Τα γκομενικά ζόρια μιας ώριμης γυναίκας! Β' (Απ' το κρυφό ημερολόγιο της Αλήτισσας)

Μου τον γνώρισε ένας κοινός μας φίλος.
Πήγαμε για καφέ και για μπόουλινγκ.
Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα πως του αρέσω και μου αρέσει.
Κάναμε σεξ στο πρώτο ραντεβού, κι όλα ήταν τέλεια!
Όπως και οι τρεις μήνες που ακολούθησαν.
Το μόνο πρόβλημα ήταν πως αυτός έβγαινε συνέχεια με τον κολλητό του (φίλο του απ' τη Σχολή).
Κάθε βράδυ ο ένας κοιμόταν στο σπίτι του αλλουνού, μαζί στο σινεμά, μαζί για ποτό και ψώνια, μαζί και στα πάρτι...
Όπου πηγαίναμε, ερχόταν κι εκείνος! Δεν μπορούσαμε να μείνουμε μόνοι σα ζευγάρι, εκείνος από πίσω...
Ένα απόγευμα έπινα καφέ με την παρέα μου. Ήμουν χάλια. Είχαμε πάλι τσακωθεί με τον δικό μου εξαιτίας του "κολλητού"!
Στην παρέα ήταν κι ένας γκέι. "Καλά", μου λέει, "είσαι η μόνη που δεν το ξέρει"!
"Ποιο;", του λέω.
"Ότι αυτοί οι δυο τα 'χουνε"!
Τρελάθηκα!
Παίρνω ένα ταξί, πάω σπίτι του, χτυπάω το κουδούνι.
Φυσικά ήταν μέσα κι ο άλλος.
"Δεν ντρέπεσαι;", λέω του δικού μου. "Με κοροϊδεύεις τόσο καιρό μόνο και μόνο για να δείχνεις στους γονείς σου πως δεν είναι αδελφή;"
Αυτός δεν είπε τίποτα.
Αλλά ο άλλος με άρχισε στο βρισίδι "Τι θες μωρή; Ναι, τα ΄χουμε" κλπ
Μου ήρθε να ξεράσω.
Σηκώθηκα κι έφυγα. Τον έσβησα απ' το φέισ-μπουκ και δεν τον ξανάδα για δυο μήνες.
Και τώρα μου λείπει! Θέλω να τον ξαναδώ και δεν ξέρω τι να κάνω...

Να γιατί δεν παντρεύομαι!

Στη σημερινή εποχή "παντρεύομαι" σημαίνει χάνω τα μισά μου δικαιώματα και διπλασιάζω τις υποχρεώσεις μου!
Αν οι νόμοι θέλουν να κατοχυρώσουν την ισότητα των γυναικών, τότε ας φροντίσουν πρώτα να τους μεταγγίσουν την αντρική λογική!
Όσα περισσότερα πλεονεκτήματα δίνει ο νόμος στη γυναίκα (που ασφαλώς δεν τα αξίζει) τόσο οι συνετοί άντρες, σαν κι εμένα, διστάζουν να συρθούν σε μια τόσο ψυχοφθόρα θυσία, σε μια τόσο άνιση σύμβαση όπως είναι ο γάμος...
Τώρα που το καλοσκέφτομαι, μια καλή λύση θα ήταν η καθιέρωση της πολυγαμίας!
Η μονογαμία ήταν κατάκτηση του γυναικείου διεκδικητισμού! Με τραγικά αποτελέσματα για ολόκληρο το γυναικείο φύλο!
Αλήθεια, σκέφτηκε κανείς πόσες κοπέλες της κατώτερης τάξης μένουν ανύπαντρες ή καταντούν πόρνες, ωμή θυσία στο βωμό του γάμου; Οι σύγχρονες κοινωνικές και οικονομικές συγκυρίες θεωρούν τον άντρα απερίσκεπτο αν δεν κάνει τον "λαμπρό" γάμο!
Αν θέλει να συναντήσει μια γυναίκα που του αρέσει πολύ πρέπει να την αναζητήσει εκτός γάμου. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την επίσημη σύζυγο αλλά και την ερωμένη...
Γι' αυτό πιστεύω πως η πολυγαμία είναι αναμφισβήτητα μια πραγματική αγαθοεργία!
Δεν είναι τυχαίο πως μέχρι την εποχή της Μεταρρύθμισης, σε όλους τους πολιτισμούς η παλλακεία ήταν ένας αποδεκτός θεσμός, καθόλου ατιμωτικός και, σε ορισμένες περιπτώσεις, νόμιμα αναγνωρισμένος!
Δεν βλέπω το λόγο για τον οποίο όταν μια γυναίκα δεν είναι πλέον ελκυστική, ή απλά δεν γουστάρει πια να πηδηχτεί, να μην μπορεί ο άντρας της να βρει μια δεύτερη χωρίς να χωρίσει την πρώτη...

