και μαγκούρα!
Γνήσιο τέκνο του Βαρδάρη και των Δυτικών Συνοικιών...

Κώστα, μάλλον μια "αγιογραφία" του Τσαρούχη θα μου άξιζε...

Ανώνυμος είπε...

Ότι το γουστάρουμε, αυτό και μας αξίζει τελικά ασκάριε.. Τέλως πάντων, κουβαλάω κι εγώ παλιές κακιές συνήθειες κι έτσι σα φθινοπωριάζει μια διάθεση μελαγχολική είναι αυτή που τη ψυχή μου αγαλλιάζει.. Να κάνει και ρίμα.. Ώρες-ώρες η ροπή στη φθορά της μιζέριας είναι αναπόφευκτη.. Για να το κάνω έντεχνο, χειρότερο για άλλους, στέλνω αγωνιστικούς χαιρετισμούς με το ωραίο αυτό τραγούδι.. Άει στην υγεία μας..

http://www.youtube.com/watch?v=LYUcl9aCTKU&list=PLA98367BBFB306651&index=44&feature=plpp_video

Κώστας

Ασκαρδαμυκτί είπε...

Η πλάκα είναι πως αν χτυπήσεις στο γκουγκλ "τσοπεράδες" και μπεις στις εικόνες, βλέπεις πρώτη μούρη πίστα τον Δείμο!