"Ληξιαρχείο θανάτου"...

Στον Άθω δεν γεννιούνται άνθρωποι. Μόνο πεθαίνουν! Είναι "ληξιαρχείο θανάτου"! Αλλά "εκ θανάτου εις ζωήν"...
Τ' Αγιονόρος είναι μέγεθος πνευματικό κι όχι υλικό. Οφείλει να δίνει απ' το πνευματικό του περίσσευμα. Και να παίρνει απόσταση ασφαλείας απ' το πλεόνασμα του κόσμου...
Βλέπεις τα ανακαινισμένα ντουβάρια στο Βατοπέδι. Και μπαίνεις στον πειρασμό να σκεφτείς: "προτιμότερο να ρήμαζαν οσίως παρά να συντηρούνται ανοσίως"!
"Έρημος", γεωγραφικά, είναι μια ακατοίκητη περιοχή. Είναι, όμως, και η ενδοχώρα του ανθρώπου πριν τη γεμίσει η παρουσία του Χριστού.
Δεν αγιάζει ο τόπος τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος τον τόπο! Πολλοί βρίσκονται εδώ σωματικώς αλλά πνευματικά ανήκουν στον κόσμο. Μεριμνούν και τυρβάζουν περί πολλά...
Μακάριοι όσοι μέσα στην καθημερινότητά τους βλέπουν και βιώνουν πέρα απ' το σήμερα...
Στο DNA του Όρους βρίσκεται η οικουμενικότητα. Εδώ μόνασαν και ίδρυσαν Μονές και Σκήτες ορθόδοξοι απ' όλον τον κόσμο.
Με προτροπή του Αθανάσιου του Αθωνίτη ιδρύθηκε μέχρι και λατινική Μονή, της "Θεοτόκου των Αμαλφηδών", που τη συντηρούσαν οι δυτικοί έμποροι της ομώνυμης συνοικίας της Κωνσταντινούπολης. Αργότερα, λόγω της διάστασης ορθοδόξων-καθολικών, οι Αμαλφηνοί διώχθηκαν, η Μονή ερημώθηκε και σήμερα σώζεται μόνο ο πύργος της...
Οι Αγιονορείτες ποτέ δεν θα ξεχάσουν τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγο (1261-1282). Αυτός, για πολιτικούς λόγους, προσπάθησε να συμφιλιωθεί με τον Πάπα και να πετύχει την "ένωση των εκκλησιών". Οι μοναχοί του Όρους αντέδρασαν δυναμικά και στάλθηκαν απ' τη Βασιλεύουσα στρατιωτικές δυνάμεις να καταστείλουν την ανταρσία. Ασκητές των Καρυών σφάχτηκαν και οι Μονές Βατοπεδίου, Ζωγράφου και Ιβήρων κάηκαν...
Λίγα χρόνια αργότερα (1307-1309) εισέβαλαν στη Μακεδονία οι Καταλανοί μισθοφόροι που είχε προσκαλέσει ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β'. Οι Κατελάνοι σκύλεψαν και το Όρος, κατέσφαξαν μοναχούς, ερήμωσαν Μονές, έκλεψαν κειμήλια. Από τότε αρχίζει η παρακμή του Άθωνα...
Και κλείνουμε με δυο ακόμα πληροφορίες:
α) Στη Μονή της Μεγίστης Λαύρας ίδρυσε ο Νικόδημος Αγιορείτης το πρώτο ελληνικό τυπογραφείο το 1754, που καταστράφηκε λίγο πριν την επανάσταση.
β) Το 1743, με πρωτοβουλία του Πατριάρχη Κύριλλου Ε', ιδρύθηκε σ' έναν λόφο κοντά στο Βατοπέδι η περίφημη Αθωνιάδα Σχολή, με πρώτο δάσκαλο τον Ευγένιο Βούλγαρη. Στις αρχές του 19ου αιώνα παρήκμασε, για να επανιδρυθεί στις Καρυές το 1844 με δωρεά του ομογενούς Καπλάνη.