Ναυτικές ιστορίες Ε' (Δεν πιστεύουν...)

Οι στεριανοί είναι δύσπιστοι!
Αμφισβητούν τα πάντα...
Δεν εμπιστεύονται τις διηγήσεις των ναυτικών! Ή, στην καλύτερη, δεν δίνουν σημασία.
Δεν σε πιστεύουν πως έμεινες 6 μήνους ανοιχτά στο λιμάνι του Σαλβαδόρ, περιμένοντας τη σειρά σου να ξεφορτώσεις! Πως είχες να βάλεις πάνω απ΄όναν χρόνο μπουκιά από κρέας στο στόμα σου και πως είχες μετατρέψει το κατάστρωμα σε κήπο! Και πως όταν, με τα χίλια ζόρια, κατάφερες να πιάσεις έναν γλάρο, τόσο πολύ αηδίασες απ' την μπόχα των θαλασσινών που τον πέταξες, όπως ήταν λαρυγγωμένος, στη θάλασσα...
Δεν πιστεύουν πως γνώρισες στη Γκάνα έναν κομπογιαννίτη γιατρό που έκανε παρθενοραφές με κλωστή από τρίχα αλόγου! Η χαίτη αυτού του ζώου είναι λεπτή κι ανθεκτική, η καταλληλότερη για την περίσταση. "Μη φοβάσαι κοριτσάκι, δεν θα πονέσεις πολύ! Είναι σαν τσίμπημα, χαλάρωσε..."
Δεν πιστεύουν πως στην Αμβέρσα ένας άστεγος διάλεγε στο λιμάνι το μεγαλύτερο καράβι για να τρουπώσει στ' αμπάρι και να κοιμηθεί. Πολλές φορές ξεχνιόταν και ξυπνούσε μεσοπέλαγα!
Πνίγηκε σ' ένα ναυάγιο. Αλλά από τότε πολλοί ναυτικοί ορκίζονται πως τον είδαν την ίδια μέρα σε διαφορετικά καράβια στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα...
Δεν πιστεύουν πως στη Μπραζίλ εκείνη η γυναίκα που σε τράβηξε σπίτι της ήθελε μόνο ένα πλακωτό με τη φιλενάδα της κι εσένα στριμωγμένο στη μέση!
Δεν πιστεύουν πως στη Μαδαγασκάρη ο καρχαρίας, μ' εκείνο το εφιαλτικό πτερύγιο, ανέβαινε το ποτάμι σαν πέστροφα κάθε απόγευμα την ίδια ώρα για να φάει τα υπολείμματα που πετούσαν απ' το σφαγείο!
Ούτε πιστεύουν πως ο πρωινός αυνανισμός στην κουκέτα δεν έχει καμιά σχέση με τη στεριανή μαλακία! Είναι ένας νοσταλγικός αυνανισμός, θλιβερός, με σκοπό να υποκαταστήσει το αδύνατο...
Τίποτα δεν πιστεύουν οι στεριανοί! Ούτε καν πως υπάρχουν ναυτικοί που δεν τους σηκώνεται σα βγουν απ' το καράβι...

