Στα βήματα του Ιησού (Α') - Καλοκαίρι 2005

Η Ναζαρέτ είναι σήμερα ένα μικρό χωριό του Ισραήλ.

Στην εποχή του Ιησού ανήκε στη Γαλιλαία, στα σύνορα με τη Σαμάρεια.

Λέγαμε τις προάλλες για τη "Γαλιλαία των Εθνών", το μεγάλο εμπορικό σταυροδρόμι και χωνευτήρι πολιτισμών και θρησκειών...

Οι Ευαγγελιστές απέκρυψαν όσο μπορούσαν το έντονα ειδωλολατρικό και ελληνικό περιβάλλον που μεγάλωσε ο Διδάσκαλός τους, προφανώς για να μην σοκάρουν το ιουδαϊκό τους ακροατήριο.

Μια ώρα με τα πόδια από τη Ναζαρέτ ήταν η ξακουστή πόλη Σέπφωρις (η ρωμαϊκή Διοκαισάρεια), το "κόσμημα της Γαλιλαίας", που ο Ηρώδης Αντύπας έκανε πρωτεύουσα της Επαρχίας του.

Είναι "η πόλη ψηλά στο λόφο" των Ευαγγελίων, με το τεράστιο ρωμαΙκό θέατρο, σκαμμένο στην πλαγιά του λόφου.

Σίγουρα ο μαραγκός Ιωσήφ θα εργάστηκε στα μεγάλα εργοτάξια της πόλης.

Έχοντας στο πλευρό του το γιο της Μαριάμ, ως μαθητευόμενο...

Δεν αποκλείεται ο έφηβος Ιησούς να παρακολούθησε κάποιες απ' τις υπέροχες θεατρικές παραστάσεις ... και να δάκρυσε βλέποντας την Αντιγόνη να υποτάσσεται στα προστάγματα των θείων νόμων, ή τον Οιδίπποδα να καταριέται την πατρίδα που τον έδιωξε.

Η λέξη "υποκριτής" δεν έχει αντίστοιχο στα εβραϊκά ή αραμαϊκά.

Κι όμως, αυτή τη λέξη επέλεξε ο Ιησούς για να μαστιγώσει τους Φαρισαίους!

Τους χτυπούσε εκεί που πονούσαν: οι ιερείς και υπηρέτες του Ναού απεχθάνονταν το θέατρο, αυτή την εισαγόμενη ελληνική τέχνη.

Η Γαλιλαία ήταν στην εποχή του Ιησού "η Αθήνα της Μέσης Ανατολής"!

Όπου θρησκείες και φιλοσοφίες συμπλέκονταν ειρηνικά, βαθιά ριζωμένες στην καθημερινότητα των ανθρώπων.

Κάποιοι αμύητοι διακρίνουν στενή συγγένεια του Χριστιανισμού με τη Στωική ηθικολογία.

Είναι αυτοί που συγχέουν τη θρησκεία με την Εκκλησία.

Ο Χριστιανισμός όμως έχει γονιδιακή συγγένεια με μια άλλη Σχολή Ιεροκηρύκων, χωρίς σύνορα, ήπιων, απολίτικων και αναρχικών, απελευθερωμένων από δόγματα και φορμαλισμούς, που αδιαφορούσαν για πλούτη και εξουσίες, και πρότειναν την αλληλοβοήθεια, την οικουμενική αγάπη και την απλή ζωή.

Κι είχαν για προστάτη τους έναν γιό του Δία, τον Ηρακλή!

Τους έλεγαν "Κυνικούς"... 

Τι σχέση μπορεί να 'χουν οι κόκκινες γελάδες με τις τρικλοποδιές των καλογέρων; (Ιεροσόλυμα - Καλοκαίρι 2005)

Φτάσαμε και στα Ιεροσόλυμα.

Με τα πληθωριστικά προσκηνύματα!

Το 1852 αναγνωρίζονταν επισήμως 9 χριστιανικά και 2 ιουδαιο-μουσουλμανικά προσκηνύματα.

Έναν αιώνα αργότερα ανέρχονταν στα 70.

Και σήμερα πλησιάζουν τα 300... ζωή να 'χουν.

Φιλοδοξώ ν' ανταμώσω τον Φαρισαίο, τον Τελώνη, τον Εκατόνταρχο, ίσως και τον καλό ληστή...

Δεν μου αρέσει που το Ισραήλ έχασε τη θεία αποστολή του.

Που ξέχασε τη σοσιαλιστική του κλίση και υιοθέτησε την αλαζονεία της ισχύος.

Συνήθως, ο επί γης αδύναμος συμμαχεί με τον ισχυρό των ουρανών.