Τι γύρευε στ' Αγιονόρος η κυρα Βασιλική του Αλή Πασά;

Απ' τον 5ο αιώνα πάντα υπήρχαν ερημίτες στον Άθωνα.
Ο αριθμός τους αυξήθηκε απ' τον 7ο και 8ο αιώνα, όταν οι μουσουλμάνοι κυρίευσαν την Παλαιστίνη και οι εικονομάχοι βασιλιάδες του Βυζαντίου σήκωσαν διωγμό κατά των μοναστηριών.
Στην περίοδο του ερημιτισμού έβαλε τέλος ένας καλόγερος, ο Αθανάσιος ο Αθωνίτης, κι ένας πολεμιστής-αυτοκράτορας, ο Νικηφόρος Φωκάς, που χρηματοδότησε το 963 την ίδρυση του πρώτου μοναστηριού στα νότια της χερσονήσου, της Μεγάλης Λαύρας.
Η μετάβαση απ' το ερημιτικό στο κοινοβιακό σύστημα δεν έγινε χωρίς αντιδράσεις. Ο ασκητής Παύλος Ξηροποταμιανός, πρώην βυζαντινός ευπατρίδης, κατηγόρησε τον Αθανάσιο πως "καταργεί τους αρχαίους τύπους, παραβιάζει τις παραδόσεις και εισάγει στον Άθωνα την πολυτέλεια"...
Τον 11ο αιώνα τ' Αγιονόρος φτάνει στην πιο μεγάλη του ακμή με 180 μονές. Απ' τα τέλη όμως του 13ου αρχίζει η παρακμή του. Τον 16ο αιώνα απομένουν 20 μονές, όσες και σήμερα...
Και τι δεν γνώρισαν αυτά τα μοναστήρια: λεηλασίες, πυρκαγιές, πειρατικές επιδρομές, ερημώσεις...
Αλλά και εποχές μεγάλης δόξας και πλούτου. Σ' αυτές μόνασαν, εκτός απ' τους χιλιάδες ανώνυμους ασκητές, μεγάλοι αυλάρχες, πρίγκιπες, στρατηγοί, ηγεμόνες, κράληδες, δρουγγάριοι...
Τεράστια ποσά δωρήθηκαν από αυτοκράτορες, βασιλιάδες όλων των βαλκανικών κρατών, ηγεμόνες της Μολδοβλαχίας, τσάρους κλπ...
Ακόμα και η περίφημη κυρά Βασιλική του Αλή Πασά προσέφερε χρήματα για την ανακαίνιση της Μονής Κοσταμονίτου!

Στη θύρα του ανομολόγητου...

Αν δεν υπάρχει Θεός δεν έχεις με ποιον να μιλήσεις! Είσαι απόλυτα μόνος...
Οι ρίζες μας βρίσκονται βαθιά στην άνυδρη γη, για να μην ξεδιψάνε ποτέ, για να μην ησυχάζουν...
Στο Όρος μπορείς να δεις πολλά και τίποτα! Όλα εξαρτώνται από σένα. Να βγεις απ' τον εαυτό σου. Να λύσεις τους ψυχικούς κόμπους που κουβαλάς...
Εδώ διέγνωσα πως όλα μπορούν να συνυπάρχουν και να εξελίσσονται στο χρόνο. Να κινούνται εν ακινησία...
Η αθωνική εμπειρία είναι μια διαρκής ανάβαση δίχως τέλος. Μπαίνεις στην απόλυτη σιγή για ν' ακούσεις τον ξεχασμένο σου εαυτό...
Ανοίγεις τη θύρα του ανομολόγητου. Καταργείς τη μιζέρια και την μικροψυχία. Ελευθερώνεσαι απ' τις ματαιοδοξίες, τα πάθη, τις ιδιοτέλειες και τις κακίες...
Γίνεσαι φανατικά αντιφανατικός, δογματικά αντιδογματικός. Ανοίγεις την αγκαλιά σου για όλους και όλα...
Ένας ερημίτης ασκητής είναι περισσότερο παγκόσμιος απ' τον ανέστιο ταξιδιώτη της εποχής μας. Που ταξιδεύει για λόγους ψυχαγωγίας ή για να ξεφύγει απ' την πραγματικότητα.
Που απολαμβάνει τα πάντα επιδερμικά και αισθάνεται παντού ξένος.
Ο ασκητής, ζώντας την ασάλευτη ζωή στο κελί του, είναι γεμάτος αγάπη για τον κόσμο, κι έτσι "παγκοσμιοποιείται"!

