Απ' το κρυφό ημερολόγιο του Δείμου (USA on the road)

Το να φύγεις είναι το ρίσκο που παίρνεις

κάθε φορά που προσπαθείς να μείνεις.

Η ζωή είναι μια σειρά από "γεια" κι "αντίο"

και φοβάμαι πως είν' η ώρα γι' "αντίο" πάλι...

Say goodbye to Hollywood / Billy Joel

Πάντα ονειρευόμουν να γυρίσω την Αμερική με μοτοσυκλέτα.

Να γνωρίσω αυτό το ψηφιδωτό των πολιτισμών... απ' την καλή κι απ' την ανάποδη.

Στο Νότο, αν είσαι ξένος, καλύτερα να μην μπλέξεις με τσοπεράδες και μηχανόβιους.

Γιατί τα "παιδιά" εκεί είναι λίγο άγρια κι αν μη τι άλλο παίζουν και στην έδρα τους.

Δερμάτινα, μπότες, σπιρούνια, φώτα το καταμεσήμερο, γάντια μέχρι τους αγκώνες...

Εδώ κάτι πορτορικάνοι και κουβανοί ψευτοπαλικαράδες δεν φτουράνε.

Κάτω απ' τη γέφυρα μια μπατσοομάδα είχαν στριμώξει έναν πιτσιρικά γκραφιτά.

Πρέπει να κάνω κάτι και γρήγορα.

Νομίζω πως αξίζει τον κόπο να σώσω τον πιτσιρή απ' τα ζόρια.

Πατάω το γκάζι με δύναμη κι η σκόνη που σηκώνεται απότομα τραβάει την προσοχή των μπάτσων.

Στέκομαι στην πίσω ρόδα, κάνω σαλίγκαρο με φόρα κι ένα σύννεφο σκόνης δημιουργεί προπέτασμα καπνού.

Μες στην αναμπομπούλα, ο πιτσιρικάς βρίσκει την ευκαιρία και το βάζει στα πόδια...

Δυο τρεις καλοζυγισμένοι ελιγμοί ήταν αρκετοί να με βγάλουν στη μεγάλη λεωφόρο και ν' απαλλαγώ απ' το μπατσικό.

Λίγες ώρες αργότερα σταμάτησα σ' ένα μοτέλ.

Στην είσοδο παρκαρισμένες καμιά κοσαριά μηχανές.

Θα 'ταν κάποια απ' τις συνηθισμένες συμμορίες της περιοχής.

Έκανα να φύγω, μα κείνη ακριβώς τη στιγμή η παρέα έβγαινε.

Ανάμεσά τους κι ο μικρός που 'χα σώσει νωρίτερα.

Μ' αναγνώρισε αμέσως και διηγήθηκε στους δικούς του πώς τον έσωσα απ' τα καρακόλια.

Οι τσοπεράδες με κοίταξαν με θαυμασμό.

Μού 'σφιξαν το χέρι και προσφέρθηκαν να με κεράσουν ένα ποτό.

Αρνήθηκα ευγενικά... εκείνοι επέμεναν... δέχθηκα.

Μόλις κατέβηκα απ' τη μοτοσυκλέτα κι έβγαλα το κράνος έμειναν όλοι τους άφωνοι.

Το θέαμα ενός στούμπα μελαχρινού καθόλου δεν τους ενθουσίασε.

Και τράβηξαν μαχαίρια!

Στο Νότο, βλέπετε, ακόμα δεν γουστάρουν τους ξένους...

Σελίδες απ' τα ρημαγμένα καλοκαίρια της ζωής μου (ΙΑ') - Λέρος

Δεν αξιώθηκα ακόμη να πάω στη Σύρα.

Δυο φορές το σχεδίαζα, και τις δυο χώρισα λίγο πριν το ταξίδι...

Γι' αυτό κι αντέδρασα μόλις μου πρότεινες "Ερμούπολη".

"Α πα πα", φώναξα. "Η Σύρος είναι το νησί των χωρισμών"!

Κι άνοιξα μπροστά σου έναν χάρτη. 

Τόσα πολλά νησιά, κάποιο θα σου 'κανε "κλικ" και φέτος.

Βλέπεις είσαι καλλιτέχνιδα. Ζωγράφος.

Εγώ το θεωρούσα απλά ένα χόμπι σου.

Οριακά καλύτερο απ' το πλέξιμο.

Αλλά εσύ έβρισκες καταφύγιο στη ζωγραφική μετά τους καβγάδες μας.

Όπως έκανα κι εγώ ανοίγοντας το λαπτόπι.

