Ποιος θα κρατάει τα κλειδιά της «Χριστιανικής Ντίσνεϋλαντ»;

Κάθε άνθρωπος που συναντάς στους Αγίους Τόπους είναι κι ένα μυθιστόρημα!
Την Ιερουσαλήμ τη διεκδικούν πεισματικά και οι τρεις Μονοθεϊσμοί.
Τελικά, έχω την εντύπωση πως το διεκδικούμενο είναι η ... αιωνιότητα...
Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι έχουν ταξιδέψει μέχρι εδώ, κάτω απ’ τις πιο αντίξοες συνθήκες.
Κι όχι μόνο ως προσκυνητές. Αλλά και ως πολεμιστές! Για να σκοτώσουν και να σκοτωθούν...
Αλήθεια, πώς φτάσαμε απ’ την Επί του Όρους Ομιλία, στους Χριστιανούς του Λιβάνου με τα Καλάσνικοφ;
Απ’ τον φιλόξενο Αβραάμ στον Εβραίο έποικο που πυροβολάει τον Άραβα γείτονά του;
Κι απ΄τον πολεμισταρά τον Μωάμεθ, στους «ανθρώπους-βόμβες», που σκοτώνουν αδιάκριτα περαστικούς και γυναικόπαιδα;
Σ’ αυτά τα χώματα συναντάς ζωντανή όλη την ιστορία του Χριστιανισμού: ορθοδόξους, καθολικούς, Αρμένιους, κόπτες, μονοφυσίτες, νεστοριανούς, Ασσύριους, Χαλδαίους του Ιράκ, ουνίτες, Μαρωνίτες, Μελκίτες, Συροϊακωβίτες...
Κι όμως, σε λίγες δεκαετίες, ελάχιστοι Χριστιανοί θα ’χουν απομείνει στα μέρη που έζησε ο Χριστός!
Κι αυτοί θα είναι συντηρητές μνημείων, λείψανα του παρελθόντος, αξιοπερίεργα υπολείμματα. Οι Άγιοι Τόποι θα έχουν γίνει μια ... χριστιανική ντίσνεϋλαντ!
Απ’ το 1517 που οι Τούρκοι κατέλαβαν τους Αγίους Τόπους, η ιστορία των εκεί χριστιανικών εκκλησιών ταυτίζεται με τον αγώνα τους για έλεγχο των προσκυνημάτων.
Και κυρίως για το Ναό της Αναστάσεως! Έχει χυθεί μπόλικο αίμα για το ποιος θα κρατάει τις αρμαθιές των κλειδιών απ΄τις πόρτες του Ναού...
Γι΄αυτό και ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, απ’ το 1526, όρισε με φιρμάνι πως τα κλειδιά θα τα έχει, κληρωνομικώ δικαίω, μια μουσουλμανική οικογένεια. Κι από τότε μέχρι σήμερα την πόρτα του Ναού την ανοίγει κάθε μέρα ένας μουσουλμάνος!
Είναι ο μόνος τρόπος για να μην αλληλοσφαχτούν οι Χριστιανοί...

Το μυαλό μου είναι ένα βρωμερό χασαπόσκυλο...

