Ο βάτραχος...

Ήμουν στην 6η Δημοτικού. Ο δάσκαλος μας είπε να γράψουμε την πιο συγκινητική μας εμπειρία. Έγραψα, λοιπόν, για έναν βάτραχο που είχα βρει στον κήπο. Είχε πιαστεί το ένα ποδαράκι του στο σύρμα στον φράχτη και δεν μπορούσε να φύγει. Του ελευθέρωσα το πόδι από το σύρμα αλλά και πάλι δεν μπορούσε να κουνηθεί.
Τον κράτησα στα γόνατά μου και του μίλησα. Του είπα πως ήμουν κι εγώ παγιδευμένος. Ένιωθα πως κι η δικιά μου ζωή είχε πιαστεί από κάτι. Του μιλούσα για πολλή ώρα. Τελικά πήδησε απ’ τα γόνατά μου και με μικρά σάλτα εξαφανίσθηκε κάτω από έναν θάμνο...
Και για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα πως κάποιος ή κάτι μου έλειπε...

Η "γκρινιάρα γριά"...

Η πρόοδος της ιατρικής και της γενετικής τεχνολογίας παρέχει πλέον τη δυνατότητα να διαμορφωθεί η βιολογική ταυτότητα του ανθρώπου μέσω παρεμβάσεων στον γενετικό του κώδικα. Οι συνέπειες της δυνατότητας αυτής είναι ασύλληπτες και, ενδεχομένως, απρόβλεπτες.
Ήδη, μέσω της γνωστής σε όλους μας, εξωσωματικής γονιμοποίησης, αποδεσμεύεται πλήρως το αναπαραγωγικό αποτέλεσμα της γέννησης από την σεξουαλική πράξη. Με άλλα λόγια, η ανθρώπινη αρχή και η γονιμοποίηση προκύπτουν πλέον α-σεξουαλικά!
Με την κλωνοποίηση διαχωρίζεται, επίσης, η διαδικασία της γονιμοποίησης από το σπερματοζωάριο. Μπορούμε πια να δημιουργούμε έναν καινούργιο άνθρωπο δίχως σπερματοζωάριο αλλά μόνο με ωάρια, υποκαθιστώντας τον πυρήνα τους με γενετικό υλικό από σωματικό κύτταρο! Το μητρικό γενετικό υλικό είναι πλέον άχρηστο αλλά, κυρίως, παραμερίζεται (αχρηστεύεται αναπαραγωγικά) το ανδρικό φύλλο.
Οι εξελίξεις αυτές θα επιφέρουν αναπόφευκτα τρομακτικές αλλαγές στο ανθρώπινο είδος. Μέχρι σήμερα ο άνθρωπος, παρά την πνευματική και τεχνολογική του ανάπτυξη, λειτουργούσε στα βασικά ως ζώο. Ο κύριος παράγοντας που καθόριζε τη συμπεριφορά και τον χαρακτήρα του ήταν η ανάγκη επιβίωσης του είδους, δηλ η ανάγκη της αναπαραγωγής. Στόχος του αρσενικού ήταν να προσελκύσει το θηλυκό και του θηλυκού να επιλέξει το ωραιότερο, ισχυρότερο και εξυπνότερο αρσενικό. Είναι μια μορφή φυσικής ευγονικής...
Από τη στιγμή που η επιβίωση του είδους και η ευγονική αποδεσμεύονται από την πιο πάνω φυσική διαδικασία, είναι επόμενο τα πάντα να ανατραπούν! Οι ρόλοι των δύο φύλλων θα κλονιστούν και τελικά θα αλλάξουν, το σεξουαλικό ένστικτο σταδιακά θα ατονήσει, τα γεννητικά όργανα θα απομυθοποιηθούν, οι παράγοντες καθορισμού της κοινωνικής συμπεριφοράς θα μεταβληθούν...
Είναι βέβαιο ότι οι ραγδαίες αυτές εξελίξεις εγκυμονούν μεγάλους κινδύνους. Αναγκαστικά οι κοινωνίες θα έρθουν αντιμέτωπες με τα επιτεύγματά τους! Όμως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Το πνεύμα δεν δαμάζεται. Την επιστημονική πρόοδο δεν μπορούν να σταματήσουν κάποιοι «ηθικοί φραγμοί». Η γενετική μηχανική μπορεί να σχεδιάζει τη δημιουργία του ανθρώπου όπως εμείς τον θέλουμε. Η ανθρωπότητα έχει πλέον την ευκαιρία να αποδείξει την ωριμότητα και υπευθυνότητά της ώστε το ανθρώπινο είδος, επιτέλους, ν’ απογειωθεί!
Οι κίνδυνοι μιας κακής χρήσης των τεχνολογικών επιτευγμάτων πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Αλλά ποτέ δεν αποτέλεσε λόγο και αιτία οπισθοδρόμησης. Πάντοτε οι κοινωνίες αναπτύσσουν μηχανισμούς άμυνας και βρίσκουν τρόπους να ξεπερνούν τους φόβους που οι ίδιες δημιουργούν.
Ασφαλώς, πάντα θα βρίσκονται κάποιοι που θα διαμαρτύρονται, θα τρομοκρατούνται και θα τρομοκρατούν. Με πρώτη και καλύτερη την Εκκλησία. Αυτή την «γκρινιάρα γριά» που παντού διακρίνει κινδύνους, καταστροφές, απειλές, δυσκολίες και σκοτεινά σημεία. Που πάντα αποτελεί την τροχοπέδη στην πορεία του εκσυγχρονισμού, του πολιτισμού και της προόδου. Που εξακολουθεί να προσεγγίζει τον κόσμο με τη ματιά του 1500 π.Χ. και φυσικά τρομάζει μπροστά στο ενδεχόμενο της πλήρους ανατροπής των κοινωνικών αξιών και σχέσεων. Γιατί ξέρει ότι στο «τρένο που έρ4χεται» δεν θα βρει θέση...

