Η ευχή μου για το 2012: γυρίζουμε την πλάτη μας στη μιζέρια και στη γκρίνια!

Το «πρόσωπο» της χρονιάς!

Ασυζητητί το ευρώ!
Αυτό το νόμισμα που μπήκε εντελώς ξαφνικά και απρογραμμάτιστα στη ζωή μας, χωρίς να υπάρχουν οι προϋποθέσεις και η ανάλογη πολιτική ηγεσία.
Που καταρρέει απ’ τα χρέη, τα ελλείμματα και τις ανισορροπίες των ευρωπαϊκών οικονομιών.
Κι αποτελεί πλέον την πιο επικίνδυνη ωρολογιακή βόμβα στον κόσμο...
Υ.Γ.: το τραγουδάκι το αφιερώνω σε σένα κοριτσάκι, που χθες βράδυ δεν έμπαινες στην πλατεία Αβησσυνίας γιατί σκιαζόσουνα, έλεγες, κι ας ήμουν δίπλα σου κι ας σου έσφιγγα δυνατά το σβέρκο...

Λάου-λάου το παγαίνεις να ξαναγενώ εργένης!

Λένε πως τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά είναι γιορτές για τα παιδιά.
Εγώ παιδιά-σκυλιά δεν έχω, ακόμα τουλάχιστον, αλλά καμιά φορά φαντάζομαι τον εαυτό μου μπαμπά...
Βλέπω γύρω τους φίλους μου που ’χουν γιους να τους τρώει η αγωνία μην τυχόν και γίνουν ομοφυλόφιλοι, κομμουνιστές, ρατσιστές, μασόνοι, διάφορα...
Εμένα, αντιθέτως, όσο το βιολογικό μου ρολόι πλησιάζει τα μεσάνυχτα, άλλο σαράκι με τρώει.
Τρέμω την πιο σκληρή κι οδυνηρή απόρριψη που μπορεί ένας πατέρας να βιώσει: τι θα κάνω αν ο γιος μου, κει γύρω στα επτά, σκεφτεί πως ο μπαμπάκας του είναι τρελός και πως ο Θρύλος είναι ομάδα μπανάλ, λαϊκατζούρα ή κατεστημένο;
Και μου ξεφουρνίσει μια ωραία πρωία πως υποστηρίζει το ΑΕΚάκι, το ΠΑΟΚάκι ή το Πανιωνάκι;
(Το άλλο ενδεχόμενο ούτε να το συζητάμε, ντάξ;)
Άραγε θα έχω τη δύναμη να κάνω αυτό που θα έκανε κάθε λογικός πατέρας;
Να αποδεχτώ, δηλαδή, ότι οι μέρες μου στο Καραϊσκάκη έφτασαν στο τέλος τους και πως θα πρέπει να επισκέπτομαι τις διάφορες ξενέρωτες συνοικίες της Αθήνας;
Ήδη νιώθω πολύ παιδί για να υποκύψω στις ιδιοτροπίες ενός παιδιού!
Νομίζω πως βρήκα την πιο πολιτισμένη και φιλελεύθερη λύση!
Θα του εξηγήσω πως σέβομαι απόλυτα τις όποιες επιλογές του, αλλά αν θέλει να δει την ομάδα του θα πρέπει να πάει μόνος του, με δικά του λεφτά και χωρίς τη δική μου βοήθεια!
Αυτό νομίζω πως θα είναι αρκετό για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους...

Επίλογος Χριστουγέννων («Βηθλεεμίτες»!)