Ο Θεός είναι το πιο αναπόφευκτο γεγονός της ζωής μας!
Ένας δρόμος κι ένα πέρασμα που δεν μπορούμε να το αποφύγουμε...
Βρίσκομαι ξανά στους Αγίους Τόπους!
Μια παροιμία λέει πως το ταξίδι στον Ιορδάνη ποταμό μοιάζει με το γάμο. Ξεκινάς με τις καλύτερες προοπτικές, και καταλήγεις ένα ναυάγιο...
Ο διάολος έχει πολλά ποδάρια!
Κι όπως λένε κι οι Πατέρες της Εκκλησίας, το μυαλό του ανθρώπου είναι «ταχυπετές όρνεον και αναιδέστατον»! Δηλαδή, όρνιο γοργόφτερο κι αδιάντροπο!
Ο νους μας είναι «φιλομάκελλος κύων και φιλόβρωμος»! Δηλαδή, ένα βρώμικο χασαπόσκυλο...
Πράγματι...
Το μυαλό μου τρέχει συνεχώς στα βρωμερά σοκάκια της Ευρώπης!
Ταξιδεύει στο Άμστερνταμ, στις γειτονιές με τα κόκκινα φανάρια και τις ημίγυμνες πόρνες για κάθε γούστο! Κι από κει καπάκι στα κόφι-σοπ, για «εκλεκτό Μυλοποτάμου»!
Τώρα βρίσκομαι στην ισπανική Ιμπίθα! Μια βδομάδα άυπνος, παρέα με κάθε λογής πανηδονιστές.
Στην Πράγα παρέα με τις ωραιότερες γυναίκες του κόσμου, και στη Βουδαπέστη, τύφλα στο μεθύσι, να ψάχνω το Δούναβη για να πάρω μια βουτιά...
Να χορεύω μέχρι πρωίας στο πορτογαλέζικο Λάγος, να μεθοκοπάω με τους κουλτουριάρηδες φοιτητές στη Φλωρεντία, και να ξεσαλώνω στα μεσοβδομαδιάτικα ξεφαντώματα της Στοκχόλμης...
Απαραιτήτως μια βόλτα απ’ το σεν Τροπέ! Ως υψηλός προσκεκλημένος σε πριβέ πάρτι, προσγειώνομαι με ελικόπτερο στην παραθαλάσσια βίλα με θέα τη γαλλική Ριβιέρα!
Και κλείνω τη σεζόν (πού αλλού;), στο Μόναχο της Βαυαρίας! Στη φθινοπωρινή γιορτή Octoberfest. Μόνο μπύρα και λουκάνικα, παρέα με ροδομάγουλους χοντρομπαλάδες! Και να παν να γαμηθούν οι χαζογκόμενες...

Σε λίγο γίνομαι ... Χατζής, αλλά το μυαλό μου είναι στο φωτεινό, ολιγαρκές, γυμνό και ξεδιαδιάντροπο ελληνικό καλοκαίρι!