Η "Τρίτη Διαθήκη"...

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο μεγαλύτερος εχθρός κάθε θρησκείας ήταν και είναι η επιστήμη. Αυτό τονίσθηκε ιδιαίτερα σε παλιότερες εποχές και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες αρκετών εκπροσώπων τόσο της θρησκείας όσο και της επιστήμης, δεν έπαψε να αποτελεί μια πραγματικότητα. Μπορεί το όλο ζήτημα να αποσύρθηκε στο «υποσυνείδητο» της κοινωνίας αλλά ήταν βέβαιο πως, αργά ή γρήγορα, θα επέστρεφε στην επιφάνεια ορμητικότερο και «αγριότερο»…

Πράγματι, οι καταπληκτικοί πρόοδοι της επιστήμης, και ιδίως της βιοϊατρικής, επαναφέρουν στο προσκήνιο την όλη προβληματική των σχέσεων θρησκείας και επιστήμης με τρόπο που αναγκάζει ορισμένους διανοητές να βλέπουν το «τέλος της θρησκείας» τουλάχιστον με τη σημερινή της μορφή!

Η σύγχρονη βιοϊατρική είναι πλέον σε θέση να επεμβαίνει στα άδυτα των γενετικών μυστικών και ουσιαστικά να προσδιορίζει τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, εσωτερικά και εξωτερικά. Οι δυνατότητες ευγονικών παρεμβάσεων συνεχώς διευρύνονται, κληρονομικές ασθένειες μπορούν να εξαφανιστούν, η ιατρική μετατρέπεται περισσότερο σε προληπτική παρά θεραπευτική, το φύλλο μπορεί πλέον να επιλέγεται, η ζωή του ανθρώπου να παραταθεί και ίσως κάποτε φθάσουμε και στην αθανασία…

Ο καθένας αντιλαμβάνεται πως όλ’ αυτά κλονίζουν συθέμελα τις αρχές, τις αξίες και τα δεδομένα των θρησκειών, που θα ανατραπούν σίγουρα μόλις τα νεότερα επιστημονικά επιτεύγματα αρχίσουν να γίνονται κτήμα της μεγάλης λαϊκής μάζας.Είναι βέβαιο πως ο απλοϊκός άνθρωπος (δηλ. το βασικό κύτταρο κάθε θρησκείας) κατά βάθος μισεί αφάνταστα το Θεό που «λατρεύει»! Όπως ακριβώς μισεί υποσυνείδητα ο ευεργετημένος τον ευεργέτη του … Και όλο το συσσωρευμένο μίσος θα βγει στην επιφάνεια μόλις ο απλοϊκός αυτός άνθρωπος βεβαιωθεί ότι δεν έχει ανάγκη πλέον τον Θεό του… Μόλις συνειδητοποιήσει ότι για την παιδοποιία του, την υγεία, την ευτυχία και την ζωή του μπορεί να εμπιστευτεί απόλυτα την ανθρώπινη επιστήμη και μάλιστα χωρίς … στερήσεις, θυσίες, εντολές κλπ. Περισσότερο όμως μόλις αντιληφθεί ότι στη θέση μιας νεφελώδους θείας «αθανασίας» μπορεί να μπει η αθανασία της ανθρώπινης επιστήμης, χωρίς εισαγωγικά και μελλοντολογίες («ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι»)… Η επιστήμη τείνει να γίνει ο Θεός του «εδώ και τώρα»!Είναι πλέον σαφές ότι ο άνθρωπος με την βιοϊατρική όχι μόνο γίνεται συνδημιουργός του Θεού αλλά, ακόμη περισσότερο, τον αμφισβητεί και τον ανατρέπει! Ο «κόσμος του Θεού» απομυθοποιείται και αποδεικνύεται σε όλο του το μεγαλείο ατελής και προβληματικός! Κι έρχεται πλέον ο άνθρωπος να τον συμμορφώσει, να τον διορθώσει και να τον τελειοποιήσει! Το «τυχαίο», που είναι η βασική ρίζα της δυστυχίας και κακοδαιμονίας του ανθρώπου, αντικαθίσταται απ’ το «επιλεγμένο» χαρακτηριστικό. Και τα ανθρώπινα ελαττώματα που οι θρησκείες αρέσκονται να αποδίδουν σε … διαβόλους και τριβόλους, ερμηνεύονται με βάση το γονιδίωμα και θα μπορούν στο μέλλον να αντιμετωπιστούν ανώδυνα και αποτελεσματικά! Χωρίς, φυσικά, να απαιτούνται εγκλεισμοί σε μοναστήρια, νηστείες, προσευχές, ασκήσεις και … νήψεις!

