Μάγκες μου, μην το ξεχνάτε: οι γκόμενές μας κρατούν "ημερολόγιο μίσους"!

Όλοι το ξέρουμε πως οι γυναίκες είναι μεγάλες γκαμήλες!
Όλα τα θυμούνται, τίποτα δεν ξεχνούν!
Και περιμένουν, σαν τις κόμπρες, την κατάλληλη στιγμή να χύσουν το δηλητήριό τους...
Έτσι, και η πρώην μου! Όταν με σχόλασε, μου τα έχωσε χοντρά. Και θυμήθηκε τα πάντα όλα!
Ακόμα ηχούν στ' αυτιά μου οι τελευταίες της φωνές:
"Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο με μπαρουτιάζεις!
Κάθε φορά που μένω από βενζίνη επειδή ΕΣΥ πήρες το αυτοκίνητο το προηγούμενο βράδυ και ξέχασες να το γεμίσεις.
Κάθε φορά που διαμαρτύρονται οι επιταγές επειδή ΕΣΥ δεν φρόντισες να τις καλύψεις!
Κάθε φορά που βρίσκω άδειο το μπουκάλι με το γάλα επειδή ΕΣΥ νυχτιάτικα δίψασες!
Μου έρχεται να ουρλιάξω.
Δεν αντέχω άλλο να βλέπω κάθε περιστατικό χωριστά! Είναι πάρα πολλά τα περιστατικά αυτά στα εκατομμύρια χρόνια που είμαστε μαζί! (σ.σ.: 5-6 μηνάκια είμαστε μαζί κι αυτηνής της φάνηκαν αιώνες!)
Κάθε τι που κάνεις αποδεικνύει τον ναρκισσισμό σου, την ανευθυνότητά σου, τον απόλυτο εγωκεντρισμό σου!
Αμ το άλλο πού το βάζεις;
Καις μια κατσαρόλα το μήνα! Τη βάζεις στο μάτι της κουζίνας με τη σούπα σου και το ρίχνεις στο διάβασμα. Και την άλλη στιγμή το σπίτι γεμίζει καπνό!
Και μου τη δίνει αφάνταστα που αποθηκεύεις στο πατάρι τις αγαπημένες μου κούπες επειδή νομίζεις πως αρκούν δυο σ' αυτό το σπίτι!
Αλλά δεν έχω κατορθώσει ποτέ να εκφράσω ελεύθερα όλ' αυτά τα συναισθήματα. Επειδή γίνεσαι έξαλλος με την παραμικρή κριτική!
Κάποτε θεωρούσα τον εαυτό μου σεξουαλικό άτομο. Εσύ με έμαθες τον ευκολότερο δρόμο για την αγαμία: να κάνω σχέση με έναν τύπο σαν του λόγου σου..."

Πώς θα σώσετε το γάμο σας...

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, γι' αυτό και μπαίνω κατευθείαν στο ψητό: οι τρόποι να σώσετε το γάμο σας είναι συγκεκριμένοι και δοκιμασμένοι. Οι εξής τέσσερις:
- δεν μένετε στο ίδιο σπίτι ή στο ίδιο δωμάτιο και ΠΟΤΕ δεν κοιμάστε στο ίδιο κρεβάτι!
- δοκιμάζετε χωρίς καμία αναστολή τα "ερωτικά τρίγωνα". Καλέστε κάποιο τρίτο άτομο να συμμετάσχει στις ερωτικές σας συνευρέσεις!
- επιδοθείτε στις "ανταλλαγές συντρόφων"! Υπάρχουν του κόσμου οι σχετικές αγγελίες, δώστε ένα ραντεβού, βρέστε τα στα διαδικαστικά και βουρ...
- κάντε τη σχέση σας πιο "ανοιχτή! Κάθε Τρίτη και Πέμπτη απόγευμα η σύζυγος φέρνει τον εραστή της στο σπίτι, και ο σύζυγος πηγαίνει να συναντήσει την ερωμένη του. Πολιτισμένα και φυσιολογικά...