Ο Οκταβιανός Αύγουστος έδωσε εντολή να απογραφούν όλοι οι κάτοικοι της αχανούς ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ο καθένας στον τόπο της γέννησής του.
Κίνησε κι ο Ιωσήφ (που σήμερα τον εορτάζει η Εκκλησία μας) με τη Μαρία να πάνε στη Βηθλεέμ.
Το κοριτσάκι ήταν σε προχωρημένη κατάσταση, με την κοιλιά στο στόμα που λένε, αλλά κανείς δεν τους άνοιγε το σπίτι του να τους φιλοξενήσει για μια βραδιά.
Αν οι τσέπες του Ιωσήφ ήταν γεμάτες χρυσάφι όλοι θα σκοτώνονταν να τον εξυπηρετήσουν...
Δυστυχώς, όμως, οι μάγοι με τα δώρα τους ήρθαν αργότερα κι ο καημένος ο μαραγκός δεν είχε μία.
Ευτυχώς, την παρτίδα την έσωσαν τα γαϊδούρια και τα γελάδια της σπηλιάς!
Το φαντάζεστε να γεννιόταν σήμερα ο Χριστός στην Αθήνα που δεν έχουμε όνους και βοοειδή;
Γιατί τα δίποδα, είμαστε σαν τους Βηθλεεμίτες κι ακόμα χειρότεροι...
Κάπου η Παλαιά Διαθήκη γράφει πως ο Θεός έδωσε εντολή στον Μωυσή να του χτίσει ένα θυσιαστήριο, αλλά με πέτρες όχι πελεκημένες!
Το εδάφιο αυτό προβλημάτισε πολλούς ερμηνευτές.
Κατά την άποψή μας η εξήγηση είναι πολλή απλή: ο Θεός θέλει τους τόπους λατρείας του απλούς, απέριτους και φυσικούς.
Όχι εξεζητημένα αρχιτεκτονήματα, φαραωνικά κτίρια, τίγκα στο χρυσάφι και στη χλιδή...

Με κόλασε (πάλι) Χριστουγεννιάτικα ο «τριπλόκαμος όφις»!

Εντάξει, το καταλαβαίνω, οι γυναίκες στις εκκλησίες είναι περισσότερες απ’ τους άντρες, αλλ’ αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει και να καταλαμβάνουν το πέταλο των αντρών! Σόρυ, μπερδεύτηκα απ’ το ποδόσφαιρο, το κλίτος των αντρών ήθελα να πω!
Πας το πρωί στην εκκλησία γεμάτος κατάνυξη και ιερό ζήλο, πιάνεις το στασιδάκι σου, πας να κάνεις μια μετάνοια και πέφτεις στις αγαλμάτινες γάμπες της κυρίας με το διχτυωτό!
Θα μου πεις και τι να κάνουν οι καημένες οι κυρίες.
Όσες έρχονται καθυστερημένα, να κάτσουν όρθιες στο αριστερό μέρος που τους ανήκει. Όπως στη Ρωσία.
Πέρυσι τα Χριστούγεννα κάποιος φίλος μου είχε πάει στη Μόσχα. Εκεί οι εκκλησίες δεν έχουν καθόλου καθίσματα και η χριστουγεννιάτικη ακολουθία ξεκινάει στις 12 τα μεσάνυχτα και τελειώνει στις 9 το πρωί! Ο καημενούλης έλιωσε σαν το κεράκι απ’ την ορθοστασία!
Δεν ξέρω, αλλ’ αυτό το κακό με τους «τριπλόκαμους όφεις» που έρχονται στην εκκλησία ντυμένες λες και μόλις βγήκαν από σεξ-σοπ, πρέπει να αντιμετωπιστεί ριζικά.
Πριν 1600 χρόνια, ο Άγιος Χρυσόστομος, αρχιεπίσκοπος Κων/πολης, είχε βάλει πλέγμα στο γυναικωνίτη της Αγια-Σοφιάς γιατί ένας νεαρός διάκονος είχε κοιτάξει από μεγάλη απόσταση (τότε οι άνθρωποι είχαν καλύτερη όραση) μια ωραιότατη κυρία και σκανδαλίστηκε...
Υ.Γ. 1: Σαν σήμερα, Χριστούγεννα, πριν πολλά χρόνια, είχα εκκλησιαστεί στο ναό που λειτουργούσε ένας κολλητός μου ιερέας, βράχος ηθικής και ογκόλιθος πίστεως. Τον περιμένα στο τέλος να ξεντυθεί κλπ και φύγαμε μαζί. Δεν είχαμε κάνει ούτε 100 μέτρα και μας προφταίνει μια μεσόκοπη κυρία φωνάζοντας «πάτερ, ελάτε γρήγορα πίσω στο ναό, έγινε μεγάλο θαύμα, ο ... και...»!
Ο δικός μου την κοίταξε με συμπάθεια και της είπε: «κυρία μου, σήμερα έγινε το πιο μεγάλο θαύμα της ιστορίας, ο Θεός γεννήθηκε ως άνθρωπος, κι εσύ μου μιλάς για τόσο ασήμαντα πράγματα;»!
Και συνεχίσαμε το δρόμο μας ατάραχοι...
Υ.Γ.2: Αν ήμουν ιερέας μετά τον ύμνο των Χριστουγέννων θα έβαζα σήμερα το τραγούδι του Τερζή «στα υπόγεια είν’ η θέα»!
Πράγματι, ο Θεός αναπαύεται στα απλά και ταπεινά πράγματα!
Για να γεννηθεί ο Υιός του η ανθρωπότητα του πρόσφερε τη γαστέρα μιας φτωχής, άσημης, αμόρφωτης και ορφανής κοπελίτσας, ενώ η φύση του πρόσφερε μια σκοτεινή και παγωμένη σπηλιά...