Οι εκπρόσωποι των θρησκειών, και κυρίως του Χριστιανισμού που πρώτος θα «γευθεί» τις συνέπειες της βιοϊατρικής, βρίσκονται σε «αναμμένα κάρβουνα». Όσο για τόσο έχουν την ευφυΐα να αντιλαμβάνονται το μέγεθος του κινδύνου. Για φαντασθείτε μια Καινή Διαθήκη που τα τόσα της θαύματα (θεραπείες ασθενειών και δαιμονισμένων, αναστάσεις νεκρών, θροφή πεινασμένων κλπ) δεν θα λένε πια τίποτε στους ανθρώπους… Οι θρησκευτικοί μας ηγέτες καλά τα κατάφεραν ως τώρα με αντιπάλους όπως … η άθεη ιντελιγκέτσια … ο κομμουνισμός κλπ. Να δούμε όμως πως θα τα βγάλουν πέρα με το … γονιδίωμα! Ήδη έχουν αρχίσει πανικόβλητοι να μιλούν για «βαβελική αλαζονεία», «αυθάδεια έναντι του Θεού», «ασέλγεια στη φύση», «ψευδαίσθηση αυτάρκειας» κλπ. Μερικοί έχουν το θράσος να ισχυρίζονται πως «το μεγαλείο του ανθρώπου έγκειται στις διαφορές»! Μιλούν αυτοί που επί αιώνες επιχειρούν να μετατρέψουν τους πιστούς τους σε ομοιόμορφα και αμίλητα μολυβένια στρατιωτάκια… Ένας, μάλιστα, υψηλόβαθμος Έλληνας κληρικός αναρωτήθηκε: «δηλαδή θα μπορούν οι επιστήμονες παρεμβαίνοντας στα γονίδια να κάνουν τους ανθρώπους αθέους;». Προσωπικά θα του έλεγα: «αυτό πάτερ μου είναι αρκετά δύσκολο, αλλά σίγουρα είναι εφικτό να κάνει τους ανθρώπους να μην δίνουν τυχερά στους παπάδες»! «Το ίδιο κάνει…» θα μου απαντούσε εκείνος…

Είναι βέβαιο πως οι τελευταίες επιστημονικές εξελίξεις, και κυρίως οι αμέσως επόμενες, θα αλλάξουν τα πάντα στη ζωή των ανθρώπων. Και φυσικά θα βάλλουν ένα τέρμα στα «παραμύθια» των θρησκειών που επενδύουν αποκλειστικά στον έμφυτο φόβο των ανθρώπων απέναντι στην αρρώστια, στη δυστυχία και στο θάνατο. Οι ιστορικές συνθήκες έχουν πλέον ωριμάσει για μια «Τρίτη Διαθήκη»…

