Γύρω στο 400 π.Χ., ο Σωκράτης δίδασκε στην Αθήνα πως "κάνουμε το κακό από άγνοια του καλού"! Οι συμπατριώτες του, που τον καταδίκασαν σε θάνατο, δεν ήταν κακοί άνθρωποι. Αντίθετα, ήταν αξιοσέβαστοι και ειλικρινείς. Πίστευαν όμως πως ο Σωκράτης είναι "άθεος", ή πως ο Θεός που κήρυττε, με το φιλοσοφικό του βάθος, ήταν αταίριαστος στις πατροπαράδοτες αντιλήψεις και, γι' αυτό, διαφθείρει τους νέους... Ο Σαύλος, πριν γίνει Απόστολος Παύλος, ήταν φανατικός διώκτης των χριστιανών! Δεν το έκανε γιατί στις φλέβες του κυλούσε διαβολικό αίμα. Αντίθετα, ήταν αρκετά καλλιεργημένος και απόλυτα συνεπής με τα εβραϊκά θεολογικά του πιστεύω. Πίστευε πως έκανε το σωστό, τυφλωμένος απ' τον φανατισμό και την θρησκευτική πίστη του... Οι χριστιανοί που έφτιαξαν τις "Ιερές Εξετάσεις" δεν ήταν διεστραμμένοι ούτε διψούσαν για αίμα. Είχαν λάβει, όμως, λάθος αγωγή, και πίστευαν πως υπηρετούσαν τη θεϊκή επιθυμία! Το ίδιο συνέβη και με τους χριστιανούς που έκαιγαν βιβλία και αντιστέκονταν στην πρόοδο των επιστημών. Ήταν πεισμένοι πως εκτελούν θεία αποστολή. Αλλά και τα μέλη του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, που το 1857 αναγνώρισαν τον απόλυτο σεβασμό μόνο της λευκής φυλής και αφαιρούσαν κάθε ανθρώπινο δικαίωμα στους μαύρους, δεν ήταν μισάνθρωποι και μοχθηροί, αλλά θύματα της ψυχικής και πνευματικής τους τύφλωσης... Για όλους αυτούς, για όλους εμάς, είπε ο Χριστός στο σταυρό το "άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι"!
Εγώ είμαι πνευματικός και ασκητικός άνθρωπος και θα περάσω τις άγιες μέρες στ' Αγιονόρος! Για σας, όμως, που είστε ηδονιστές, σαρκολάτρες και επικούρειοι, έχω μερικές ενδιαφέρουσες προτασούλες για να ξεσκάσετε λίγο! Φέτος το Πάσχα, το σύνθημά μας είναι "ή Ελλάδα ή σπίτι μας"! Κομμένα τα εξωτερικά και, ιδίως, η Τουρκία. Κι ας είναι πολύ φθηνότερα. Δεν θα τους δώσουμε το περίστροφο να μας τινάξουν τα μυαλά στον αέρα... Λοιπόν, έχουμε και λέμε: 1) Κέρκυρα: ήδη χθες, Κυριακή των Βαΐων, έγινε η λιτανεία του σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνα. Το έθιμο έχει τις ρίζες του στα 1630, σε ενθύμηση της απαλλαγής του νησιού απ' την επιδημία πανώλης που είχε εξολοθρέψει τους κατοίκους. Το Μ. Σάββατο στην Παναγία των Ξένων προκαλείται τεχνητός σεισμός σε ανάμνηση του σεισμού που περιγράφει το Ευαγγέλιο στο θάνατο του Χριστού. Στην πόλη, μετά την "πρώτη Ανάσταση", γύρω στις 11, οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα κι αρχίζει να βρέχει κανάτια που εκτοξεύονται απ' τα παράθυρα των σπιτιών! 