Τα γκομενικά ζόρια μιας ώριμης γυναίκας! Α' (Απ' το κρυφό ημερολόγιο της Αλήτισσας)

Ο τύπος μού είχε κάνει απ' την αρχή εξήγηση: "απ' το στόμα μου τη λέξη μαλάκω δεν πρόκειται να την ακούσεις! Όταν μου τη δίνεις στα νεύρα, μαλάκα θα σε λέω"...
Χθες βράδυ, εκεί που τον τάιζα στο στόμα και τον "έψηνα" για πολλοστή φορά να χωρίσει τη γυναίκα του και να φτιάξουμε τη δική μας φωλίτσα, τον έπιασε μανία...
"Μαλάκα, το πήρες χαμπάρι;", μου λέει. "Εδώ η Ελλάδα καταρρέει κι εσύ με ρωτάς πότε θα ζήσουμε μαζί; Μύγα τσε-τσε σε τσίμπησε και τρελάθηκες ξαφνικά και θέλεις να συζήσουμε; Δεν έχω ξανακούσει την τελευταία δεκαετία πιο εξωφρενική, διαστημική και παράλογη επιθυμία! Μια χαρά δεν είμαστε έτσι; Τι σε έπιασε και θέλεις να μοιραστείς τη ζωή σου μ' αυτόν που λες ότι στη σπάει γιατί δεν έχει ούτε ένα ζευγάρι ίδιες κάλτσες;"...

Πόσο Έλληνες είμαστε;

Όπως σας έχω ξαναπεί, ψάχνοντας το γενεαλογικό μου δέντρο, διαπίστωσα πως η καταγωγή μου είναι απ' το Αργυρόκαστρο!
Με άλλα λόγια είμαι ένας συνδυασμός Κατσαντώνη και Βεληγκέκα!
Αν ζούσα στην αρχαία Αθήνα σίγουρα θα με αποκαλούσαν "βάρβαρο Ιλλυριό"...
Αυτό, όμως, δεν με εμποδίζει να θεωρώ τον εαυτό μου Έλληνα, να έχω μητρική μου γλώσσα την ελληνική, να θαυμάζω τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, να μελετώ την ελληνική φιλοσοφία και να έχω υπηρετήσει ...ηρωικά στον ελληνικό στρατό.
Το ότι αισθάνομαι, και σε τελική ανάλυση είμαι, Έλληνας, δεν σημαίνει και πως κατάγομαι απ' τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη!
Οι πρόγονοί μας, πριν από 190 χρόνια πήραν τα όπλα κι αποφάσισαν να πολεμήσουν για τη λευτεριά τους. Χρησιμοποιούσαν δεν χρησιμοποιούσαν όλες κι όλες 300 ελληνικές λέξεις.
Τις υπόλοιπες έννοιες τις απέδιδαν με "βρυχηθμούς", όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Αυστριακός πρέσβης!
Τους κατανοώ απόλυτα εκείνους τους ημιάγριους-ήρωες του 1821!
Όταν οι Ευρωπαίοι διανοούμενοι και οι Κοραήδες σου πιπιλίζουν το μυαλό πως είσαι απόγονος του Ομήρου, του Σοφοκλή, του Σωκράτη και του Περικλή, δεν θέλει και πολύ να την ψωνίσεις!
Από σήμερα, και στα επόμενα τέσσερα σ/κ, στο πολιτικό μας ιστολόγιο "Χαιρετίσματα στην εξουσία", θα αναπτύξω με συντομία τις απόψεις μου για την εθνική καταγωγή και συνείδηση των σημερινών Ελλήνων...

http://xeretismata.blogspot.com/2011/03/blog-post_20.html

Σελίδες απ' τη ρημαγμένη μου ζωή ΙΒ' (Οι γαύροι ταιριάζουμε με τις μπαοκτσούσες!)