Συνεχίζω για Αγίους Τόπους.
Σε λίγες μέρες γίνομαι ... «Χατζη-Άσκαρ»!
Αλλά το μυαλό, η ψυχή και το κορμί μου (κυρίως αυτό) βρίσκεται στην τρυφερή και ζεστή καλοκαιριάτικη αγκαλιά του Αιγαίου...
Το φετινό καλοκαίρι είναι μια μεγάλη ευκαιρία να ξαναβρούμε τις αξίες που χάσαμε στην πορεία.
Αξίες που, τώρα που τέλειωσαν τα δανεικά, μπορούμε να τις αναζητήσουμε σε έρημες ακρογιαλιές, μακριά από απαιτητικές καριέρες και κυνήγι του ανούσιου trendy προορισμού.
Πίσω στα βασικά, λοιπόν! Στα απλά και στα ωραία: ντομάτα με τυρί, φιλιά και κρασί!
Με τα ελάχιστα έχεις τα πάντα...
Όλες οι δυσκολίες εξατμίζονται μέσα στη γεύση τ’ αλατιού που γλείφεις στα λατρεμένα χείλια!
Θα ΄θελα να ’μουν στην Πάρο. Να ξανανιώσω έφηβος! Αυτό το νησί είναι ιδανικός προορισμός για τις «πρώτες διακοπές» σου. Να πάρεις το βάπτισμα του βυζόμπαλου...
Να περάσω κι απ’ τη Νιό. Να αισθανθώ πως είμαι στην Κούβα. Να κάνω μπανάκι στις «Τρεις Κλησιές» και ν’ απομονωθώ στου «Παπά τ’ αυλάκι». Κι από κει στην Παναγιά τη Γκρεμιώτισσα, ν’ αγναντέψω την Κρήτη...
Να ξαναπάω και στη Σαντορίνη. Ν’ ανέβω το Μέσα Βουνό τρέχοντας, για να ξαναπατήσω τα χώματα της Αρχαίας Θήρας. Και στις 4 τ’ Αυγούστου να πάω με καϊκάκι στη Φοινικιά της Οίας, στο πανηγύρι των Αγίων Επτά Παίδων, και να προσευχηθώ στο εκκλησάκι που είναι χτισμένο στο βράχο...
Και φυσικά στη Μύκονο! Όπως τότε... Να σκαρφαλώνω στα ολόλευκα ξωκκλήσια και ν’ ανάβω τα καντηλάκια.
Και τ’ απόβραδο, κάτω απ’ τους ανεμόμυλους, ν’ αγναντεύω τη «Μικρή Βενετία», και να διαβάζω τη «Φιλοκαλία»...
Και την άλλη μέρα, πρωϊ-πρωϊ, στη Δήλο, να προσπαθώ να πιάσω με τα χέρια ένα κοπάδι πέρδικες που τρέχουν ανάμεσα στα ερείπια...
Κι αν ο δρόμος με βγάλει απ’ τη Νάξο, να μην ξεχάσω να περάσω απ’ το Δανακό, και να δοκιμάσω, στο καφενείο του Φλώρακα, την καλύτερη τηγανητή πατάτα του κόσμου. Και καπάκι στα κουτούκια τ’ Απειράνθου, να γευτώ τον τοπικό πατσά, την «κεφαλοποδιά». Τ’ απόγιομα θα με βρει στην παραλία της Αγίας Άννας. Μπροστά η χρυσή άμμος με το γαλάζιο νερό, και πίσω ο βράχος με το κλησάκι τ’ άι-Νικόλα και το δάσος με τα κέδρα. Τα ψαροκάικα δεμένα στο μόλο και τα νερά να βάφονται πορτοκαλιά απ’ τον ήλιο που γέρνει πίσω απ’ την Πάρο. Κι εγώ, στο ταβερνάκι του Μήτσακα, ν’ ακούω τους μεθυσμένους ψαράδες να λεν ιστορίες...
Και, τέλος, θα καταλήξω στη Σκιάθο. Όχι μόνο για να ξαναπεράσω απ’ το σπίτι του Παπαδιαμάντη. Που είναι «ο Άσκαρ του εικοστού αιώνα»! Αλλά γιατί με τούτο το νησί με συνδέουν οικογενειακοί δεσμοί.
Εδώ με έφερνε ο πατέρας μου όταν ακόμα ήμουν σπόρος. Κι εγώ έτρεχα στους καφενέδες που σύχναζαν γερο-ναυτικοί, και κρεμόμουν από τα χείλια τους. Μου άρεσε ν’ ακούω τις παράξενες ιστορίες τους.
Κανένας απ’ αυτούς δεν είχε ποτέ κολυμπήσει στη ζωή του. Τη θάλασσα τη φοβόντουσαν και τη σέβονταν σαν Παναγία! Ποτέ δεν τσιτσιδώνονταν μπροστά της, ούτε είχαν χρόνο και διάθεση να την απολαύσουν. Εξήντα χρόνια καραβοτσακισμένοι και δεν ήξεραν καν κολύμπι!
Τα παιδιά τους είναι τέλειοι κολυμβητές, αλλά κανένα τους δεν έγινε ναυτικός ή ψαράς!
Η αγιά-Θάλασσα δεν θέλει για «καλογέρια» της αυτά τα ξιπασμένα κοκοράκια...

Στην Ταρσό γνώρισα ανθρώπους που λατρεύουν ... «της γελάδας το μουνί»!

