Καλή χρονιά σε όλους μας!

Να 'χουμε την υγειά μας
και τη δουλειά μας,
κι από κει και πέρα
ό,τι μας "κάτσει"!

Ναυτικές ιστορίες Β' (Πρωτοχρονιά στην καρδιά της "Γιακούζα")

Η Καμπουκίτσι ("Κόκκινα Φανάρια") είναι η κακόφημη συνοικία του Τόκιο.
Εδώ είναι ο "παράδεισος" της "Γιακούζα", της σκληρής γιαπωνέζικης μαφίας...
Στην αργκό του υπόκοσμου "για" σημαίνει 8, "κου" 9 και "ζα" 3. Το άθροισμα (για-κου-ζα) είναι 20, δηλαδή ο αριθμός που χάνει στο παιχνίδι με την τράπουλα "χάνα-φούντα". Αυτό μεταφράζεται ως: η Γιακούζα είναι το "κακό χαρτί" της κοινωνίας, μην παίξεις μαζί της!
Στο τέλος του δρόμου είναι το μπαρ "τα τρία αδέλφια". Τίποτα παραπάνω από μία φτηνιάρικη μπιραρία, όλο νταήδες και φασαρίες...
Εδώ οι πουτάνες μισούν τους άντρες. Είναι όλοι τους αγροίκοι, τις κακομεταχειρίζονται και τις ταπεινώνουν...
Η ψηλή στο βάθος, που μου κάνει νοήματα, έχει "χτυπήσει" στο δεξί κωλομέρι το τατουάζ "FreeWay" και στο αριστερό το έμβλημα μιας "οικογένειας" της Γιακούζα.
Οι τύποι γύρω μου φαίνονται βλοσυροί κι αδίστακτοι!
Οι περισσότεροι από δαύτους είναι μέλη της Γιακούζα. Όλο το σώμα τους είναι καλυμμένο με τατουάζ.
Χρησιμοποιούν την παραδοσιακή μέθοδο: το μελάνι μπαίνει κάτω απ' το δέρμα χωρίς ηλεκτρικό εργαλείο. Μόνο με βελόνες μπαμπού! Πονάει πολύ αυτός ο διάολος...
Πολλοί έχουν κομμένα τα μικρά δάχτυλα των χεριών τους!
Το κόψιμο του δαχτύλου ("γιουμπιτσούμε" στα γιαπωνέζικα) είναι για τα μέλη της μαφίας ένα είδος τιμωρίας και, ταυτόχρονα, αίτηση για συγχώρηση.
Στο πρώτο παραπάτημα ο "ένοχος" κόβει την πρώτη φάλαγγα του μικρού δαχτύλου και την προσφέρει στον αρχηγό του.
Όταν κάνει τη δεύτερη "στραβή", κόβει και τη δεύτερη φάλαγγα του ίδιου δαχτύλου!
Τρίτο "λάθος" απλά δεν επιτρέπεται...
Όταν δεν αντέχω άλλο γυρίζω την πλάτη μου στα πάντα και στους πάντες.
Αφήνω τη μοίρα μου να με παρασύρει στην άβυσσο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η μοίρα μου δεν με παρασέρνει ποτέ στα σύννεφα! Πάντα προς την κόλαση με πάει! Με τον αέρα να μυρίζει θειάφι...
'Ωρες-ώρες θα προτιμούσα να ήμουν ένα βρωμερό και διεστραμμένο φαντασματάκι!
Να μπαίνω στις κρεβατοκάμαρες και να δαγκώνω τα σφιχτά βυζάκια των σχιζομάτων.
Νομίζω πως τα φαντάσματα δεν μπορούν να κάνουν και πολύ περισσότερα απ' αυτό...

Χθες βράδυ η Αλήτισσα είχε όρεξη για κουβεντούλα!