Η γνωριμία μας ήταν κάπως επεισοδιακή!
Καμία σχέση με τα κλασικά... "με συγχωρείτε, πώς ονομάζεστε;" ή "δεν μου είπατε ακόμα ούτε τ' όνομά σας"...
Ήμουν κωλοφάνταρο και βρέθηκα στη Σαλονίκη για μια άσκηση. Μ' έκοψε η πείνα, είχα κάτι ψιλοκοπιές στην τσέπη μου κι είπα να μπω σ' ένα σουβλατζίδικο στην Άνω Τούμπα να σαβουριάσω κάτι.
Το μαγαζάκι ήταν κάπως μυστήριο. Παντού έβλεπες ρετσίνες "Μαλαματίνα" και κασκόλ του ΠΑΟΚ.
Πίσω από τον πάγκο μια νεαρή κοπέλα έψηνε λουκάνικα, κεμπάπ και σουβλάκια. Πρώτη φορά έβλεπα γυναίκα ψήστρα στη ζωή μου...
Πλησίασα και της ζήτησα "τρία καλαμάκια κοτόπουλο"! Με αγριοκοίταξε και μου πέταξε "να πας στην Αθήνα ρε μαλάκα να τα παραγγείλεις!"...
Κατάλαβα. Αλλά είπα να το ρίξω στην πλάκα: "κοίτα, κούκλα, οι γαύροι και οι μπαοκτζήδες μοιάζουμε πολύ... γι' αυτό μισιούμαστε και γι' αυτό αγαπιούμαστε"!
Πρόσεξε το κεφάλι μου που ήταν κουρεμένο γουλί! "Ρε α πάγαινε από δω, που η μόνη παρθένα πάνω σου είναι η τσατσάρα!".
Για να μη σας τα πολυλογώ, δώσαμε τελικά ραντεβού την ώρα που σχόλαγε απ' τη δουλειά, σ΄ ένα απόμερο παγκάκι κάτω από μια ιτιά, που δεν μου φάνηκε κλαίουσα αλλά εντελώς αδιάφορη, μ' εκείνα τα αραιά ξερόκλαδά της...
Τελικά, καταλήξαμε σπίτι της. Στο μπάνιο δέσποζε ένα μπλουζάκι που έδειχνε το Λευκό Πύργο σαν φαλλό να πηδάει την Ακρόπολη!
"Έχεις ποτέ κατέβει στην Αθήνα;", τη ρώτησα.
"Μια φορά", μου απάντησε. "Κι άφησα τη βρύση στο ξενοδοχείο όλη νύχτα ανοιχτή για να σας τελειώσει το νερό να ψοφήσετε απ' τη δίψα!"...
Δώσαμε ξανά ραντεβού στη Σαλονίκη τον επόμενο μήνα.
Πήρα άδεια απ' τη σημαία και ξεκίνησα μ' ώτο-στοπ για βόρεια. Στην Κατερίνη ζορίστηκα κάπως. Μ' έπιασε η νύχτα κι ένα άγριο ψοφόκρυο. "Κρύο, γαμιέται η μάνα σου", σκέφτηκα.
Κανείς φορτηγατζής δεν σταματούσε πλέον να με πάρει. Κρύφτηκα πίσω από ένα φανάρι και μόλις μια νταλίκα σταμάτησε στο κόκκινο πήδηξα πάνω, άνοιξα αστραπιαία την πόρτα και στρογγυλοκάθισα δίπλα στον οδηγό.
"Φιλάρα, δεν έχω μία... με πετάς σε παρακαλώ μέχρι Σαλονίκη".
"Ατύχησες δικέ μου! Πάω είκοσι μέτρα πιο πέρα να παρκάρω"...
Τελικά έφτασα Σαλονίκη λίγο πριν το ξημέρωμα.
Η Μ. με περίμενε στο σταθμό των τραίνων. Της είχαν κάνει έξωση και δεν είχε πού να μείνει!
Πήγαμε σ' ένα φτηνιάρικο ξενοδοχείο. Τι ξενοδοχείο δηλαδή... σταύλος ήταν. Θέρμανση δεν υπήρχε κι οι τουαλέτες ήταν εξωτερικές...
Σε λίγο άρχισα να στριφογυρίζω στο κρεβάτι.
"Τι έχεις;", με ρώτησε.
"Θέλω τουαλέτα και δεν έχω καμιά διάθεση να βγω έξω να το δαγκώσω!"
"Και γιατί δεν κατουράς απ' το παράθυρο;"
Την κοίταξα παράξενα. Είχα να το κάνω απ' το κέντρο εκπαίδευσης. Δεν το ξανασκέφτηκα. Τυλίχτηκα με μια κουβέρτα, σκαρφάλωσα στο παράθυρο, με το αριστερό χέρι κρατήθηκα απ' το κάγκελο και με το δεξί κατέβασα τα βρακιά μου.
Όταν γύρισα στο κρεβάτι ήταν η σειρά της να με κοιτάξει παράξενα.
"Μπορεί άραγε ο άνθρωπος ν' αυτοκτονήσει από ευτυχία;", με ρώτησε.
"Ναι, αν είν' ηλίθιος!", της απάντησα...