2) Μπορεί να μην "πάμε" τους Καλαματιανούς, αλλά την Καλαμάτα πολύ την γουστάρουμε. Μην ξεχνάμε πως ήταν και η πρώτη πόλη που λευτερώθηκε το 1821. Ανήμερα του Πάσχα στην Καλαμάτα έχουμε το "έθιμο των μπουλουκιών". Είναι ο γνωστός "σαϊτοπόλεμος" στο γήπεδο του Μεσσηνιακού με τη συμμετοχή πλήθους κόσμου. Οι "σαΐτες" είναι χαρτονένιοι σωλήνες με μπαρούτι που πυροδοτούνται! Με τέτοιες "σαΐτες" οι Μεσσήνιοι αντιμετώπιζαν το τουρκικό ιππικό... 3) Δεκαπέντε περίπου χλμ απ' την Καλαμάτα βρίσκεται το Πλατύ, όπου ανήμερα τ' Άι-Γιωργιού διεξάγονται οι γνωστές ιπποδρομίες, με αφετηρία το ξωκκλήσι του Αγίου. 4) Στο Βροντάδο της Χίου διεξάγεται κάθε βράδυ της Ανάστασης πραγματικός ρουκετοπόλεμος, ανάμεσα στις δυο μεγαλύτερες ενορίες της πόλης. Τις ρουκέτες-βεγγαλικά παρασκευάζουν οι ντόπιοι με νίτρο, θειάφι και μπαρούτι! 5) Στη Σκιάθο η ατμόσφαιρα είναι πιο κατανυκτική. Εδώ, όπου ακόμα επιβιώνει η παράδοση των "κολλυβάδων", ακολουθείται τ' αγιονορείτικο τυπικό. 6) Στην Πάτμο αναβιώνει το έθιμο της "τελετής του Νιπτήρος"! Ο ηγούμενος της Μονής Ιωάννου Θεολόγου, σε κεντρική πλατεία της Χώρας, ζώνεται μια ποδιά και πλένει τα πόδια των ιερέων και ιερομονάχων! 7) Στη Σύρα, ορθόδοξοι και καθολικοί γιορτάζουν μαζί το Πάσχα. Μετά την Ανάσταση, οι καθολικοί περιφέρουν το άγαλμα του Ιησού σε χρυσό κουβούκλιο στολισμένο με βιολέτες... 8) Στα Κιόνια της Τήνου, ο παπάς, τα εξαπτέρυγα και ο επιτάφιος της εκκλησίας του Αγίου Νεκταρίου μπαίνουν μέσα στη θάλασσα κατά τη διάρκεια της ακολουθίας! Την ίδια ώρα στην απέναντι βραχονησίδα ανάβουν φωτιές ενώ απ' τα καΐκια εκτοξεύονται κόκκινες φωτοβολίδες... Απ' τη θάλασσα περνάει ο επιτάφιος και στο Καμίνι της Ύδρας. 9) Στους Γκαγκάλες Ηρακλείου, το Μ. Σάββατο, τα παιδιά του χωριού μαζεύουν ξύλα και τα στοιβάζουν έξω απ' την εκκλησία. Στην κορυφή τοποθετούν ένα σκιάχτρο, που συμβολίζει τον Ιούδα. Του φορούν κι ένα παλιό κουστούμι και, μόλις ο παπάς πει το "Χριστός Ανέστη" του βάζουν φωτιά και το καίνε... 10) Στον Πύργο της Σαντορίνης, το πρωί της Μ. Παρασκευής, τα παιδιά τοποθετούν παντού, σε ταράτσες, μπαλκόνια, δρόμους, στα τείχη του κάστρου κλπ, χιλιάδες "τενεκεδάκια"! Είναι αυτοσχέδια λυχναράκια που καίνε παραφινέλαιο, και μόλις πέσει το σκοτάδι, λίγο πριν την περιφορά του επιταφίου, τ' ανάβουν δημιουργώντας μαγική ατμόσφαιρα... 11) Στην Κύθνο έχουμε το παράξενο έθιμο της "κούνιας". Ανήμερα του Πάσχα στήνουν μια κούνια στην κεντρική πλατεία, όπου ανεβαίνουν αγόρια και κορίτσια και υπόσχονται γάμο στον/στην αγαπημένο/η τους! Μπρρρρ...