Θεο-αναζητήσεις...

Η πρώτη μου γνωριμιά με το Όρος έγινε μέσα απ' τα βιβλία του Κόντογλου, του Παπαντωνίου, του Παναγιωτόπουλου...
Μες απ' τις σελίδες του Γεροντικού και τις μυστικές φωνές των αββάδων...
Απ' τ' Αγιονορείτικο ταξίδι δυο σπουδαίων θεοαναζητητών, του Καζαντζάκη και του Σικελιανού. Που μες την αντάρα του Παγκόσμιου Πολέμου (1914) σκαρφάλωσαν στ' ασκηταριά, στους βράχους, στα χείλια των γκρεμών για να σμίξουν και να πάρουν δυο λόγια απ' τους ασκητές...
Ποιος είναι ο δρόμος της σωτηρίας;
Υπήρξε ποτέ πιο βασανιστικό ερώτημα;
"Ο Ανήφορος!", απαντά ο ασκητής...
"Ν' ανεβαίνεις ένα σκαλί απ' τον χορτασμό στην πείνα, απ' τον ξεδιψαμό στη δίψα, απ' την χαρά στον πόνο... Στην κορφή της πείνας, της δίψας και του πόνου, εκεί κάθεται ο Θεός! Στην κορφή της καλοπέρασης κάθεται ο Διάολος! Διάλεξε...".

Καλογερικές ιστορίες (Β') - Απ' το ημερολόγιο μιας μοναχής!

Την Κυριακή φεύγω γι' Αγιονόρος

και, καπάκι, Άγιους Τόπους!
Οπότε, για να φτιάξουμε ατμόσφαιρα,
ας διαβάσουμε ένα απόσπασμα
απ' το ημερολόγιο μια καλόγριας...

Η νύχτα πέρασε μέσα σ' ένα αισθησιακό πάθος που σχεδόν με τρόμαξε!
Σχεδόν απρόθυμα άφησα να παρασυρθώ από διαπεραστικές ηδονές, διαφορετικές, πιο κοφτερές, καθόλου τρυφερές, αλλά απόλυτα επιθυμητές κείνη την ώρα...
Τον άφησα να κάνει το κέφι του και η άφοβη, ξεδιάντροπη σεξουαλικότητά του με τάραξε συθέμελα, με ξεγύμνωσε, με έκανε άλλη γυναίκα!
Δεν ήταν έρωτας αυτός, δεν ήταν λαγνεία, ήταν ένας καυτός αισθησιασμός που έκανε στάχτη την ψυχή μου. Έκαψε όλες τις παλιές και βαθιές ντροπές της...
Μου κόστισε που τον άφησα να κάνει το κέφι του, να μου επιβληθεί και να μ' αναγκάσει να φερθώ παθητικά, σαν σκλάβα του. Το πάθος, όμως, χόρευε γύρω μου και μ' έκαιγε, κι όταν οι φλόγες του τύλιξαν τα σωθικά και τα στήθια μου, μου φάνηκε πως θα πέθαινα μ' έναν σπαραχτικό και υπέροχο θάνατο...
Πόσα πολλά έμαθα μέσα στη σύντομη καλοκαιρινή νύχτα!
Πριν νόμιζα πως μια γυναίκα μπορούσε να πεθάνει απ' τη ντροπή της. Τούτο, όμως, το βράδυ πέθανε η ντροπή! Η ντροπή δεν ήταν παρά φόβος. Ο βαθιά ριζωμένος στο κορμί φόβος που φεύγει μόνο με τη φωτιά του αισθησιασμού! Διώχνεται μακριά απ' τον αντρικό φαλλό...
Τώρα πια νιώθω πως φτάνω στον αληθινό πυρήνα της φύσης μου, απαλλαγμένη ουσιαστικά από ντροπές! Και νιώθω έναν θρίαμβο! Αυτό είναι ζωή! Αυτός είναι ο αληθινός εαυτός μου. Δεν έχει απομείνει πια τίποτα απ' αυτόν που να χρειάζεται να το κουκουλώσω ή να ντραπώ για λογαριασμό του...
Μοιράζομαι την υπέρτατη γύμνια μου μ' έναν άντρα, μ' ένα άλλο πλάσμα!
Και τι παράτολμος διαβολάκος ήταν αυτός ο άντρας; Σωστό διαβολάκι... Έπρεπε να είσαι δυνατή για να τον αντέξεις! Και πόσο βαθιά μέσα μου είχε φτάσει...
Φοβισμένη, τον μισώ, αλλά και πόσο πολύ τον θέλω!
Τώρα ξέρω. Στ' άδυτα της ψυχής μου, βαθιά μέσα μου το χρειαζόμουν αυτό το φαλλικό κυνηγητό, το ήθελα κρυφά μέσα μου. Τόσα χρόνια νόμιζα πως δεν θα το έβρισκα ποτέ μου...
Τι ψεύτες που είναι οι ποιητές! Μας λένε πως κείνο που αποζητούμε είναι το συναίσθημα. Όλοι, όμως, πάνω απ' όλα επιζητούμε αυτόν τον αρπαχτικό, τρομαχτικό αισθησιασμό! Να βρεθεί ένας άντρας να μας πλησιάσει χωρίς ντροπή ή το φόβο της αμαρτίας!
Η υπέρτατη ηδονή του πνεύματος, σου λένε... Και τι 'ναι τάχα αυτό για μια γυναίκα;
Αλλά και για τον άντρα, τι ακριβώς είναι; Απλά του κάνει το μυαλό σούπα! Για να γίνει κοφτερό και ξύπνιο το μυαλό του, χρειάζεται γνήσιο και καυτό αισθησιασμό, όχι προβλήματα και μπερδέματα...
Θεέ μου, τι σπάνιο πράγμα που είναι ο άντρας!