Σελίδες απ' τη ρημαγμένη μου ζωή ΙΑ΄ (Δεν ήμουν πάντα κυνικός με τις γυναίκες! Αυτές μ' έκαναν!)

Μια γυναίκα δεν πρέπει να μεθάει με τίποτ' άλλο εκτός από σαμπάνια!
Άδειαζε το ένα ποτήρι μετά το άλλο. Σιγά-σιγά άρχισε τις ανώδυνες εξομολογήσεις για τα αισθήματά της όταν ήταν κορίτσι. Έλεγε, έλεγε, έλεγε...
Τις κοριτσίστικες περιπετειούλες τις διαδέχθηκαν πιο εκ βαθέων εξομολογήσεις σχετικά με το σύζυγό της.
Τα έλεγε όλα -αν και ήταν ενοχλητικό να τα μαθαίνεις- με το χιλιοειπωμένο πρόσχημα "Σε σένα μπορώ να τα λέω όλα, σε ποιον θα τα έλεγα αν όχι σε σένα;"...
Κι έτσι έμαθα όλες τις συνήθειες και τα ελαττώματα, όλα τα κολλήματα και τα κρυφά γούστα του συζύγου!
Κι αυτή ρωτούσε, απαιτώντας μου να συμφωνήσω: "Είναι καθίκι! Πες μου δεν είναι; Κι εσύ πιστεύεις πως μου έκανε το βίο αβίωτο, έτσι; Γι' αυτό και την πρώτη φορά που σε είδα είπα... για δες, ωραίος είν' αυτός εκεί, θα τον κάνω εραστή!"...
Και συνέχισε το παραλήρημα, βάζοντας τα γέλια...
"Κι εσύ χαζέ, πόσο άργησες να το καταλάβεις! Όταν μας φλερτάρουν, βλάκα, είναι επειδή το θέλουμε εμείς! Και τότε πρέπει να κάνει κανείς γρήγορα, γιατί αλλιώς μας αφήνει να περιμένουμε! Αχ... πόσο σε περίμενα κουτέ. Δεν ήξερα πώς να σε κάνω να καταλάβεις πως βιαζόμουν! Κι εσύ λουλούδια, στιχάκια, κοπλιμέντα, πάλι λουλούδια, τίποτα παραπάνω! Παραλίγο να σε άφηνα καλέ μου... Οι μισοί άντρες είναι σαν κι εσένα, ενώ οι άλλοι μισοί... χα χα χα"!
"Οι άλλοι μισοί; Τι συμβαίνει με τους άλλους μισούς;", ρώτησα.
"Αχ... οι άλλοι μισοί βιάζονται υπερβολικά. Βλέπεις, οι ντροπαλοί σαν κι εσένα δεν φαντάζονται καν ότι υπάρχουν οι άλλοι... και τι κάνουν αμέσως μόλις βρεθούν μαζί μας".
Η αλήθεια είναι πως τότε ήθελα να μάθω με κάθε λεπτομέρεια πώς συμπεριφέρονται "οι άλλοι άντρες" στις γυναίκες μας.
Η κυρία δεν μπορούσε να συγκρατηθεί...
"Οι άλλοι είναι πιο τολμηροί, πιο ξεδιάντροποι, δεν συγκρατούν ούτε τα χέρια ούτε τα χείλη τους, κάτι που εμείς οι γυναίκες το αποδεχόμαστε ως συγχωρητέα τρέλα, ως εκδήλωση θαυμασμού και λατρείας! Αχ... αυτοί οι γόητες τολμούν τα πάντα με την πρώτη...".
"Κι εσείς; Εσείς το επιτρέπετε;", την ξαναρώτησα.
"Όχι, δεν το επιτρέπουμε... τους χαστουκίζουμε, αλλά, όπως και να 'χει, είναι πιο διασκεδαστικοί από σας! Μαζί τους δεν είσαι ποτέ ήσυχη! Πρέπει να τους προσέχεις όλη την ώρα. Πού πάνε τα χέρια τους, πού τα μάτια τους πού η σκέψη τους... Είναι άξεστοι, αν θες, αλλά μας αγαπούν καλύτερα από σας!"...