Ο τελευταίος μου μεγάλος έρωτας ήταν ... αααχχχ... αστυνομικός!
Εμένα οι μπάτσοι και οι φορτηγατζήδες με ξετρελαίνουν!
Εικοσιπέντε χρονών το μανάρι μου... Ένας κούκλος! Κι ένας πούτσος... ααχχ Θεούλη μου! Ολόκληρο μπράτσο! Μπράτσο ολόκληρο είχε ανάμεσα στα πόδια του...
Αλλά με απάτησε, κι εγώ δεν ανέχομαι τα ψέματα.
Τον έπιασα στα πράσα να μου τα φοράει, και μέχρι κει ήταν!
Και τότε είπα στον εαυτό μου: "οι άντρες με κάνουν να υποφέρω κάθε φορά που ερωτεύομαι".
Εδώ και δυο χρόνια περίπου έχω τα φλερτάκια μου, κάνω το κέφι μου κι αυτό είν' όλο!
Είμαι πολύ άσωτη.
Αρκεί να με κοιτάξει κάποιος με το σωστό βλέμμα... κι έτσι και τον γουστάρω τον "παίρνω" επιτόπου...
Ό,τι φάω, ό,τι πιω κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μου!
Όσο για σένα βρε Ασκαρούλη... τι να πω; Μας έχεις φλομώσει με τις μπουρδελοϊστορίες σου, αλλά αμφιβάλλω αν έχεις δει ποτέ πουτάνα στη ζωή σου!
Μου φαίνεσαι εντελώς άσχετος!
Βάζεις την άλλη, μόλις έχει γυρίσει απ' το νυχτοκάματο, να παίρνει πίπα του αγαπητικού της!
Μα είναι ποτέ δυνατόν, η τύπισσα να γυρίζει ξημερώματα, κουρασμένη, με τον κώλο και το άλλο της να καίνε απ' την πολύ χρήση, κι αυτή να θέλει αγαπούλες;
Άσε που μια σωστή πουτάνα δεν κουνάει ούτε το δαχτυλάκι της αν δεν την πληρώσουν!
Ασκαρούλη, όταν γράφεις για τέτοια θέματα να ρωτάς και κανέναν που ξέρει.
Εμένα, ας πούμε...

Ανθ' ημών Σαμαράς;

Πριν από 80 χρόνια, ο μακαρίτης καθηγητής Ανδρέας Ανδρεάδης έγραφε πως η σύγχρονη ελληνική ιστορία είναι, ουσιαστικά, η ιστορία του δημόσιου χρέους!

Ως τώρα μετράμε πέντε επίσημες πτωχεύσεις: το 1827, επί Κολοκοτρωναίων, το 1843 επί Όθωνος, το 1893 επί Τρικούπη και το 1932 επί Βενιζέλου...
Δεν είναι καινούργιο το φαινόμενο να μας κυβερνάν οι δανειστές μας.
Επί δεκαετίες υπαγόρευαν τη δημοσιονομική μας πολιτική, εισπράττοντας φόρους και δασμούς για να ξοφληθούν τα δάνεια που μας χορήγησαν.
Το 1894 ο Τρικούπαρος εξασφάλισε νέο δάνειο απ' την Αγγλία αλλά για την εξόφλησή του διπλασίασε τους φόρους!
Η τότε αντιπολίτευση οργάνωσε μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο Πεδίο του Άρεως με σύνθημα "κάτω οι φόροι" και "να φύγει ο φορομπήχτης"!
Στη διαδήλωση εμφανίστηκε έφιππος με τη μεγάλη του στολή και ο τότε Διάδοχος Κωνσταντίνος.
Ο Τρικούπης ανέβηκε στα Ανάκτορα και διαμαρτυρήθηκε στο Βασιλιά Γεώργιο για την ανάμιξη του Διαδόχου στα πολιτικά πράγματα. Ο Βασιλιάς θα καλύψει το γιο του και μετά λίγους μήνες (1895) θα γίνουν εκλογές με νικητή το μέγα δημαγωγό Θεόδωρο Δηλιγιάννη (με τις άσπρες στριφτές μουστάκες).
Ο Τρικούπης δεν θα εκλεγεί ούτε καν βουλευτής, αφού στο Μεσολόγγι θα επικρατήσει ο άσημος Γουλιμής... Εξ ου και η γεμάτη παράπονο φράση του "ανθ' ημών Γουλιμής"!
Ο Δηλιγιάννης θα οδηγήσει τη χώρα στον ατιμωτικό πόλεμο με την Τουρκία το 1897 και θ' ανοίξει τις πόρτες για την μόνιμη εγκατάσταση στη χώρα μας του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου...
Οι σημερινοί ηγέτες της αριστεροδεξιάς αντιπολίτευσης δεν διαφέρουν και πολύ απ' τον Δηλιγιάννη!
Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι σοβαροί πολιτικοί στις τάξεις της.
Όπως, ας πούμε, ο Γιάννης Δραγασάκης. Που κάποια στιγμή δήλωσε πως "αν βγούμε απ' το ευρώ στην πράξη θα έχουμε δυο νομίσματα: τη δραχμή, πολλαπλά υποτιμημένη, ως μέσο πληρωμής και συναλλαγής, και το ευρώ ως μέσω σώρευσης πλούτου των πλουσίων! Στις σημερινές συνθήκες δεν υπάρχει φιλολαϊκή έξοδος απ' το ευρώ"...

Να δείτε που σε λίγο καιρό αυτές θα μας πιάνουν και τον κω!