Αλλά συνδυασμός θείας εύνοιας και επίγειας υπερδύναμης πάει πολύ...

Είμαι αποφασισμένος να βρω και να μιλήσω με φανατικούς ραββίνους.

Αν και, όπως λένε, όταν συνομιλεί ένας εβραίος κι ένας χριστιανός θεολόγος... έχουμε τουλάχιστον τρεις γνώμες!

Ήδη αλληλογραφώ ηλεκτρονικά μ' έναν τέτοιον ραββίνο.

Μου λέει πως έχουν αρχίσει αναλύσεις αίματος των εβραϊκών οικογενειών για να βρουν ποιοι κατάγονται απ' τις ιερατικές φυλές Λευί και Ααρών!

Πως ετοιμάζονται να γκρεμίσουν το τζαμί του Αλ Ακσά και στη θέση του να χτίσουν τον τέταρτο ναό του Σολομώντα.

Πως ψάχνουν σ' όλο τον κόσμο να βρουν μια κατακόκκινη γελάδα για να τη θυσιάσουν και με τις στάχτες της να αποκαθάρουν τον τόπο του Ναού που μέχρι σήμερα μολύνουν οι μουσουλμάνοι!

Ανακάλυψαν, λέει, ένα μικρό κοκκινόχρωμο κοπάδι κάπου στο Μεξικό.

Αλλά μόλις τα μοσχαράκια μεγάλωσαν, έγιναν ανοιχτά γκρι.

Απογοήτευση...

Τελικά, αυτοί οι ορθόδοξοι Εβραίοι, με τα παράξενα κοτσιδάκια και τα μαύρα κουστούμια, είναι παράξενα τραίνα.

Αποτελούν τους ατρόμητους πνευματικούς ακροβάτες που, τελικά, ακυρώνουν την ύπαρξή τους προκειμένου να παραμείνουν "καθαροί".

Έτσι που τους βλέπω αεικίνητους, μου θυμίζουν τους καθολικούς βενεδικτίνους μοναχούς, που για να μην πέσουν στην ακηδία και για να ξορκίσουν κάθε χαλαρότητα λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένα ρολόγια.

Εμείς οι ανατολίτες έχουμε άλλη φιλοσοφία.

Είτε ινδουιστής γκουρού είσαι, είτε καλογέρι Βουδιστής, είτε Σούφι μουσουλμάνος, είτε χριστιανός αναχωρητής, σε χαρακτηρίζει μια σεβάσμια και κάπως αφηρημένη νωχέλεια.

Γουστάρεις να κρυφογελάς και να είσαι χασομέρης...

Μια απ' τις καλύτερες φάσεις της ζωής μου ήταν σ' ένα ορθόδοξο χριστιανικό μοναστήρι, όπου την ώρα της Θείας Λειτουργίας στο Ιερό Βήμα οι 20χρονοι ιεροδιάκονοι έπαιζαν αλληλο-τρικλοποδιαζόμενοι, χωρίς ν' αντιληφθεί τίποτε το χριστεπώνυμο σοβαροφανές εκκλησίασμα...

Στη χώρα του Σέλευκου (Β') - "Ο μιναρές του Ιησού"!

Στην παλιά χριστιανική συνοικία της Δαμασκού οι μιναρέδες φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια δίπλα στα καμπαναριά.

Χωρίς το αντίστοιχο τζαμί!

Ίσα ίσα για να προκαλέσουν...

Επισκεπτόμαστε τον "Οίκο του Ανανία".

Εδώ, κατά την παράδοση, βαπτίσθηκε χριστιανός ο απόστολος Παύλος.

Στο μεγάλο τζαμί της πόλης, στην αίθουσα προσευχής, βρίσκεται ο τάφος του Ιωάννη του Βαπτιστή.

Οι μουσουλμάνοι τον θεωρούν "μεγάλο Προφήτη του Ισλάμ"!

Το τζαμί κατασκευάστηκε στη θέση εκκλησίας αφιερωμένης στον Βαπτιστή. Η οποία είχε χτιστεί πάνω σ' έναν ναό του Δία...

Ο νότιος μιναρές του τζαμιού αποκαλείται "του Ιησού"!

Όταν θα γίνει η συντέλεια του κόσμου, σε αυτό ακριβώς το σημείο θα κατέβει ο Ιησούς για να κρίνει τον κόσμο...

Εδώ ακούμε για πρώτη φορά τον θρύλο των "Επτά Κοιμωμένων".