Όσιος Νικόλαος «ο από στρατιωτών» (Πώς να σωθούμε απ’ τους «τρίπλοκους όφεις»!

Παραμονή Χριστουγέννων αύριο Σάββατο, και δεν είναι τυχαίο που η Εκκλησία μας γιορτάζει τον συγκεκριμένο Άγιο με το παράξενο βιογραφικό!
Αλλά ας δούμε την ιστορία του συνοπτικά:
Ο Νικόλαος ήταν απλός στρατιώτης του βυζαντινού στρατού και συμμετείχε στην εκστρατεία κατά των Βουλγάρων το 802, στην οποία ηγήθηκε προσωπικά ο τότε αυτοκράτορας Νικηφόρος.
Κατά τη διάρκεια της οδοιπορίας διανυκτέρευσε σε ένα πανδοχείο.
Το βράδυ, αφού δείπνισε και έκανε την προσευχή του έπεσε να κοιμηθεί.
Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, η ωραιότατη κόρη του πανδοχέα, τρωθείσα από σατανικό έρωτα, μπούκαρε στο δωμάτιο που κοιμόταν και τον κεντούσε παρακινώντας τον στην αισχρή πράξη!
Ο Άγιος την επιτίμησε με σκληρά λόγια: «Παύσαι, ω γύναι, τον σατανικόν και αθέμιτον έρωτα, μη θελήσεις κι εσύ να μολύνεις την παρθενίαν σου, κι εμέ τον ταλαίπωρον να καταβιβάσεις εις Άδην»!
Τώρα, εύλογα θα αναρωτηθείτε πόσο αφελής ήταν ο άνθρωπος να πιστεύει πως αυτή η μαινάδα ήταν όντως παρθένα. Αλλά έτσι είναι όλοι οι άγιοι, αγαθοί μέχρι αφελείας...
Τρεις φορές την έδιωξε ο Άγιος και τρεις φορές αυτή επέστρεψε δριμύτερη, χωρίς τελικά να δυνηθεί να τον διαφθείρει.
Λίγο πριν το ξημέρωμα ο Νικόλαος είδε σε όραμα όλα όσα θα επακολουθούσαν: τη συντριβή του βυζαντινού στρατού στη μάχη της Κλεισούρας, το θάνατο του Βασιλιά και τη δική του σωτηρία.
Συγκεκριμένα είδε ένα κρεβάτι σε τόπο πράσινο κι ωραίο. Και κάποια φωνή του είπε: «σε αυτή την κλίνη ήταν προορισμένο να πεθάνεις στη μάχη, αλλά σώζεζαι γιατί τη νύχτα τούτη ενίκησες τον τρίπλοκο όφι, δηλαδή τη γυναίκα που τρεις φορές σε πολέμησε παρακινώντας σε στην αισχρή πράξη»...
Κι ερχόμαστε τώρα σε δύο προσωπικά συμπεράσματα:
Πρώτον: πολύ φοβάμαι πως δεν πρόκειται ποτέ ν’ αγιάσω! Για τον απλούστατο λόγο πως δεν μου την πέφτει όχι μόνο κόρη ξενοδόχου αλλά ούτε καν θηλυκό κουνούπι!
Δεύτερον: ας γίνω πιο αισιόδοξος κι ας δω το ποτήρι μισογεμάτο. Κάνω τούτη τη σκέψη: μήπως με αγαπάει πολύ ο Θεός και εισακούει την προσευχή μου «μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν», γι’ αυτό και δεν επιτρέπει σε κανέναν τρίπλοκο όφι να με κεντρίσει;

Το Άστρο της Βηθλεέμ...