Φάγαμε τον άμπακο το μεσημέρι!
Αλλά δεν έτρεξα να χωθώ στα στρώματα!
Έσφιξα τα δόντια, κατατρόπωσα την υπνηλία και πήγα με τα ρεμάλια στο στέκι μας, στο καφέ μπαρ στα Εξάρχεια.
Όπως κάθομαι βλέπω μια γκόμενα απ' το γωνιακό τραπέζι να με καρφώνει.
Στην αρχή δεν κάνω τίποτα (αν και μου αρέσει).
Γιατί βαριέμαι...
Σε κάποια φάση πάω στον πάγκο να πάρω μπύρες.
Έρχεται πίσω μου και πιάνουμε κουβέντα.
Όχι τίποτα σοβαρό. Τα γνωστά... πώς σε λένε, πού μένεις, έρχεσαι συχνά εδώ;
Κι εκεί που μιλάμε χαλαρά, με πιάνει και μου ρίχνει ένα γλωσσόφιλο!
Μένω μαλάκας!
Παίρνω τα μπυρόνια και πάω στους δικούς μου.
Με τραβάει απ' το μανίκι και μου λέει:
"Αυτό το τζινάκι σού κάνει ωραίο κώλο"!
Ξαναμένω μαλάκας!
Όχι πως δεν τη γούσταρα τη γκόμενα. Μια χαρά κορίτσι ήταν...
Μια παρόμοια φάση μού ξανάτυχε πριν κάνα τρέμηνο.
Πίναμε το ποτάκι μας με ένα γκομενάκι. Ήταν ζεστή μέρα και φόραγα κοντοπαντέλονο.
Αν θυμάμαι καλά, της έλεγα για τη διαμάχη "ενωτικών" και "ανθενωτικών" στην Κωνσταντινούπολη τον 14ο αιώνα.
Ξαφνικά με διακόπτει και μου λέει:
"Δεν τ' αφήνουμε τώρα αυτά να πάμε να γαμηθούμε;"
Και στο καπάκι χώνει το χέρι της μέσα απ' τη βερμούδα και μου χαϊδεύει το μπούτι!
Ρε σεις, δεν πάμε καλά!
Σε λίγο θα λέμε στις γκόμενες "χαίρω πολύ", κι αυτές αντί το χέρι θα μας πιάνουν τον κώλο!

Απ' το ημερολόγιο ενός καταδρομέα Θ' (Χριστούγεννα στην οδό Φυλής...)

Μπήκανε στο δωμάτιό της και το κορίτσι έκλεισε πίσω του την πόρτα.
"Σ' αρέσω;", τον ρώτησε.
"Όνειρο είσαι!"
"Τότε ξύπνα και μπες στο μπάνιο να κάνεις ένα ντους"
"Έκανα στο στρατόπεδο πριν βγω έξοδο"
"Δεν πειράζει. Ξανακάνε. Να φύγει η ιδρωτίλα"
Γδύθηκε, όση ώρα τον περίμενε, κι έπεσε στο κρεβάτι.
Κάποια στιγμή βγήκε κι εκείνος από το μπάνιο στάζοντας.
"Καλός είσαι", του 'πε χαμογελώντας με στυλ έμπειρης πόρνης. Και του 'κανε χώρο δίπλα της.
Ο νεαρός έπεσε πάνω της ασυγκράτητος.
Καθώς πήγε να μπει μέσα της το κορίτσι έπνιξε μια κραυγή. Ο φαντάρος δεν έδωσε σημασία.
Η Μαρία πονούσε. Πονούσε τόσο που δεν μπορούσε να νιώσει κάτι ιδιαίτερο.
Τον έσπρωξε από πάνω της και σηκώθηκε απ' το κρεβάτι.
Ο νεαρός ψιλοσάστισε. Μόλις τώρα καταλάβαινε τι είχε συμβεί.
"Παρθένα ήσουν;"
"Με πέθανες, παναθεμά σε"
"Γιατί δεν μου το 'πες;"
"Για έκπληξη! Μπαίνω στο μπάνιο... εσύ ντύσου και σπάσε!"
"Δεν μπορώ να φύγω έτσι", της είπε χαμογελώντας. "Στο χωριό μου λένε πως όποιος χαλάσει κορίτσι πρέπει και να το πάρει..."
"Ρε άει στο διάολο! Δίνε του είπα... Και πού ΄σαι μόρτη; Όταν πας με πουτάνα να φοράς προφυλακτικό! Ντάξ;"
Έξω είχε ήδη νυχτώσει.
Έκατσε στα σκαλιά του μπορδέλου.
Έβγαλε απ' την τσέπη του ένα τσιγάρο, το χάραξε με το νύχι του, κι άδειασε το περιεχόμενό του σ' ένα χωριστό τσιγαρόχαρτο.
Μετά πήρε μια μικρή μαύρη μπαλίτσα και την έτριψε με τα δάχτυλά του ομοιόμορφα πάνω στον καπνό. Ήταν χασίσι εκλεκτής ποιότητας. Του το 'δωσε πριν την έξοδο ο κολλητός του ο αερονόμος...
Σάλιωσε το τσιγαρόχαρτο, το κόλλησε και το 'βαλε στο στόμα του!
Ωραίο ρεβεγιόν θα 'κανε φέτος...