Επτά χριστιανοί της Εφέσου, στην προσπάθειά τους να σωθούν απ' τον διωγμό του ρωμαίου αυτοκράτορα Δέκιου, κρύφτηκαν σε μια σπηλιά και ξύπνησαν τρεις αιώνες αργότερα με θαυματουργό τρόπο.

Αυτοί, "οι σύντροφοι του Σπηλαίου", έχουν μαγική δύναμη για τους πιστούς του Ισλάμ. Αναφέρονται, μάλιστα, και στη σούρα "Το Σπήλαιο του Κορανίου", που διαβάζεται κατά την προσευχή της Παρασκευής.

Μην το πολυκουράζουμε: Εβραίοι, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι πιστεύουμε στον ίδιο Θεό, στο Θεό του Αβραάμ!

Ειδικά οι μονοφυσίτες Συροχριστιανοί, που συνεχίζουν να ψέλνουν στα αραμαϊκά, ελάχιστες διαφορές έχουν με τους απογόνους του Προφήτη.

Θεωρούν το Ισλάμ μια χριστιανική αίρεση που, απλά, στάθηκε πιο τυχερή απ' τους ίδιους. 

Γι' αυτό και υποδέχτηκαν τους ιππείς του Μωάμεθ ως ελευθερωτές απ' τον ζυγό του Βυζαντίου και την "αίρεση της Κωνσταντινούπολης"...

Στη χώρα του Σέλευκου (Α') - Καλοκαίρι 2005

Μπαίνουμε στη Συρία απ' το έδαφος της Ιορδανίας.

Απ' το άχαρο οροπέδιο του Γκολάν.

Αναζητάμε την αρχαία Καισάρεια του Φιλίππου, την ανατολικότερη πόλη της Δεκάπολης.

Αλλά μας πληροφορούν πως δεν έχει απομείνει τίποτα...

Το καθεστώς Άσαντ είναι εκκοσμικευμένο.

Τα θρησκευτικά κόμματα απαγορεύονται, πολλοί Χριστιανοί συμμετέχουν στην Κυβέρνηση, Χριστούγεννα και Πάσχα είναι επίσημες αργίες, κι αν δεν κάνω λάθος οι γυναίκες απέκτησαν εδώ το δικαίωμα ψήφου πριν τις Γαλλίδες...

Ο ιδρυτής του κόμματος Μπάαθ ήταν Χριστιανός.

Η Συρία κι ο Λίβανος είναι οι μόνες χώρες της περιοχής που οι μη μουσουλμάνοι αναπνέουν ακόμα ελεύθερα!

Πτώση του καθεστώτος Άσαντ σημαίνει εξαφάνιση του χριστιανικού στοιχείου.

Όπως ακριβώς συνέβη στο Ιράκ...

Δαμασκός.

Το τεράστιο συγκρότημα του σεϊχη Καφτάρο είναι η μεγαλύτερη σουνιτική θεολογική σχολή του κόσμου.

Εκατοντάδες μουσουλμάνοι έφηβοι, απ' όλα τα σημεία της γης, έρχονται εδώ κάθε χρόνο να σπουδάσουν τη θρησκεία τους.

Ρίχνω μια ματιά στο "πρόγραμμα σπουδών" της.

Και το συγκρίνω με το δικό μας, της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, της παλαιότερης στον κόσμο ορθόδοξης χριστιανικής σχολής.

Καμία σχέση!

Σε μας τα περισσότερα μαθήματα είναι Φιλοσοφία, Κοινωνιολογία, Ψυχολογία, Ψυχιατρική...

Εντυπωσιάζομαι όμως ακούγοντας τον σουνίτη εκπρόσωπο της Σχολής να εγκωμιάζει τον Βούδα, τον Κομφούκιο, τον Ιησού...

Χατζη-Άσκαρ!

Περνάω περίοδο πνευματικής κραιπάλης!

Θρησκευτικής μανιοκατάθλιψης.

Μόλις γύρισα απ' τ' Αγιονόρος κι ετοιμάζομαι για το σούπερ προσκηνυματικό ταξίδι.

Την Πέμπτη φεύγω  για τη Μέκκα!

Στην αρχή σχεδίαζα να πάω στα μουλοχτά.

Γιατί απαγορεύεται αυστηρά να μπει στην Ιερή Πόλη αλλόθρησκος!

Αλλά πλέον θα ταξιδέψω κανονικά και με το νόμο, με αραβικές σφραγίδες και επίσημα χαρτιά!

Τυπικά έχω μουσουλμανοποιηθεί! Με τη βούλα! Δηλαδή με "πιστοποιητικό προσηλυτισμού"!