Η τέχνη του κυβερνάν

Ένας Υπουργός, όταν νομοθετεί, οφείλει να πληροί ορισμένες βασικές προϋποθέσεις. Και πρωτ’ απ’ όλα να είναι λογικός, ψύχραιμος, ήπιος, μετριοπαθής και, φυσικά, γνώστης του αντικειμένου. Οφείλει να έχει ολοκληρωμένη κι όχι αποσπασματική εικόνα των προβλημάτων, συγκεκριμένη στόχευση και στρατηγική καθώς και την ικανότητα να αναπτύσσει πειστικά τις απόψεις του. Τέλος, να είναι έτοιμος να παραδεχθεί και να διορθώσει στην πορεία τα όποια λάθη του! Τα πολιτικά αυτά προσόντα αναπτύσσει και ο Θουκυδίδης όταν αξιολογεί την προσωπικότητα του Περικλή. Σε όλ’ αυτά απέτυχε παταγωδώς η κυρα Μαριέτα και γι’ αυτό οφείλει να παραιτηθεί!
Να, λοιπόν, τι θα κάναμε εμείς, στη θέση της:
1) Αρχικά θα θέταμε κάποιους σταθερούς, πολύ συγκεκριμένους και αμετακίνητους στόχους, από τους οποίους δεν θα επρόκειτο να υποχωρήσουμε. Οι στόχοι αυτοί μπαίνουν εκ των πραγμάτων από την Ευρωπαϊκή Ένωση που αποφάσισε ότι από το 2010 όλα τα Παν/μια θα τεθούν υποχρεωτικά υπό καθεστώς αξιολόγησης! Με άλλα λόγια, βάσει συγκεκριμένων αντικειμενικών κριτηρίων, τα Παν/μια θα κατατάσσονται σε διάφορες κατηγορίες. Όπως, λ.χ., συμβαίνει με τις ποδοσφαιρικές ομάδες: Α’ Εθνική κατηγορία, Β’ Εθνική κλπ. Συνεπώς η πολιτεία οφείλει να θέσει ως άμεσο και αδιαπραγμάτευτο στόχο την κατάταξη των παν/μίων μας στην υψηλότερη δυνατή θέση. Δεν μπορεί ο ελληνικός λαός να πληρώνει τόσα χρήματα και οι Σχολές μας να είναι κατώτερες και από τις Θεολογικές Σχολές της Ρουμανίας που σου στέλνουν το πτυχίο σπίτι με 10000 Ευρώ...
2) Με δεδομένο τον πιο πάνω στόχο και με βάση τα ευρωπαϊκά κριτήρια αξιολόγησης θα κατατάσσαμε τα αναγκαία μέτρα σε τρεις κατηγορίες: σε εκείνα που αφορούν το κράτος, τους καθηγητές και τους φοιτητές. Τα πρώτα θα λαμβάνονταν άμεσα και χωρίς καμία ... έκπτωση! Για εκείνα που αφορούν τους καθηγητές και τους φοιτητές θα θέταμε συγκεκριμένες χρονικές προτεραιότητες. Κάποια μέτρα θα έπρεπε να ληφθούν άμεσα, κάποια μεσοπρόθεσμα και κάποια την τελευταία στιγμή. Για τα πιο σκληρά μέτρα, εκείνα δηλ που θα είχαν κοινωνικό κόστος, θα εξαντλούσαμε όλα τα χρονικά περιθώρια!
3) Έχοντας κάνει όλη αυτή την προεργασία θα προχωρούσαμε σε εξαντλητικό διάλογο με τους ενδιαφερόμενους φορείς. Δεν θα διστάζαμε να συμμετάσχουμε προσωπικά σε συνελεύσεις καθηγητών, ακόμη και φοιτητών! Στον διάλογο θα προσερχόμασταν με πλήρη συναίσθηση ότι ο χώρος της ανώτερης εκπαίδευσης είναι εξαιρετικά ευαίσθητος, δεν ανέχεται αυταρχισμούς και επιδείξεις ισχύος. Ιδιαίτερα για τους φοιτητές, δεν θα ξεχνούσαμε ούτε στιγμή ότι έχουν την τάση να εκτονώνουν την ανασφάλεια για το επαγγελματικό τους μέλλον αλλά και την ανάγκη να βιώσουν την εμπειρία της συλλογικής «μέθης» και να δημιουργήσουν τα δικά τους γεγονότα.