Τα δικά μου, λίγο-πολύ, τα ξέρετε: βρίσκομαι σε μια φάση (και ηλικία) που οι γυναίκες είναι ένα φορτίο που, απ’ τη μια μεριά, δεν μπορώ να κουβαλήσω, κι απ’ την άλλη δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεφορτωθώ!
Το ξέρω πως στον κόσμο γύρω μου συμβαίνουν (ή μπορεί να συμβούν) πολύ χειρότερα πράγματα: πλοία βουλιάζουν με εκατοντάδες πνιγμένους, παιδάκια στην Αφρική πεθαίνουν της πείνας, σε λίγους μήνες μπορεί να συμβεί ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα, ακόμα κι ο Θρύλος ενδέχεται να χάσει το πρωτάθλημα...
Το ξέρω, όλ’ αυτά είναι πολύ τραγικά, αλλά, ντρέπομαι που το λέω, καθόλου δεν με παρηγορούν ούτε ανακουφίζουν το προβληματάκι που έχω με τις γυναίκες...
Αλλά, μέρες που ’ναι, ας γυρίσω σελίδα, κι ας πάψω να σκέφτομαι μόνο ως άντρας: τι θα φάμε, τι θα πιούμε, τι θα χουφτώσουμε και τι θα κλωτσήσουμε! Κι ας μπω λίγο στο πνεύμα των Χριστουγέννων.
Λοιπόν, ακόμα δεν μπόρεσα να εξηγήσω για ποιο λόγο μπήκε στα Ευαγγέλια ο μύθος του Άστρου της Βηθλεέμ. Το πράγμα «μπάζει» από παντού:
- Η σύνδεση της γέννησης του Χριστού με κάποιο αστρικό φαινόμενο, ουσιαστικά δικαιώνει την αστρολογία και, κατ’ επέκταση, τη μαντεία και τη μαγεία.
- Είναι αδιανόητο η γέννηση του Χριστού να συνδέεται με τη σφαγή χιλιάδων αθώων νηπίων απ’ τον Ηρώδη.
- Παραμένει ανερμήνευτο πώς η υποτιθέμενη αυτή γενοκτονία (γιατί μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί η γενική σφαγή χιλιάδων νηπίων) δεν διασώθηκε από κανέναν ιστορικό, ούτε καν απ’ την εβραϊκή παράδοση.
Παρ’ όλα αυτά, στο άστρο της Βηθλεέμ διακρίνω έναν πολύ ισχυρό συμβολισμό:
Σύμφωνα μα τα Ευαγγέλια, οι τρεις μάγοι ακολουθούν τον δρόμο που τους δείχνει το αστέρι. Αλλά καθώς μπαίνουν στην Ιουδαία το αστέρι εξαφανίζεται. Κι οι μάγοι χάνονται, μένουν μετέωροι, απελπίζονται.
Έτσι συμβαίνει και με μας.
Στην αρχή της πνευματικής μας προσπάθειες τα σημάδια της παρουσίας του Θεού είναι έντονα. Μας δείχνουν σταθερά το δρόμο.
Έρχεται όμως κι η ώρα που πρέπει ν’ απογαλακτισθούμε. Να αποδείξουμε την πνευματική μας ωριμότητα. Και τότε το «αστέρι» χάνεται απ’ τον ορίζοντά μας. Ο Θεός μοιάζει να κρύβεται. Κι εμείς, χωρίς πυξίδα, βολοδέρνουμε στα άγρια κύματα της αμφιβολίας και της δυσπιστίας...