Ο φίλος μου ο Νίκος...

Μου "ρίχνει" μερικά χρόνια, ένα κεφάλι και καμιά εξηνταριά κιλά!
Έχουμε κι άλλες διαφορές με το Νίκο.
Αυτός παραμένει για πολλά χρόνια ερωτευμένος με την ίδια γυναίκα (φοβερό;) και μάλιστα με τη σύζυγό του (φοβερότατο!).
Ο Νίκος γουστάρει το βόλεϋ, εγώ το ποδόσφαιρο.
Ο Νίκος είναι Εθνικός Πειραιώς, εγώ Ολυμπιακός Πειραιώς!
Ακόμα και στις ένδοξες μέρες του Εθνικού, εμείς οι γαύροι τους βλέπαμε με μισό μάτι. Κι όταν ξεμύταγαν απ΄την Καστέλα, την επικράτειά τους, έπεφταν πολλές μπούφλες...
Πιστεύω πως αν ο Νίκος ήταν ποδοσφαιρόφιλος, θα ήταν γαύρος.
Από μικρός, όμως, μπήκε στην ομάδα βόλεϋ του Νέου Φαλήρου και μπορώ να πω πως διακρίθηκε. Και, κακά τα ψέματα, το βόλεϋ είναι μακράν το δυσκολότερο ομαδικό άθλημα.
Κι όταν λέμε για ελληνικό βόλεϋ τη δεκαετία του '70, μιλάμε για πρωτόγονα πράγματα. Να φανταστείτε πως τότε ο Ολυμπιακός έπαιζε σε ένα πλωτό γηπεδάκι δίπλα στη λέσχη μας στο Πασαλιμάνι...
Η πολιτική πορεία του Νίκου, λίγο-πολύ, κλασικά εικονογραφημένα: μέλος της ΚΝΕ, στέλεχος του ΚΚΕ, μετά ΚΚΕ εσ., Μπανιάς, ΠΑΣΟΚ, υφυπουργός του Σημίτη...
Όταν η μανούλα του έμαθε πως εντάχθηκε στο ΚΚΕ, του είπε: "Αγόρι μου, τι θες με το Φλωράκη που έχει τα χέρια του βουτηγμένα στο αίμα; Γιατί δεν πας με τον Πεσμαζόγλου που είναι κύριος και μιλάει τόσο ωραία τις ξένες γλώσσες;".
Όταν αργότερα της είπε πως θα πάει στο ΚΚΕ εσ. του είπε: "Αυτός ο Φλωράκης έχει τουλάχιστον ένα 10% ακατέβατο. Ο Κύρκος μια μπαίνει στη Βουλή και μια βγαίνει"!
Κι όταν, στη συνέχεια, πήγε με τον Μπανιά, η γυναίκα απελπίστηκε: "Τουλάχιστον ο Κύρκος είναι ρήτορας! Αυτός ο Μπανιάς μιλάει και κοιμάμαι"!
Αλλά τέτοιες είναι οι μαμάδες! Μια έτσι μια γκιουβέτσι! Αλλά πολύ τις αγαπάμε...
Μεγάλη πλάκα είχε η φάση της διαγραφής του απ' το ΚΚΕ.
Ο Κώστας Τσολάκης, υπεύθυνος επαγρύπνησης του κόμματος, αξιωματικός του σοβιετικού στρατού, τον κάλεσε στο γραφείο του και του είπε: "χθες συναντήθηκες σπίτι σου με τον Κύρκο. Υπάρχουν μάρτυρες, μην μπαίνεις στον κόπο να το αρνηθείς. Πες μου ποιοι άλλοι ήταν στη συνάντηση".
Φυσικά και δεν πήρε την απάντηση που ήθελε.
Γύρισε, όμως, προς τον τοίχο, που ήταν ένας χάρτης της Ευρώπης, έδειξε τη Σοβιετική Ένωση και είπε: "Αυτό δεν θα σας αφήσουμε να το καταστρέψετε"!
Ο άνθρωπος δεν ήταν "σοβιετόφιλος".
Ήταν απλά "σοβιετικός"!