4) Έχοντας κερδίσει εξ αρχής την εμπιστοσύνη της παν/κής κοινότητας, θα προβάλλαμε ακολούθως το εξής βασικό επιχείρημα: «οφείλουμε όλοι να καταβάλλουμε κάποιες προσπάθειες, όλοι να κάνουμε κάποιες θυσίες προκειμένου όλοι, και κυρίως οι φοιτητές, να ωφεληθούμε πολλαπλάσια». Η ανταποδοτικότητα των θυσιών παίζει ιδιαίτερο ρόλο στη διαμόρφωση των κοινωνικών και πολιτικών αντιδράσεων! Όλοι θα δεχόμασταν να κάνουμε κάποιες λογικές υποχωρήσεις με αντάλλαγμα τη λήψη αναβαθμισμένων και ανταγωνιστικών πτυχίων! Όχι όμως επειδή «έτσι κάπνισε» ξαφνικά σε κάποιον Υπουργό που δυόμισι χρόνια κοιμάται και τώρα, εν όψει πρόωρων εκλογών, θέλει να «εμπλουτίσει» το βιογραφικό του με «μεταρρυθμιστικό έργο». Τα όποια μέτρα δεν μπορεί να είναι αποσπασματικά σαν χειροβομβίδες που τις πετάει κάποιος μέσα στο πλήθος ... κι όποιον πάρει ο χάρος!
5) Τέλος, κι αφού θα είχε επέλθει συμφωνία με τις ενδιαφερόμενες πλευρές, τουλάχιστον στα «βασικά», θα λαμβάναμε όλα εκείνα τα αναγκαία μέτρα τα οποία θα ανακούφιζαν τους κοινωνικά και οικονομικά ασθενέστερους φοιτητές που ενδεχομένως θα πλήττονταν από την προσπάθεια αναβάθμισης των Παν/μίων μας.
Ασφαλώς και κάποιοι θα αντιδρούσαν. Κυρίως οι ιδιοτελείς και κάποιοι που έχουν ... πληγεί από «αριστερό παραλογισμό». Με αυτούς δεν θα είχαμε κανένα δισταγμό να συγκρουστούμε σε κάθε επίπεδο, κυρίως όμως ιδεολογικά (εκεί είναι που τους πονάει ιδιαίτερα). Το παν/μίο είναι δημόσιο αγαθό και πρέπει να διαφυλαχθεί η αξιοπιστία και το επίπεδό του! Αν, πάλι, δεν τα καταφέρναμε, δεν θα είχαμε κανένα ενδοιασμό να παραιτηθούμε.
Η σημερινή Υπουργός τίποτε απ’ τα παραπάνω δεν έπραξε. Γι’ αυτό και έχει αποτύχει παταγωδώς. Άφησε επί μήνες να κυκλοφορούν διάφορες φήμες για κατάργηση του ασύλου, για διακοπή της δωρεάν διανομής συγγραμμάτων, για διαγραφές φοιτητών κλπ χωρίς η ίδια να επιβεβαιώνει ή να διαψεύδει τίποτα. Αντίθετα, εκδήλωνε την πρόθεσή της να καταθέσει αιφνιδιαστικά το κατακαλόκαιρο έναν νόμο-φάντασμα που θα τον ψήφιζαν μεσάνυχτα πέντε-έξι μισοκοιμισμένοι βουλευτές! Στη συνέχεια, βέβαια, και κάτω απ’ την συγκλονιστική αντίδραση της παν/κής κοινότητας, τα «πήρε πίσω» και κατεξευτελισμένη δήλωνε πως ένα τόσο ... σπουδαίο νομοσχέδιο έπρεπε να εισαχθεί στην ... Ολομέλεια της Βουλής! Να χαρώ εγώ δημοκρατική και κοινοβουλευτική ευαισθησία! Κι έρχεται από πάνω εκείνος ο ανεκδιήγητος ημιπαράφρων χούλιγκαν με το λευκό κολάρο, ο καθηγητής και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας Θάνος Βερέμης, για να τινάξει στον αέρα κάθε ελπίδα συνδιαλλαγής.
Τα πράγματα είναι πλέον απλά. Η κυρά Μαριέτα και οι συνεργάτες της έχασαν την έξωθεν καλή μαρτυρία! Έκαψαν το χαρτί της αναβάθμισης των παν/μίων, έχασαν την ικανότητά τους ως αξιόπιστων συνομιλητών και, μάλλον, «δέσανε τα χέρια» και των διαδόχων τους. Η παραίτησή τους είναι μονόδρομος...

Τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια

Ο τρόπος που υποβλήθηκε η πρόταση για την ίδρυση Ιδιωτικών Πανεπιστημίων αλλά και τα πλαίσια που κινήθηκε ο σχετικός διάλογος ήταν ανεπίτρεπτα δημαγωγικός.
Κατ αρχήν οι εμπνευστές και υποστηριχτές της πρότασης έχασαν μεγάλο μέρος της σοβαρότητας και αξιοπιστίας τους καθώς «φοβήθηκαν» να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Έτσι, αντί για «Ιδιωτικά Πανεπιστήμια» έκαναν … ντροπαλά λόγο για «Μη κρατικά-μη κερδοσκοπικά Πανεπιστήμια»! Πρόκειται για τα περιβόητα Πανεπιστήμια «των δύο ΜΗ»! Όμως με στρουθοκαμηλισμούς, μισόλογα, «μη» «δεν» και «αντί», η σοβαρότητα «πάει περίπατο»…
Συμφωνώ ότι το θέμα των Ιδιωτικών Παν/μίων δεν πρέπει και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί δογματικά, στενόμυαλα και με «ψυχώσεις» του παρελθόντος. Όμως, όλοι συμφωνούμε πως πριν ληφθεί οιαδήποτε σχετική απόφαση πρέπει να ενημερώσουμε και να ενημερωθούμε πλήρως.
Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα; Αυτοί που προσπαθούν να προωθήσουν το ταχύτερο την δυνατότητα ίδρυσης Ιδιωτικών Παν/μίων προβαίνουν στο εξής ατόπημα: επιχειρούν να συγκρίνουν την γκρίζα πραγματικότητα των Δημόσιων ΑΕΙ (αποσιωπώντας πολλές απ’ τις θετικές πλευρές τους) με μια «ιδανική», γενική, αόριστη και αρκετά νεφελώδη εικόνα των Ιδιωτικών Παν/μίων. Με άλλα λόγια, προσπαθούν να συγκρίνουν την καθημερινότητα με ένα «όραμα», προφανώς για να επικρατήσει κατά κράτος το «όραμα»! Είναι μια μέθοδος πονηρή και αρκετά δημαγωγική!
Ασφαλώς και δεν πρέπει να απορρίπτουμε εκ των προτέρων τα ιδιωτικά παν/μια. Προτού όμως συναινέσουμε στην ίδρυσή τους, δικαιούμαστε κάποιες απαντήσεις σε ορισμένα πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα:
1) Ποιοι είναι εκείνοι που έχουν την οικονομική δυνατότητα ίδρυσης Ιδιωτικών Παν/μίων; Μήπως αυτοί που ο πρωθυπουργός ονομάζει «νταβατζήδες»; Αυτοί που το κόμμα σας παρουσιάζει, λίγο-πολύ, ως «τέρατα της διαπλοκής»; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό αλλά ουσιαστικό. Αν εξακολουθείτε να θεωρείτε τους ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες που ελέγχουν τα δημόσια έργα, τις δημόσιες προμήθειες και τα ΜΜΕ επικίνδυνους για τη δημοκρατία, φανταστείτε πόσο πιο επικίνδυνοι θα γίνουν αν ελέγχουν και την Ανώτατη Εκπαίδευση!
2) Κι αν αποκλείσουμε δια νόμου τους «νταβατζήδες» από τον χώρο της Παιδείας (με κίνδυνο νέες «σφαλιάρες» από την Ε.Ε.), ποιοι απομένουν για να ιδρύσουν ιδιωτικά παν/μια; Μήπως οι Δήμοι, η ΓΣΕΕ, η Εκκλησία, τα επαγγελματικά σωματεία; Ας είμαστε σοβαροί. Το πιθανότερο είναι να ιδρυθούν στη χώρα μας παραρτήματα-σφραγίδες κάποιων ξένων παν/μίων, που θα παρέχουν εκπαίδευση κατώτερη ίσως και από εκείνη των ΙΕΚ, όπως συμβαίνει και σήμερα με κάποια «κολέγια»… Τότε όμως για ποια αναβάθμιση της παιδείας μιλάμε;
3) Ας υποθέσουμε ότι επιτρέπεται η ίδρυση ιδιωτικών παν/μίων. Εύλογα τίθεται το ερώτημα: πόσες, πού και ποιες ιδιωτικές σχολές θα ιδρυθούν; Κατ’ αρχήν είναι βέβαιο πως η συντριπτική πλειοψηφία τους θα εδρεύει στην Αθήνα, άντε και κάποιες στη Θεσσαλονίκη; Αποτελεί αυτό για την κυβέρνηση ικανοποιητική προοπτική; Και πέραν αυτού: Υπάρχει περίπτωση να ιδρυθεί ιδιωτική Νομική, Φιλοσοφική, Θεολογική, Μαθηματική κλπ; Ή, μήπως, θα ιδρυθούν μόνο κάποιες οικονομικές σχολές που θα έχουν σχέση με την οργάνωση και διοίκηση επιχειρήσεων; Η λειτουργία τέτοιων σχολών φαντάζει πιο εφικτή γιατί και το κόστος λειτουργίας είναι χαμηλό και οι «εταιρείες - ΑΕΙ» θα εξασφαλίζουν εύκολο, συμβιβασμένο και κατάλληλα «διαμορφωμένο» επιστημονικό προσωπικό.