Παραμονή του Ευαγγελισμού και τα μαντάτα που φτάνουν στο ξενοδοχείο των Βρυξελλών που κατέλυσε ο Γιώργος δεν είναι καθόλου ευχάριστα. Η συμφωνία για το μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας συγκεντρώνει πλέον ελάχιστες πιθανότητες. Ο Γιώργος τηλεφωνεί στον Μπαρόζο: "Αναγκάζομαι να αναζητήσω άλλους χρηματοδότες. Δεν έχω πλέον επιλογές. Πήρα τα σκληρότερα μέτρα που έχει λάβει ποτέ ελληνική κυβέρνηση. Δεσμεύομαι να τα υλοποιήσω. Αλλά δεν μπορεί οι θυσίες των πολιτών της χώρας να γίνονται βορά στους κερδοσκόπους"... Την Πέμπτη το πρωί η ελληνική αντιπροσωπία ενημερώνεται "αρμοδίως" πως κάτι φαίνεται ν' αλλάζει. Διαφαίνεται "μια αλλαγή στάσης της Γερμανίας"! Στις 3 το μεσημέρι η Μέρκελ, μόλις φτάνει στις Βρυξέλλες, συγκροτεί σύσκεψη με Σαρκοζί, Τρισέ, Ρομπάι. Εκεί αποφασίζεται το είδος και το περιεχόμενο του μηχανισμού στήριξης. Στις 4:30 ειδοποιείται ο Γιώργος να παραστεί. Του ανακοινώνεται η συμφωνία και την αποδέχεται! Στις 5 έχουν όλα τακτοποιηθεί. Η "μάχη των Βρυξελλών" τέλειωσε. Η "μάχη της Ελλάδας" αρχίζει...
Ευχάριστα νέα αδέλφια: από την ερχόμενη Κυριακή (και κάθε Κυριακή πρωί, 10:00-14,00) ο κήπος του Προεδρικού Μεγάρου ανοίγει για το κοινό. Θα μπαίνουμε απ' την πίσω είσοδο, οδός Βασ. Γεωργίου αρ.2, με την επίδειξη της ταυτότητας. Το Προεδρικό Μέγαρο άρχισε να χτίζεται, με σχέδια του Ερνέστου Τσίλερ, το 1891 και ολοκληρώθηκε το 1897. Το (και) τότε χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος δεν λυπήθηκε να δαπανήσει ένα τεράστιο ποσό για να αποκτήσει ο διάδοχος Κωνσταντίνος το δικό του, ιδιαίτερο, τριώροφο ανάκτορο! Βέβαια, τα "Νέα Ανάκτορα" (έτσι ονομάστηκαν τότε) φάνηκαν και κάπου χρήσιμα, καθώς το 1909 μεγάλη φωτιά κατέστρεψε τα "Παλαιά Ανάκτορα" (σημερινή Βουλή) κι έτσι χρησιμοποιήθηκαν προσωρινά ως έδρα του Βασιλιά Γεωργίου Α'. Όταν στο θρόνο ανέβηκε ο διάδοχος Κωνσταντίνος, το 1913, το Μέγαρο μετατράπηκε επισήμως σε βασιλικό ανάκτορο. Με την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας και την έξωση της Δυναστείας (1924-1935), το κτίριο μετατράπηκε σε "κυβερνείο", δηλ. έδρα του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Όταν η βασιλεία επέστρεψε, έγιναν πάλι ανάκτορο μέχρι το 1967 που το εγκατέλειψε ο Κοκός! Επί Χούντας έμεινε αχρησιμοποίητο. Απ΄το 1974 μέχρι σήμερα είναι το Προεδρικό μας Μέγαρο! Μετά τα "Βασιλικά Ανάκτορα" (Βουλή) και τον Βασιλικό (σήμερα "εθνικό") Κήπο, ένα ακόμα σύμβολο της παλιάς μοναρχίας ανοίγει τις πόρτες του στο λαό! Άντε, και στο Τατόι...
Δεν θα άλλαζα ποτέ το γέλιο της καρδιάς μου με όλα τα πλούτη του κόσμου. Ούτε θα ήμουν ικανοποιημένος με το να μεταλλάξω τα δάκρυά μου, τα δάκρυα της αγωνίας μου, σε γαλήνη. Φλογερή μου ελπίδα είναι ότι όλη μου η ζωή σ' αυτή τη γη θα αποτελείται από Δάκρυα και Γέλιο... Δάκρυα πoυ εξαγνίζουν την καρδιά μου και μου αποκαλύπτουν το μυστικό και το μυστήριο της ζωής, Γέλιο που με φέρνει πιο κοντά στους συνανθρώπους μου, Δάκρυα που με κάνουν να αισθάνομαι τους πονεμένους, Γέλιο που συμβολίζει τη χαρά για την ύπαρξή μου...
Γύρω στο 400 π.Χ., ο Σωκράτης δίδασκε στην Αθήνα πως "κάνουμε το κακό από άγνοια του καλού"!