Σε έβλεπα να παίρνεις την εφημερίδα μου και να μουτζουρώνεις με τις ώρες το κενό ανάμεσα στα φωνήεντα... Δεν σου ξέφευγε "α" ή "ο".

Απέφευγα να πω οτιδήποτε. Άλλωστε εγώ ήμουν "άτεχνος" και "αγροίκος"! Έτσι δε μ' έλεγες;

Τελικά φύγαμε για Λέρο.

Κι όλοι οι τελευταίοι καβγάδες μας ενώθηκαν σε έναν ατέλειωτο καβγά. 

Τον κουβαλούσαμε  μαζί μας στο κατάστρωμα, τον κατεβάσαμε στο λιμάνι, τον περπατήσαμε μέχρι το ενοικιαζόμενο και τον περιφέραμε δέκα μερούλες...

Κάθε μέρα στηνόσουν ώρες ατέλειωτες μπρος στο καβαλέτο σου.

Έκανες πως ζωγράφιζες ανατολές, ηλιοβασιλέματα, τοπία...

Ίσως για να μην μένει ώρα να συζητάς μαζί μου.

Να μην θυμάσαι με ποιον μοιράζεσαι τις διακοπές σου...

"Μήπως θα 'ταν καλύτερα να πηγαίναμε Σύρο;", σε ρώτησα ειρωνικά.

Σταμάτησες να ζωγραφίζεις κι αγνάντευες την ανοιχτή θάλασσα.

Έτσι, κοιτάζοντας την ίδια θάλασσα αντί να κοιτιόμαστε μεταξύ μας, τέλειωσαν οι διακοπές μας.

Όταν γυρίσαμε στην Αθήνα έτρεξα κι αγόρασα μια "Χρυσή Ευκαιρία".

Μουτζούρωσα όλα τα "α" και τα "ο" των σελίδων τους.

Κι αυτό ήταν όλο κι όλο το πένθος μου για το χωρισμό.

Άλλα δράματα δεν είχε...

Απ' το κρυφό ημερολόγιο του (πρώην) μπλόγκερ Τάκη... (Διακοπές στη Λέσβο, στο νησί του "πάρτο αλλιώς")

"Κάθε φορά που έρχομαι σε τούτο το νησί ξεκαβλώνω!

Ή, για να 'μαι πιο ειλικρινής, δεν έχω καμιά διάθεση ν' ασχοληθώ με γυναίκες.

Δεν ξέρω τι φταίει.

Ίσως με χάλασε αυτό που μου 'πε ο Άσκαρ: σε τούτο το νησί ξέβρασε η θάλασσα το κεφάλι του Ορφέα που το 'κοψαν οι μαινάδες της Θράκης και το πέταξαν στον ποταμό Έβρο...

Μετά απ' αυτό, άντε να σου κάνει κού-κου.

Δεν ξέρω... ίσως να φταίει και που πίνω απ' το πρωί ίσα με το βράδυ ούζο.

Άτιμο ποτό, ξεμυαλίστικο.

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στο πρόβλημά μου.

Ο Άσκαρ λέει πως η μεγάλη αγάπη μου για την οροσειρά της Πίνδου και τα γελάδια της φανερώνει την μακρυνή καταγωγή μου.

Είμαι, λέει Ιλλυριός, δηλαδή Δωριεύς.

Πρόκειται για το φύλλο που θεσμοθέτησε την παιδεραστία ως γνώρισμα των ανώτερων πολιτών, μια μορφή ιπποσύνης, πάντα κατά τα λεγόμενα του Άσκαρ.

Δεν ξέρω τι να πω γι' αυτόν τον άνθρωπο... Ή κινητή εγκυκλοπαίδεια είναι ή μεγάλος παραμυθάς.

Να, χθες μου έλεγε πως στην αρχαία Κρήτη, στη Σπάρτη και κυρίως στη Θήβα η εκπαίδευση στην αρετή βασιζόταν στην παιδεραστία!

Εσύ ήσουν ο μαντραχαλάς εραστής και η Πολιτεία σού ανέθετε τον δωδεκαετή ερωμένο να τον μυήσεις στα μυστικά της ζωής και της πολεμικής τέχνης!

Για κάθε ζημιά που έκανε ο πιτσιρής, τιμωρούσουν εσύ ως υπεύθυνος.

Και στη μάχη έπρεπε να φανείς ο αντρειότερος όλων γιατί αλλιώς ξέπεφτες στα μάτια του μικρού!

Ήσασταν αυτοκόλλητοι στη ζωή και στο θάνατο.