Η Κιλικία συνορεύει μ’ όλους τους πόλους έντασης γύρω απ’ τη λεκάνη της «δικής μας Μεσογείου».
Είναι ο τόπος που συναντιούνται Τούρκοι, Έλληνες, Αρμένηδες, Άραβες κι Ασσύριοι...
Πάνω απ’ την Ταρσό δεσπόζει η οροσειρά του Ταύρου. Είναι το «Βελούχι της Κιλικίας»! Εδώ πηγάζει κι ο πλωτός ποταμός Κύδνος, που άλλοτε διέσχιζε την Ταρσό. Οι υλοτόμοι έκοβαν τα δέντρα στο βουνό, τα έριχναν στο ποτάμι κι αυτά έφταναν την άλλη μέρα στην πόλη...
Η μυθολογία λέει πως την Ταρσό την ίδρυσαν έποικοι απ’ το Άργος. Αλλά μάλλον Φοίνικες ήταν οι πρώτοι κάτοικοί της.
Σε απόσταση 20 λεπτών απ’ την Ταρσό, προς το βουνό, ο Κύδνος σχηματίζει έναν υπέροχο καταρράχτη.
Λένε πως στο σημείο αυτό στρατοπέδευσε ο Αλέξανδρος καθώς κυνηγούσε το Δαρείο. Κι είπε να κάνει μια βουτιά στα παγωμένα νερά του, μ’ αποτέλεσμα ν’ ανεβάσει υψηλό πυρετό.
Τον έσωσε ο γιατρός Φίλιππος, προσφέροντάς του ζουμί ιτιάς. Απ’ αυτό γίνεται σήμερα κι η ασπιρίνη!
Η Ταρσός είναι και η γενέτηρα του Αποστόλου Παύλου. Εδώ έζησε μέχρι τα δεκαπέντε του.
Και φαντάζομαι θα είχε περάσει πολλές φορές έξω απ’ το επιβλητικό μνημείο του μυθικού ιδρυτού της πόλης, του Σαρδανάπαλου. Και θα είχε διαβάσει την ασσυριακή επιγραφή που αναφέρει ο Στράβωνας: «Ξένε, φάε και πιες και καλοπέρνα, όλα τ’ άλλα δεν αξίζουν τίποτα»!
Σ’ αυτό το κτίριο κατέληγαν όσοι Ταρσινοί συμμετείχαν στη μεγάλη ετήσια «γιορτή της πυράς», κι επιδίδονταν σε άγριες ακολασίες...
Στην Κιλικία ζει και μια φυλή Φελλάχων.
Εξωτερικά παριστάνουν τους μουσουλμάνους, αλλά, όπως μου είπαν κάποιοι, λατρεύουν ένα δέντρο και το «ινεγίν φερτσινή», δηλαδή τα γεννητικά όργανα της αγελάδας...

Οι Πόντιοι είναι Αθηναίοι, και να μην τους ζαχαρώνει η Σαλονίκη!