Απ' το στρατό με πήρε η κάτω βόλτα...

Εικοσιένα μήνες κωλοφάνταρο δεν είναι και λίγοι!
Μπήκαμε νέοι και βγήκαμε άντρες...
Και γνωρίσαμε κάθε καρυδιάς καρύδι και κωλοπετσωθήκαμε...
Για να γίνεις "αρχηγός" ή, έστω, να "μετρήσεις" σε μια αγέλη αντρών πρέπει να πληροίς κάποιες προϋποθέσεις.
Να είσαι επιθετικός, ακραίος, να μην δείχνεις πως έχεις συναισθήματα...
"Αρχηγός της αγέλης" γίνεται ο πιο "άντρακλας", ο πιο βαρύς, ο πιο αθυρόστομος, ο πιο "οργισμένος" της παρέας.
Ο πιο χυδαίος, ο πιο βρομόστομος, αυτός που πίνει την περισσότερη μπίρα, καπνίζει τα μεγαλύτερα πούρα, λέει τα πιο πρόστυχα ανέκδοτα, σε βάρος των γυναικών εννοείται.
Ο "άντρακλας" δεν λυγίζει, δεν πονάει, δεν φοράει εξοπλισμό ασφαλείας στα επικίνδυνα γυμνάσια. Πρέπει να αποδείξει στους άλλους πως "δεν μασάει", δεν φοβάται...
Ο "άντρακλας" δεν κάνει παρέα με γυναίκες, έχει μόνο άντρες για κολλητούς. Όταν περνάνε κορίτσια πάντα τα σχολιάζει. Όποιος δεν το κάνει είναι "αδελφή", "μαμμόθρεφτο", "αρχιμαλάκας", άντε, στην καλύτερη, "μαλακιστήρι"!
Κι αν έχει γκόμενα, δεν λέει ποτέ "με αγαπά" ή "τη σέβομαι"!
Λέει μόνο πως "γουστάρει τον πούτσο μου"...

Ο Θεός είναι Μεγάλος!

Πάει και τέλειωσε!
Υπάρχει Θεός!
Και είναι Μεγάλος και Δίκαιος! Και ό,τι λέει το τηρεί!
"Μάχαιραν έδωσες και μάχαιραν θα λάβεις", μας υποσχέθηκε.
"Αργώ αλλά δεν λησμονώ", μας προειδοποίησε!
Κι ο σοφός μας λαός συμπλήρωσε: "όλα εδώ πληρώνονται"!
Το 529 μ.Χ. με διατάγματα των ψευτο-χριστιανών βασιλιάδων του Βυζαντίου έκλεισαν οι Φιλοσοφικές Σχολές της Αθήνας...
Σήμερα, μετά από 1.500 χρόνια, κλείνει μια απ' τις δυο Θεολογικές Σχολές της Αθήνας!
Και η δεύτερη γίνεται τμηματάκι της Φιλοσοφικής Σχολής!
Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα Σου...

Δεν μπορώ να σταυρώσω γκόμενα γμτ μου...