Μπουρδελότσαρκες Ζ' (Μποσάσο - Πετσιά ακατέργαστα)

Τα "σπίτια" είναι έξω απ' την πόλη, πέρα απ' το ποτάμι.
Πάντα είχε αδυναμία στις πουτάνες! Δεν λένε όχι, δεν ρωτάνε, σου τρώνε λίγα...
Όσες φορές έπιασε γκόμενα βαρέθηκε! Έπρεπε να την τρέχεις μέρα-νύχτα και να ξεπαραδιάζεσαι για να σου πάρει μια πίπα. Κι αυτή με το ζόρι...
Μες στο Μποσάσο δεν βρίσκεις εύκολα "γυναίκα". Τα ισλαμικά ήθη δεν συμβιβάζονται με την παρουσία τους.
Μόνο κάτι "κρυφές" έρχονταν στα ξενοδοχεία, κι αυτές αποκλειστικά για ξένους. Για να τις βρεις πρέπει να βάλεις μέσο! Και να πλερώσεις τρία μεροκάματα...
Όμως, πέρα απ' το ποτάμι, στο τέλος του χωματόδρομου, στην "εξορία", ήταν τέσσερα-πέντε διώροφα σπιτάκια, κολλημένα, που βρίσκεις αυτό που ζητάς και σε τιμή εξευτελιστική...
Γουστάρει που είναι ξένες και μιλάνε άλλη γλώσσα. Του αρέσει που 'ναι μαυρούκες και γελάνε συνέχεια. Ποια αξία έχει να πας σε ξένη χώρα και να μην αγγίξεις λίγη σάρκα;
Ειδικά μια με τουρλωτό πισινό φαίνεται να τον κεφάρει! Τον ξεντύνει, τον χαϊδεύει λίγο, τον κοιτάζει που δεν είναι "κομμένος" σαν τους δικούς της, και του φοράει γελώντας το προφυλακτικό...
Τα κορμιά τους μένουν για ώρες κολλημένα κι η ταγκιά αράπικη μυρουδιά ποτίζει το δέρμα του...
Στην Ελλάδα γύριζε πάντα μ' άδεια χέρια! Ακόμα κι οι τελωνειακοί απορούσαν. Δεν τον πίστευαν και τον έψαχναν πατόκορφα. Δεν μπορεί! Τόσον καιρό στα πέλαγα και να 'ρχετε μ' άδεια χέρια. Κάτι θα κρύβει...
Μα κείνος τους απαντούσε πως τ' αρχίδια κι ο πούτσος δεν περνάνε τελωνείο, δεν πληρώνουν βίζα...
Το βράδυ βγαίνει βόλτα στον Περαία με τη Φλώρα.
"Τι μυρωδιά είν' αυτή; Το σώμα σου μυρίζει παράξενα"!
"Δεν είναι τίποτα... ξεφορτώναμε πετσιά ακατέργαστα και πότισαν τα χέρια μας. Σε λίγες μέρες θα φύγει, θα δεις..."