Γι' αυτό και το πεδίο της μάχης στη Χαιρώνεια  ήταν καλυμμένο με τα πτώματα των εραστών που κείτονταν σε ζευγάρια...

Τώρα θα μου πείτε γιατί σας αραδιάζω όλες αυτές τις μαλακίες.

Σωστά!

Ως Δωριεύς έπρεπε να είμαι λιτός και λακωνικός.

Λοιπόν, πολύ μ' έχει ανάψει εκείνος ο μικρός!

Με τα μελαγχολικά πράσινα μάτια, το χαριτωμένο χαμόγελο, τα σαρκώδη χείλη, την κοριτσίστικη μεσούλα και τον τουρλωμένο πισινό που επιδεικτικά κουνάει κάνοντας γιόγκα στην παραλία.

Α ρε Άσκαρ φωτιές που μου άναψες..."

Το τελευταίο κήρυγμα του γέροντος Ασκαρίου: Ο Χριστός ήταν γυναίκα!

Σε παλιότερη ανάρτηση αναρωτιόμασταν αν ο Θεός έχει χιούμορ.

Ε, λοιπόν, και χιούμορ έχει και μεγάλα χουνιέρα κάνει στους στενόμυαλους ανθρώπους!

Και η μεγαλύτερη πλάκα που έκανε ο Θεός στο υποκριτικό και σκληρόκαρδο ιερατείο, αλλά και στο φανατισμένο πλήθος των θρησκόληπτων, ήταν το φύλο του σαρκωθέντος Παιδιού Του.

Ο γέρων Ασκάριος αποκαλύπτει για πρώτη φορά παγκοσμίως το μεγάλο μυστικό: ο Ιησούς ήταν γυναίκα!

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή:

Στο Ευαγγέλιο διαβάζουμε πως η σύλληψη της Μαριάμ έγινε "ασπόρως", δηλαδή χωρίς σπαρματοζωάριο.

Με άλλα λόγια ούτε σεξουαλική συνουσία έλαβε χώρα ούτε το Άγιο Πνεύμα εισήγαγε στη μήτρα της ανδρικό σπέρμα.

Συνεπώς έχουμε μια θαυματουργή "τεχνική γονιμοποίηση" του γυναικείου ωαρίου.

Έλα, όμως, που η επιστήμη έρχεται να μας πει μερικά μη αμφισβητούμενα πλέον πραγματάκια.

Όπως, π.χ., πως η γυναίκα είναι αδύνατο να γεννήσει άντρα χωρίς τη συμμετοχή σπέρματος.

Γιατί ο άντρας χαρακτηρίζεται απ' το χρωμόσωμα ΧΥ, αλλά ο παράγων Υ δεν υπάρχει στο ωάριο αλλά μόνο στο σπερματοζωάριο.

Με πιο απλά λόγια, η γυναίκα χωρίς το αντρικό σπέρμα μπορεί να γεννήσει μόνο γυναίκα!

Οπότε, προκύπτει αβίαστα πως το Παιδί του Θεού που γεννήθηκε χωρίς "σπέρμα αντρός" ήταν γυναίκα.

Αλλά οι Ιουδαίοι ήταν τόσο μισογύνεις και σκληρόκαρδοι που τον έβλεπαν σαν άντρα...

Υ.Γ.: Στη φώτο βλέπετε την πρόταση του Ασκάριου για την από δω και πέρα απεικόνιση του "Παιδιού του Θεού"! 

Υπενθυμίζω πως ο προφήτης Ησαϊας μιλούσε για "Παιδί" κι όχι για "Υιό" του Θεού. Άρα άφηνε ανοιχτό το ζήτημα του φύλου του...

Σελίδες απ' τα ρημαγμένα καλοκαίρια της ζωής μου (Ι') - Πολικός Αύγουστος!

Μου 'πες πως θα φύγεις μόνη σου για διακοπές.

Ήθελες, λέει, να σκεφτείς τη σχέση μας, τη ζωή και το μέλλον σου...

Το χαμόγελό σου ήταν αινιγματικό και ψυχρό.

Και πάγωσε το δυαράκι μας καλοκαιριάτικα.

(Γαμώ το, δεν θα πει κάποιος στο διαχειριστή ν' ανάψει το καλοριφέρ;).

Μόλις ξημέρωσε έφτιαξα ένα ζεστό τσάι να ζεσταθεί το μέσα μου.

Φόρεσα κοτλέ παντελόνι, μάλλινες κάλτσες, πουλόβερ ζιβάγκο κι απέξω το δερμάτινο.

Βγήκα στο δρόμο.