Ελπίζω μόνο να μην χρειαστεί να κατεβάσω τα σώβρακα και ν' αποδειχτώ απερίτμητος!

Θα 'χω παρέα και τρία φιλαράκια ιρακινούς απ' την Αθήνα.

Ούτε κι εγώ θυμάμαι πόσες φορές τους έσωσα απ' τα κρατητήρια και τα "προσαγωγών"!

Τώρα θα μου το ξεπληρώσουν και με τόκο...

Γιατί αν γίνει η στραβή... εμένα μπορεί να έλθει στην Τζέντα ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και να με σώσει!

Τα φιλαράκια μου όμως που με καλύπτουν θα τα φάει η μαύρη μαρμάγκα...

Φεύγω, λοιπόν, την Πέμπτη για την Πόλη που δεν επιτρέπεται ο τουρισμός, η δημοσιογραφία, η κοινωνιολογική έρευνα.

Ούτε καν η φωτογράφιση χωρίς ειδική άδεια.

Εκεί δεν πας να εξερευνήσεις, ν' ανακαλύψεις, να περιεργαστείς.

Νιώθεις μόνο δέος μπροστά στο αιώνιο και φόβο απέναντι στην αστυνομία...

Μια ηθική πυρακτωμένη κι ένας ήλιος χωρίς έλεος αποξαιρένουν τα κορμιά.

Είναι ο "ομφαλός του κόσμου", η "σιαμαία αδελφούλα" της Ιερουσαλήμ. Μαζί αποτελούν τις δυο θηλές που τρέφουν τη μονοθεϊστική ανθρωπότητα.

Είναι η Πόλη προς την κατεύθυνση της οποίας δεν επιτρέπεται να κοιτούν οι πιστοί όταν αποπατούν!

Κι όταν τα κορμιά των εραστών αποσυμπλέκονται πρέπει να κοιμηθούν αγκαλιά σαν "κουταλάκια", με το πρόσωπο στραμμένο προς Αυτήν.

Φεύγω για την "Πόλη του κύβου", σε κατάσταση ήρεμης πνευματικότητας.

Κι αφήνω τα κλειδιά του μπλογκιού στη Μαρία.

Μέρα παρά μέρα θα δημοσιεύει αποσπάσματα απ' το ημερολόγιό μου, όταν το καλοκαίρι του 2005 είχα ταξιδέψει στη Συρία και στους χριστιανικούς "Αγίους Τόπους"!

Έστω και σε "κονσέρβα", ελπίζω να τα φχαριστηθείτε...

Χαιρετώ και στο ... επανειπείν!

Το ταξίδι στην Αντιόχεια αναβάλλεται!

 

Θα τον απογοητεύσω τον φίλο μου τον Ίσσαλλο, αλλά το ταξίδι στην Αντιόχεια αναβάλλεται.

Τις τελευταίες μέρες αγρίεψαν τα πράγματα στη Συρία, και στην τουρκοσυριακή μεθόριο γίνεται μεγάλος χαμός!

Στρατόπεδα προσφύγων, στρατός, Κούρδοι αντάρτες, μυστικές υπηρεσίες, ναρκοπέδια...

Η Αντιόχεια (Αντάκεια τη λένε οι Τούρκοι) δεν είναι πλέον και τόσο ασφαλής πόλη για έναν χαζοχαρούμενο Έλληνα που τριγυρνάει μόνος του, αράζει στους καφενέδες και ποστάρει συνέχεια με το μικροσκοπικό λαπτοπάκι του...

Ελπίζω του χρόνου, καλά να 'μαστε, να 'χουν ηρεμήσει τα πράγματα και να πραγματοποιήσουμε τα σχέδιά μας.

Να θυμίσω, απλά, πως η Αντιόχεια ανήκε στη Συρία αλλά οι Γάλλοι κατακτητές (το 1939, αν δεν κάνω λάθος) την έδωσαν εντελώς αυθαίρετα στους Τούρκους!

Και κλείνω με δυο λόγια για τον πόλεμο στη Συρία:

Όταν οι Δυτικοί μιλούν για "εκδημοκρατισμό της Μέσης Ανατολής" ουσιαστικά εννοούν την ισλαμοποίησή της!

Γιατί, αν επικρατήσει η αρχή της πλειοψηφίας, είναι μαθηματικά βέβαιο πως οδηγούμαστε στη "σαρία" (δηλαδή στον Ισλαμικό Νόμο).

Στις χώρες αυτές, δυστυχώς, το δίλημμα δεν είναι Δημοκρατία ή Δικτατορία, αλλά Θεοκρατία ή Ειρήνη!

Με άλλα λόγια Δημοκρατία=Θεοκρατία και Δικτατορία=Ειρήνη...