4) Πόσοι και με ποια διαδικασία θα εισέρχονται στα ιδιωτικά ΑΕΙ; Μήπως θα εγγράφεται όποιος θέλει, αρκεί να μπορεί να πληρώσει τα δίδακτρα; Η άποψη ότι με τα ιδιωτικά παν/μια θα εκλείψει το φαινόμενο της φοιτητικής μετανάστευσης, αυτό μαρτυρεί. Όμως τότε για πια αξιοκρατία και αναβάθμιση μιλάμε; Και με ποια λογική στα ιδιωτικά ΑΕΙ θα εισέρχεται ο οποιοσδήποτε ενώ στα δημόσια θα αποκλείονται όσοι δεν ξεπερνούν τη βάση του «10»; Τα ερωτήματα αυτά πρέπει να απαντηθούν τώρα κι όχι «κάποτε στο μέλλον»…
5) Πόσα και ποια μαθήματα θα περιλαμβάνει το πρόγραμμα σπουδών των ιδιωτικών ΑΕΙ και με ποια ύλη; Υπάρχει, λ.χ., περίπτωση στο Δημόσιο Οικονομικό Παν/μιο τα υποχρεωτικά μαθήματα να είναι 40 και στο αντίστοιχο ιδιωτικό 30; Θα μπορεί η ανά εξάμηνο εξεταστέα ύλη του Δημόσιου ΑΕΙ να ανέρχεται, λ.χ., στις 3.000 σελίδες και του αντίστοιχου ιδιωτικού στις 700; Τα ερωτήματα αυτά είναι σημαντικά. Γιατί είναι βέβαιο πως τα ιδιωτικά ΑΕΙ για να προσελκύσουν «πελάτες» θα υπόσχονται πτυχία «γρήγορα, εύκολα και με μεγάλους βαθμούς»! Και φαντασθείτε τα δημόσια παν/μια να επιχειρήσουν να τα ανταγωνιστούν στις «ευκολίες», πόσο πολύ θα «αναβαθμιστεί» συνολικά η εκπαίδευση…
6) Κι ερχόμαστε, έτσι, στο αμέσως επόμενο ερώτημα: ποιος θα παρακολουθεί και θα ελέγχει τη βαθμολόγηση των γραπτών στα ιδιωτικά ΑΕΙ; Είναι γνωστό πως σε πολλά ιδιωτικά Λύκεια οι μαθητές με την εγγραφή εξασφαλίζουν το «20» … «τουλάχιστον στον έλεγχο»! Θα μπορεί να συμβεί κάτι ανάλογο και στα ιδιωτικά ΑΕΙ; Ποιος θα εμποδίσει τους εκεί διδάσκοντες (καθ’ υπόδειξιν της εργοδοσίας) να υποδεικνύουν στους φοιτητές τους εκ των προτέρων, έστω και έμμεσα, τα θέματα των εξετάσεων; Και ποιος θα μας εγγυάται ότι στη βαθμολόγηση των γραπτών δεν θα είναι ιδιαίτερα «κουβαρντάδες»; Άλλωστε, «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο»! Έτσι, όμως, θα δημιουργηθούν φοιτητές δύο ταχυτήτων: εκείνοι των δημοσίων παν/μίων, που θα μοχθούν, κατασυκοφαντημένοι και απαξιωμένοι, για ένα υποβαθμισμένο πτυχίο-διαβατήριο στην ανεργία, κι εκείνοι των ιδιωτικών ΑΕΙ-βιτρίνων που, με αντάλλαγμα τα καταβαλλόμενα δίδακτρα, θα εξασφαλίζουν άκοπα πτυχίο δήθεν «αναβαθμισμένο»!
7) Είναι βέβαιο ότι τα ιδιωτικά ΑΕΙ, προκειμένου να εξασφαλίσουν «πελατεία» θα δίνουν διάφορα «κίνητρα». Εκτός του «γρήγορου, εύκολου και με καλό βαθμό πτυχίου» θα φροντίζουν και για την επαγγελματική αποκατάσταση των αποφοίτων τους. Άλλωστε αυτός είναι ο βασικός στόχος του Νεοέλληνα και σε αυτόν θα «επενδύσουν» κυρίως τα ιδιωτικά ΑΕΙ. Ήδη, εδώ και αρκετά χρόνια, το αμερικανικό κολέγιο της Αγίας Παρασκευής διαθέτει ειδική και μόνιμα στελεχωμένη υπηρεσία που «κλείνει συμφωνίες» με μεγάλες εταιρίες προκειμένου να απορροφούν κατά προτεραιότητα τους δικούς του αποφοίτους! Αυτό όμως δεν θα δημιουργήσει μια ακόμη ανισότητα μεταξύ των πτυχιούχων στην αγορά εργασίας;
8) Η λειτουργία των ιδιωτικών ΑΕΙ ως «μη κερδοσκοπικών» ανοίγει το παράθυρο για τη χρηματοδότησή τους από τον κρατικό προϋπολογισμό. Αλήθεια, με τι ποσό σκέφτεστε να επιχορηγείτε ετησίως τα ιδιωτικά ΑΕΙ; Κι αφού το ποσό αυτό είναι διαθέσιμο, γιατί δεν το διοχετεύετε στη δημόσια εκπαίδευση;
9) Σε τι ύψος, τελικά, θα διαμορφωθούν τα δίδακτρα; Γιατί κανείς δεν θίγει το ζήτημα αυτό; Μήπως μέσα από τον θεσμό των ιδιωτικών ΑΕΙ επιχειρείται η ανατροπή των κοινωνικών ισορροπιών που παγιώθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες;