"Ραφήνα", είπα στον αγουροξυπνημένο ταξιτζή. "Κι άναψε αμέσως το καλοριφέρ γιατί κρυώνω!".

Στο σαλόνι του πλοίου κάμποσα ζευγάρια ήταν σφιχταγκαλιασμένα. Προσπαθούσαν να ζεσταθούν λίγο...

Φτάνω στη Πάρο.

Κατεβαίνω.

Η θάλασσα παγωμένη!

Κύματα αφρισμένα, φυσομανάει, κρυώνω...

Φοράω την κουκούλα μου.

Τα υποθαλάσσια σπήλαια κι οι καταβούρες βούηζαν καθώς τα μαστίγωνε ο αέρας.

Λες και χιλιάδες φάλαινες διαδήλωναν στο Σύνταγμα κατά της Κάρτας του Πολίτη ή του Αντίχριστου...

Ευτυχώς τα χιόνια έλιωσαν και δεν κινδυνεύω να γλυστρήσω.

Κάτι θεότρελοι κυκλοφορούν μόνο με μαγιό!

Και το βράδυ κοιμούνται σε σκηνές.

Χαμογελώ για πρώτη φορά εδώ και δυο μέρες.

Στο στρατό κοιμόμουν κι εγώ σε σκηνές στο χιονισμένο Όλυμπο.

"Φαίνεται πως κάνουν κι αυτοί εκπαίδευση στον ανορθόδοξο πόλεμο", σκέφτηκα.

Η αμμουδιά έχει πιάσει πάγο!

Την πατάω κι ακούω το χαρακτηριστικό "κρατς-κρατς".

Οι άλλοι με βρίζουν: "Γδύσου ή φύγε", μου φωνάζουν.

Δεν φεύγω.

Αναπνέω με δυσκολία.

Σοριάζομαι στην παγωμένη άμμο...

Τα νιάτα μου τα κομμουνιστικά τ' αλήτικα... (Αφιερωμένο στο Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητής)

Στις διαδηλώσεις έπαιρνα θέση πάντα πίσω απ' τα καλύτερα κωλαράκια της Οργάνωσης!

Μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: και μπανιστίρι και κολλητιλίκι!

Και σαν έπεφτε στριμωξίδι ήξερα πού θ' ακουμπούσα το μαλακό μου υπογάστριο...

Ως νέος ήμουν αρκετά ονειροπόλος!

Ακόμα και για γλειφομούνι περίμενα ένα ατρύγητο προλεταριακό αιδείο, καθισμένο πάνω σ' ένα κόκκινο συννεφάκι, να προσγειωθεί στο στόμα μου...

Αργότερα έγινα πιο κυνικός! Πολύ πιο κυνικός...

Τη μέρα που θα γινόταν η επανάσταση, και το αίμα θα έρεε στους δρόμους, εγώ ήξερα τι να κάνω.

Θα ντυνόμουν αστικά, όσο πιο αστικά γίνεται, και θα πήγαινα γραμμή στα μπορντέλα του Μεταξουργείου.

Θα χαιρετούσα τους νταβατζήδες με τη μπριγιαντίνη, και θα προχωρούσα στο βάθος της αυλής, στο δωματιάκι της Έλσας.

Θα της έλεγα να κλείσει τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, να πετάξει τις εφημερίδες και να φορέσει την πιο βρόμικη κυλότα της!

Θα την πότιζα πολλές μπύρες και θα την έβαζα να με κατουρήσει από πάνω ως κάτω.

Θα της τον έχωνα βαθειά στο λαιμό, μέχρι να κάνει εμετό.

Θα τράβαγα τη ζώνη μου και θα την έδερνα μέχρι αίματος.

Κι έτσι θα ξεπλενόμουν οριστικά απ' τα ιστορικά προτσές, τους διαλεκτικούς υλισμούς, τα τσιτάτα του Μπρεχτ, τους συσχετισμούς δυνάμεων και τις παραγωγικές σχέσεις!

Μια απ' τις τελευταίες ναυτικές ιστορίες του Ασκάρ....

Σαν πλευρίσαμε την Αίγινα και ξεμύτησε η Σαλαμίνα όρμηξα στη γέφυρα πηδώντας απ' τη χαρά μου.

"Φάνηκε ο Περαίας, φάνηκε ο Περαίας!"

Ο καπετάνιος έβαλε τα κυάλια κι είπε να μην βιαζόμαστε γιατί το πούσι τέτοιαν ώρα ξεγελάει και παραμονές της Μεγαλόχαρης τα πνεύματα λυσσομανάνε...