Πάλι σόλο και χωρίς γκόμενα ο Ασκαρούλης!
Για να το πω ποδοσφαιρικά... "έχω κάτσει στον πάγκο, είμαι επισήμως ντεφορμέ"!
Αλλά δεν με νοιάζει δράμι!
Είναι οι νύχτες κάπως πιο σκοτεινές κι ατέλειωτες, μα δεν πειράζει.
Θα 'ρθει η στιγμή που θ' ανθίσω και πάλι...
Είμαι, όμως, προβληματισμένο άτομο. Κάτι τέτοιες ώρες στέγνας κάθομαι και σκέφτομαι τι στο καλό φταίει και δεν μπορώ να σταυρώσω γκομενίτσα.
Κατ' αρχήν είμαι της αρχής "αγάπη είναι ο ιδρώτας στο μπλουζάκι σου, η σκόνη στα παπούτσια που φοράς", που λέει και το τραγουδάκι.
Έλα μου ντε που κάτι τέτοια κάνουν τις περισσότερες γκόμενες ν' αηδιάζουν! Με θέλουν καθαρό και τακτικό και να μοσχομυρίζω σα να βγήκα μόλις απ' το μπάνιο!
Ρε σεις κορίτσια, βάλτε και λίγα μπίχλα στη ζωή σας, δεν κάνει κακό...
Απ' την άλλη, μπορεί και να είμαι λίγο απαιτητικός!
Τη θέλω τη γυναίκα να 'ναι τέλεια απέναντί μου.
Να με σέβεται, να μ' αγαπά, να κάνει καλό έρωτα, να μου μαγειρεύει, να μου πλένει τα ρούχα, να είναι υπάκουη, να μη βγάζει γλώσσα, να μην είναι εργοστάσιο παραπόνων, να μη γυρεύει λούσα, να είναι σεμνή και ταπεινή, να μην είναι φαντασιόπληκτη, να μη με ρωτάει σαν υστερική πού ήμουν και με ποιους, να μην ψαχουλεύει τις τσέπες και το κινητό μου, να με πιστεύει, να με καταλαβαίνει, να με συναισθάνεται σαν μητέρα και αδελφή...
Την θέλω, όμως, να 'χει πάνω της και κάτι το έκφυλο, το προκλητικό, το μυστηριώδες, να φορά ζαρτιέρες και μεταξωτά εσώρουχα...
Ζητάω πολλά;
Υ.Γ.: Θεωρώ πρότυπο γυναίκας τη Θοδωρούλα τη Στίγκα! Αυτή που λέει το παρακάτω τραγουδάκι! Πολύ μαγκιώρα και τύπισσα! Τέτοια γκομενίτσα ψάχνω...

Η "χρυσομούνα"... (Η ιστορία της Τρούμπας - Γ')

Στην οδό Σκουζέ λειτουργούσε ένα πολύ προχωρημένο για την εποχή μαγαζί, για λεσβίες.
Στο ισόγειο προσφερόταν ποτό, μουσική και χορός και στον πάνω όροφο υπήρχαν δωμάτια που συνευρίσκονταν οι λεσβίες πελάτισσες με τις κοπέλες του μαγαζιού...
Μια απ' τις χορεύτριες ήταν κι η Τζεμιλέ. Χόρευε ανατολίτικους χωρούς φορώντας ένα αραχνοϋφαντο κορμάκι χωρίς εσώρουχα.
Η Τζεμιλέ είχε γίνει γνωστή σ' όλον τον Περαία και την Αθήνα γιατί έκανε το εξής κόλπο: οι πελάτισσες του μαγαζιού ακούμπαγαν στην άκρη του τραπεζιού τους ένα ασημένιο νόμισμα ή μια χρυσή λύρα. Η Τζεμιλιέ λικνιζόμενη περιφερόταν στα τραπέζια, πλησίαζε το σημείο που ήταν ακουμπισμένο το νόμισμα, ακουμπούσε με το αιδοίο της πάνω του και τη στιγμή που σηκωνόταν το νόμισμα είχε εξαφανισθεί!
Της πρόσφεραν αρκετά χρήματα για να τους αποκαλύψει το κόλπο της. Αυτή, όμως, τίποτα! Ήταν το μυστικό της που την έκανε πλούσια!
Τζεμιλέ... το "μουνί κουμπαράς"!