Θρύλος: πρόεδρος "ντοράκιας", προπονητής "ανάρχας"!

Ο Βαγγέλης ο Μαρινάκης είναι γέννημα-θρέμμα Πειραιωτάκι. Μεγάλωσε στο Πασαλιμάνι και στην Καλλίπολη. Πρόσφατα αγόρασε το 67% των μετοχών του Ολυμπιακού.
Ο πατέρας του, Μιλτιάδης, ήταν συνεργάτης του Νταϊφά και για ένα διάστημα έκανε Δημοτικός Σύμβουλος αλλά και βουλευτής Πειραιά κάτω απ' την προστασία του Κώστα του Μητσοτάκη!
Ο Μαρινάκης κι η Ντόρα (φώτο) είναι παιδικοί φίλοι. Το 1998 ο εφοπλιστής το πάντρεψε το Ντορί με τον Ισίδωρο Κούβελο, κι έτσι έγιναν κουμπάροι και σύντεκνοι.
Το Πάσχα του 2009 η Ντορούλα, "σίγουρη", τότε, διάδοχος του Καραμανλή στην αρχηγεία, μαζεύει στο σπίτι του κρητικού καλλιτέχνη Μανώλη Κοντάρου, στα Χανιά, πολλούς πολιτικούς και οικονομικούς φίλους της, και τους τραπεζώνει. Μεταξύ τους κι ο Μαρινάκης...
Η τσικουδιά ρέει άφθονη κι οι μαντινάδες δίνουν και παίρνουν:
"Ζω αναπνέω και ποθώ
την τιμημένη ώρα
πρωθυπουργό για να σε δω
συντέκνισσά μου Ντόρα!
Αστέρι της πολιτικής
με δάσκαλο πατέρα
σίγουρο είναι, θα γενείς
πρωθυπουργός μια μέρα!"
Προπονητής του Ολυμπιακού ο Γερμανός Έβαλντ Λίνεν. Σήμερα μπορεί να μοιάζει με καθηγητής ΤΕΙ, αλλά όταν έπαιζε μπάλα πριν από 30 χρόνια είχε το κατάξανθο μαλλί μέχρι τον κώλο και το μουστάκι λες κι ήταν κοζάκος του Δον!
Στις 14 Αυγούστου 1981 ο Λίνεν, παίχτης τότε της Αρμίνια Μπίλεφεντ, δέχθηκε το πιο σκληρό φάουλ στην ιστορία του γερμανικού ποδοσφαίρου. Ο παίχτης της Βέρντερ Βρέμης Ζίγκμαν τον βρίσκει με τις τάπες στο μπούτι και του κάνει μια πληγή 35 εκατοστών!
Ο Λίνεν, καταματωμένος, τρέχει στον πάγκο της αντιπάλου ομάδας και πλακώνει στο ξύλο τον προπονητή της. Ασήμαντη λεπτομέρεια: ο δαρμένος προπονητής ήταν ο Ότο Ρεχάγκελ!
Στον επαναληπτικό αγώνα, ο Ότο έκατσε στον πάγκο της ομάδας του φορώντας αλεξίσφαιρο γιλέκο...
Ο ποδοσφαιριστής Λίνεν θεωρούνταν "αριστεριστής"! Συμμετείχε στις διαδηλώσεις κατά των πυρηνικών όπλων, πρωτοστατούσε στην κατάργηση του νόμου που απαγόρευσε την εργασία των κομμουνιστών στο δημόσιο τομέα, και στις ευρωεκλογές του 1984 κατέβηκε υποψήφιος με το αριστερό Κόμμα της Ειρήνης...