Μα σα ρόδησε ο ήλιος φάνηκε ξεκάθαρα ο ουρανοξύστης στο λιμάνι, κι ο στεριανός αέρας μάς έσπασε τα ρουθούνια.

Κι εκεί που μετρούσαμε την απόσταση με το μάτι... γκρούπου-γκρούπου ακούστηκε η άγκυρα. Οι μηχανές έσβησαν και σήμανε το καμπανάκι της μάζωξης του τσούρμου.

Ο καπετάνιος από τη σκάλα είπε πως είναι σκόπιμο ν' αγκυροβολήσουμε σε τούτο το σημείο για μια νηφάλια εκτίμηση της κατάστασης...

"Σύμφωνα με τους κανόνες της ναυσιπλοϊας και της ποίησης", είπε, "στον πηγαιμό για την Ιθάκη δεν πρέπει να βιάζεις το ταξίδι!"

Περνούσαν οι μέρες, οι μηχανές σβηστές, οι βάρδιες χωρίς νόημα κι ο Περαίας μόλις διακόσιες απλωτές απ' την πλώρα.

Κάποιο βράδυ πέτυχα τον καπετάνιο σε φάση ονειροπόλησης.

"Πότε θα δέσουμε καπετάνιο;", ρώτησα.

"Καθόλου δεν βιάζομαι", ψιθύρισε. "Μισώ τον ξέμπαρκο εαυτό μου!".

Άλλο και τούτο πάλι!

Όσο ο Περαίας ήταν μια κουκίδα στο χάρτη, η προσδοκία κρατούσε τον καπετάνιο μας νηφάλιο, υπεύθυνο κι αξιοπρεπή, έναν πραγματικό μαχητή της ζωής. Μα σαν πλησιάσαμε στην ξηρά...

Φθινοπώριασε, κι εμείς στο ίδιο πάντα σημείο, να χορταριάζουμε σαν ύφαλος.

Παίρνω το καμαροτάκι παράμερα, το κερνάω στριφτό και το ρωτάω: "Μετράς κι εσύ τις ώρες να δέσουμε, ε;".

"Μπά!", μου κάνει. "Όταν ταξιδεύω μού λείπουν οι ζωντανοί, κι αυτό είναι γλυκό και παρήγορο. Μα σαν φτάνω μού λείπουν οι πεθαμένοι, κι αυτό είναι αβάσταχτο!".

Τέλη Οκτώβρη αγναντεύω βουρκωμένος το φωτισμένο λιμάνι.

Με πλευρίζει ο μάγειρας και με κερνάει ένα τσίπουρο.

Σηκώνει το ποτηράκι του και εύχεται: "Στον απόπλου!".

Πάγωσα!

"Καλά", του λέω, "ούτε κι εσύ θες να ξεμπαρκάρεις;"

"Το σκέφτηκα καλά", μου απάντησε. "Η στεριά είναι σκλαβιά! Σε τούτη την κουζίνα είμαι βασιλιάς!".

Την άλλη μέρα πιάνω τον ύπαρχο.

"Πότε θα δέσουμε Περαία;", τον ρωτάω κι αυτόν.

"Και τι είν' τούτο απέναντι; Περαίας δεν είναι;"

"Μα έτσι; Χωρίς ελλιμενισμό; Χωρίς δέσιμο;"

Αγρίεψε. Χύμηξε να με κομματιάσει. Στο τσακ τη γλύτωσα.

"Δεν θα 'χει κανέναν ο καημένιος να τον περιμένει", είπα στο μαρκόνι.

"Αντιθέτως", μου απάντησε, "τον περιμένουν πολλοί... χωροφυλάκοι, δικαστικοί κλητήρες, εισαγγελείς...".

Χειμώνιασε, βγάλαμε και τα μάλλινα.

"Τι σε τρώει ναυτόπουλο;" με ρώτησε ο λοστρόμος.

"Ο Περαίας!", του λέω.

"Αύριο αποπλέουμε, το 'πε ο καπετάνιος".

"Για Περαία;", έκανα με λαχτάρα.

"Πάντα για Περαία...", χαμογέλασε... "...μέσω Γιβραλτάρ, Κέιπ Τάουν, Ιαπωνίας!".

Δεν το πολυσκέφτηκα. Πέταξα το τσιγάρο και σκαρφάλωσα στην κουπαστή. 

"Ο Άι-Νικόλας να σας φυλάει σύντροφοι", φώναξα και βούτηξα.

Ήμουν ακόμα στον αέρα σαν άκουσα τη φωνή του λοστρόμου:

"Εσένα να φυλάει άμυαλε! Το αληθινό ταξίδι ξεκινάει όταν φτάνεις..."