Τα κορίτσια ... παίζει

Το Μουντιάλ άρχισε και όσο να ναι τα καμπυλόγραμμα σχήματα κλέβουν τα βλέμματα και την καρδιά των αρσενικών τηλεθεατών. Αξίζει, λοιπόν, ένα μικρό αφιέρωμα στο τμήμα εκείνο του γυναικείου πληθυσμού που εκτός από τους άντρες λατρεύει και το ποδόσφαιρο. Κατευθείαν στο ψητό λοιπόν:
1) Σουηδέζες: Σταθερές αξίες στο συλλογικό ερωτικό υποσυνείδητο του αντρικού πληθυσμού. Είναι ενθουσιώδεις και αρκετά ερωτικές αλλά πάντα ήσυχες. Στις κερκίδες κάνουν συχνά νέες γνωριμίες και προτιμούν τους τύπους ανδρών που δεν έχουν ακόμη δοκιμάσει στη χώρα τους...
2) Τσέχες: Το νέο εξωτικό είδος της διεθνούς κερκίδας. Πόδια μακριά, κορμοστασιά αεροσυνοδού. Προτιμούν να συνωστίζονται στα «πέταλα» των γηπέδων και ... δεν χαλάνε εύκολα χατίρι στα αγόρια οποιασδήποτε εθνικότητας!
3) Βραζιλιάνες: Φορούν πάντα τα απολύτως απαραίτητα: μινιμάλ σουτιέν και στρινγκ καλυμμένο από διάφανο παρεό. Δεν έχουν αντίρρηση να σου προσφέρουν το κασκόλ της ομάδες τους αρκεί ... να τους κάνεις ένα κόκκινο σημάδι στο βαθύ ντεκολτέ!
4) Κροάτισσες: Έντονο μέικ απ, στενά τζιν και τακούνια. Χαμηλών τόνων, μοιάζουν εύθραυστες... Στην κερκίδα είναι οπτικοί τύποι αλλά ... στο κρεβάτι ακουστικοί. Γουστάρουν μπινελίκια!
5) Ουκρανές: Ομορφότερες και από τα αρχαιοελληνικά αγάλματα. Α ρε πούστη Φειδία, έτρωγες καλά φαίνεται... Διατηρούν πάντα υγρά τα χείλη τους και κλείνουν με ευκολία το μάτι στους αντίπαλους φιλάθλους. Για δες που νομίζαμε πως τέτοιες κορμάρες μόνο στα μπαρ και στα μπουρδέλα βρίσκονται...
6) Ιταλίδες: Μακράν οι πιο ωραιοπαθείς γυναίκες. Στο γήπεδο δεν παρακολουθούν τα πόδια των ποδοσφαιριστών αλλά εστιάζουν την προσοχή τους λίγο κάτω από τη μέση! Προσοχή: όταν τους κάνεις καμάκι να τους μιλάς πάντα στον πληθυντικό!
7) Ολλανδέζες: Μάλλον το καλύτερο βυζί της Ευρώπης. Βαμμένο πορτοκαλί μαλλί και πρόσωπο φούξια. Καυτό σορτς και πάντα λίγο χασισάκι στην κωλότσεπη.

8) Γαλλίδες: Έρχονται στο γήπεδο με πλήρη επίγνωση της σεξουαλικότητάς τους. Φυσική ομορφιά, διακριτικό βάψιμο, στητό στήθος, μοδάτα ρούχα. Παραδόξως καλύπτουν όλα τα ερωτικά γούστα... Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία...

Πόσα δεν ξέρουμε ...

Αν δεν υπήρχαν οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες
κι η Κίρκη κι οι Σειρήνες
και τα κύματα
κι όλα τ’ άλλα τα στοιχειά που σε παιδέψαν,
απλά, θα γύριζες κάμποσα χρόνια πριν
στη λατρευτή σου την Ιθάκη.

Πάλι ο σκύλος σου ο Πιστός
το ίδιο εύκολα θα σ’ αναγνώριζε
κι αυτός ο γιός σου ο Τηλέμαχος,
δεν θα ταν βέβαια στην κούνια του μωρό,
θάτανε ένα παιδάκι γελαστό,
γιομάτο ζαβολιές και παιχνιδάκια.

Τα βράδια θα ξαπόσταινες στο τζάκι του σπιτιού σου
ή στις αυλής σου τις δροσάτες ευωδιές
και θάλεγες πως κάποτε ...
πολέμησες κι εσύ για την Ελένη.

Κι η Πηνελόπη σου η πιστή
χρεία καμιά δεν θάχε
να φαίνει να ξυφαίνει
μέρες και νύχτες, τούτο τ’ ατέλειωτο πανί.

Μα είναι βέβαιο πως δεν θάξερες εσύ,
μα ούτε κι αυτή,
πως ήταν μπορετό να σε προσμένει...