Το καθεστώς Άσαντ είναι δικτατορικό. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό.

Η πτώση του όμως σημαίνει διάσπαση της Συρίας: Σε ένα κράτος Αλεβιτών-Χριστιανών-Δρούζων στα παραθαλάσσια, υπό την προστασία της Ρωσίας, και σ' ένα άλλο, Ισλαμικό-Σουνιτικό στην ενδοχώρα, που ενδεχομένως ενωθεί με το Σουνιτικό Ιράκ...

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι σημαίνει να είσαι Σύρος σήμερα.

Αγνοώ ποια δύναμη μπορεί να μετατρέψει ένα άθροισμα θρησκευτικών αλληλοσυγκρουόμενων μειονοτήτων σε ενιαίο έθνος...

Αγιονορείτικες εμπειρίες (Θ' και... τελευταία!) - Είναι βαριά (κι επικίνδυνη) η καλογερική!

Στη Σιμωνόπετρα απέκτησα και σύντροφο.

Έναν Λαμιώτη φοιτητή που 'χε ενθουσιαστεί διαβάζοντας τη Φιλοκαλία, κι ανηφόρισε στο Όρος για να ζήσει "ανώτερες πνευματικές καταστάσεις"...

Με συγκίνησε ο αφελής ενθουσιασμός του και δέχθηκα ν' ανέβουμε μαζί την κορφή του Άθωνα.

Στην Κερασιά σταθήκαμε σε μια καλύβη που φαινόταν κατοικημένη.

Χτυπήσαμε πόρτες, φωνάξαμε, ψυχή...

Ο φίλος μου πείνασε κι αποφάσισε να το παίξει ασκητής.

Είχε διαβάσει στα Γεροντικά και στα Συναξάρια πως οι ερημίτες τρέφονταν μ' άγρια χόρτα, μάζεψε κι αυτός κάτι πρασινάδες που βρήκε κει γύρω, μπήκε στο καλύβι, τα έβρασε κι έκατσε στο τραπέζι να φάει συλλογιζόμενος πόσο μεγάλος ασκητής είναι...

Δεν πρόλαβε να κατεβάσει πέντε-έξι κουταλιές κι η κοιλιά του πρίστηκε.

Ένιωσε στην πόρτα κάποιο τέρας, κι όρμησε στο παράθυρο να γλυτώσει!

Έσπασε το τζάμι κι έφυγε σφαίρα προς τη διπλανή χαράδρα κουτρουβαλώντας στα γυμνά βράχια.

Τα 'χασα.

Έμπηξα τις φωνές, μ' άκουσε ένας Μολδαβός μοναχός που ζούσε κει κοντά κι ήρθε τρέχοντας.

Σαν είδε την κατσαρόλα με τα χόρτα αμέσως κατάλαβε.

Φώναξε κι άλλους δυο γνωστούς του και με τα χίλια ζόρια κατεβήκαμε την επικίνδυνη γκρεμοτσακίλα.

Βρήκαμε το φίλο μου ευτυχώς ζωντανό αλλά με τα πόδια σακατεμμένα.

Είδαμε και πάθαμε να τον ανεβάσουμε στο ξέφωτο.

Ο έμπειρος Μολδαβός του 'δωσε να πιεί μονορούφι τρία ποτήρια ζεστό λάδι.

Με το γιατροσόφι αυτό άρχισε να σβήνει η εσωτερική φλόγα απ' το δηλητηριώδες φυτό.

Και μαζί της υποχώρησαν κι οι παραισθήσεις.

Δεν ξέρω πότε θα καταφέρει να ξαναπερπατήσει ο μάγκας.

Αλλά αισθάνομαι υπεύθυνος που δεν τον προστάτεψα.

Του 'ριχνα 20 χρόνια, το ψιλόπαιζα αρχηγός αλλά την κρίσιμη ώρα φάνηκα πολύ μικρός..

Αυτό το συμβάν πολύ με χάλασε.

Κι αποφάσισα αύριο πρωί-πρωί να φύγω.

Σαββατόβραδο θα 'μαι πίσω στην Αθήνα.

Απόψε ήθελα να πιω τσιπουράκι, αλλά πού να το 'βρω.

Εντάξει... δεν είμαι και κανένας πρωτάρης στις τραγωδίες.

Μήπως εγώ δεν ήμουν αυτός που έραψε τα σακιά με τα υπολείμματα των 63 παλικαριών της Πολεμικής μας Αεροπορίας που σκοτώθηκαν το Φλεβάρη του 1991 όταν έπεσε το C-130 στη Δίρφη;