Ναυτικές ιστορίες Β' (μπέιζπολ ή σόκερ;)

Η κακή μέρα απ' το πρωί φαίνεται!
Δεν είχα προλάβει καλά-καλά να μάθω τα κατατόπια του πλοίου, κι ο πορτορικάνος μάγειρας άρχισε να μου τη λέει: "έι Γκρικ, έμαθα πως τον παίρνεις!"
Στις περιπτώσεις αυτές, είτε στη φυλακή είσαι είτε στο καράβι είτε στο στρατό, πρέπει να αντιδράσεις. Αν κάνεις την κότα, τότε θα σε πηδήξουν!
Οπότε, αρχίζεις τα μπουνίδια κι όπου σε βγάλει! Κανείς δεν θα πει "τις έφαγε ο μαλάκας". Όλοι θα πουν "το λέει η καρδιά του μόρτη", και θα σ' αφήσουν ήσυχο...
Μόλις πιάσαμε Νέα Υόρκη άρχισα να συνειδητοποιώ πόσον καιρό είχα να πάω με γυναίκα! Απ' το προηγούμενο βράδυ ένιωθα ξαναμμένος, και το μυαλό μου ήταν κολλημένο στις πουτάνες...
Ήξερα ένα μπαρ στο Πρόσπεκτ Παρκ που σύχναζαν πόρνες. Θα ψώνιζα μια στην τύχη και θα πηγαίναμε στο διπλανό ξενοδοχείο με τους ξεφτισμένους τοίχους. Μόλις θα ανεβαίναμε στο τρίτο πάτωμα θα μας έσπαγε τη μύτη η μυρωδιά του κατσιροδοκτόνου, ανακατεμένο με τσιγαρίλα, κρεμμυδίλα και μεξικάνικες σάλτσες...
Θα μπαίναμε στο ετοιμόρροπο δωμάτιο κι εκείνη θα άνοιγε αμέσως τα μπούτια. Και την ώρα που το μαραφέτι μου θα βούταγε στο ξεχειλωμένο της μουνί, εκείνη θ' άπλωνε το χέρι της στο διπλανό κομοδίνο, θα βούταγε το ξυπνητήρι και θ' άρχιζε να το κουρδίζει!
Συνηθισμένες ιστορίες...
Μόλις μπήκα στο μπαρ παρήγγειλα ποτό κι έπιασα κουβέντα με την γκαρσόνα.
Είχα μείνει επίτηδες νηστικός για μια μέρα. Είναι ο καλύτερος τρόπος να κάνεις γρήγορα κεφάλι...
Δίπλα μου μια παρέα από τέσσερις κρεμανταλάδες συζητούσαν έντονα.
Ένας τους, που μπεγλέριζε σατράπικα το κομπολόι, γύρισε προς το μέρος μου.
"Χαλβαδιάζεις τις τορπιλάτες βυζάρες της ρε μάγκα;".
Έκανα πως δεν τον άκουσα...
"Έι μαϊμού, σε ρώτησα κάτι, γιατί δεν απαντάς;"
"Δικαίωμά μου! Δεν γουστάρω να σου μιλήσω"
"Τούρκος είσαι ρε κοντοστούμπη;"
"Όχι, Έλληνας"
"Και δεν μας λες ρε μάγκα, θα νικήσουν αύριο οι Μετς;"
"Ξέρεις κάτι φίλε, δεν μ' αρέσει το μπέιζμπολ"
"Και ποιο άθλημα γουστάρεις δηλαδή;"
"Το σόκερ"
"Έπρεπε να το φανταστούμε! Οι πισωγλέντηδες οι Έλληνες γυναικεία αθλήματα βλέπουν!"
Γυρίζει στην κωλοπαρέα του και λέει: "Ρε σεις, ο Γκρικ λέει πως δεν γουστάρει το μπέιζμπωλ! Τι θα γίνει μ' αυτόν; Του ρίχνουμε κάνα χέρι ξύλο μπας κι αλλάξει γνώμη;"
Όπως έδειχναν τα πράγματα, δεν θα πήδαγα κι απόψε...
Υ.Γ.: το τραγουδάκι το αφιερώνω στην Κολλητούλα! Στην πλατεία Αβησσυνίας με κυκλοφοράει η τύπισσα και χτυπάμε τα μπυρόνια μας. Άλλωστε, η πλατεία Αβησσυνίας και το Μοναστηράκι μοιάζουν λίγο με το Μπρούκλιν...