Αφήνουμε πίσω μας τη Ρωσία. Κι απ’ την Κολχίδα, τη σημερινή Γεωργία, θα περάσουμε απέναντι, στον Πόντο!
Θα διασχίσουμε τη Μαύρη Θάλασσα (τον Εύξεινο Πόντο) που συνήθως είναι άγρια φουρτουνιασμένη.
Οι Πόντιοι είναι ξαδέλφια των Αθηναίων! Γιατί οι πρώτοι που αποίκισαν τον Πόντο, τον 8ο π.Χ. αιώνα, ήταν οι Ίωνες Μιλήσιοι. Πρώτα τη Σινώπη και μετά Σαμψούντα, Κερασούντα, Τραπεζούντα...
Έχει μεγάλη ιστορία τούτος ο τόπος.
Σύμφωνα με την παράδοση, εδώ ζούσαν οι Αμαζόνες!
Κι εδώ βασίλεψαν οι Μιθριδάτες κι οι Κομνηνοί...
Από δω πέρασαν τόσοι κατακτητές... Ρωμαίοι, Σελτζούκοι, Οθωμανοί...
Το 1916 κατέλαβε τη Τραπεζούντα ο ρούσικος στρατός του Μεγάλου Δούκα Νικόλαου Νικολάγιεβιτς. Κι ο μητροπολίτης Χρύσανθος (συγκρατήστε αυτό το όνομα γιατί θα μας ξαναπασχολήσει σε λίγες μέρες που θα κάνουμε αφιέρωμα στον Μεταξά) τον υποδέχθηκε ως ελευθερωτή!
Μόλις, όμως, επικράτησαν οι μπολσεβίκοι (δηλαδή σε λίγους μήνες) ο ρούσικος στρατός αποσύρθηκε, κι επέστρεψαν οι Τούρκοι...
Πολλές κλησιές, μοναστήρια και προσκυνήματα υπήρχαν σε τούτα τα μέρη.
Τα σέβονταν και πολλοί μουσουλμάνοι. Τα έβλεπαν σαν τεκέδες, δηλαδή δερβίσικα ησυχαστήρια...
Στις μεγάλες τους δόξες, οι ναοί κι οι αρχιερείς του Πόντου έλαμπαν από μεγαλοπρέπεια και χλιδή!
Δυστυχώς, τη λιτή ευλάβεια των πρώτων χριστιανικών αιώνων, διαδέχθηκε η «βυζαντινή μεγαλοπρέπεια» και η περσικού τύπου κακόγουστη μεγαλομανία...
Κι ας έλεγε ο Χρυσόστομος πως η Εκκλησία δεν είναι ... χρυσοχοείο ή αργυροκοπείο!
Στα δύσκολα χρόνια της σκλαβιάς πολλοί Πόντιοι αναγκάστηκαν «ν’ αλλαξοπιστήσουν»! Όχι αληθινά αλλά υποκριτικά.
Ήταν οι λεγόμενοι «κρυπτοχριστιανοί». Ή, αλλιώς, οι «κρυφοί», «γυριστοί» ή «τενεσούρηδες».
Σ’ ένα δημοτικό ποντιακό τραγούδι, προξενεύουν σε μια κοπελίτσα έναν κρυπτοχριστιανό. Εκείνη, τον λογιάζει για Τούρκο κι αρνείται. Αλλά η μάνα της την καθησυχάζει. Ο γαμπρός είναι χριστιανός κι ο χριστιανικός γάμος θα γίνει κρυφά, τα μεσάνυχτα, στο μοναστήρι:

«Θα παιρτς άντραν ολόχρυσον
χριστιανού παιδί εν
σα φανερά Μαχμούτ αγάς
και σα κρυφά Νικόλας
σο μοναστήρ μεσονυχτί
θα πάτε στεφανούζ’ νε»

Στο αρχονταρίκι της Όπτινα, παρέα με την Αστερόεσσα και όλους τους Πατέρας της Εκκλησίας!

Όπτινα Πούστιν (μην ακούσω αηδίες, έτσι;) σημαίνει «έρημος του Οπτά». Κι Οπτάς ήταν κάποιος λήσταρχος της περιοχής που μετανόησε κι έγινε μοναχός...
Το ξακουστό αυτό μοναστήρι, ο μεγάλος φάρος του ρούσικου μοναχισμού, η μήτρα των Ρώσων στάρετς, βρίσκεται στο δρόμο που ενώνει τη Μόσχα με το Κίεβο, βυθισμένο στη σιγή του δάσους, κοντά στην πόλη Κοζέλσκ.
Δεν υπάρχει περίπτωση να το επισκεφτείς και να μην σε κυριεύσει ο πόθος να επιστρέψεις σ’ αυτό...
Δίπλα στην ήσυχη όχθη του ποταμού Ζίσδρα, απολαμβάνεις την αναπαυτική μοναξιά!
Στο πράσινο φόντο των πανύψηλων δέντρων ξεχωρίζεις τη λευκότητα των μοναστηριακών κτηρίων.
Οι τοίχοι δεν είναι παχείς και οχυρωμένοι με επάλξεις. Ούτε μυρίζουν μπαρούτι! Δεν φωνάζουν «μην πλησιάζεις», αλλά σε καλοδέχονται και σε κερνάνε λουκούμι...
Χθες το βράδυ είδα ένα παράξενο όνειρο.
Ήμουν , λέει στο αρχονταρίκι της Όπτινα παρέα με την Αστερόεσσα, ώσπου ξαφνικά μπουκάρουν μέσα όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας μας.
Η Αστέρω δεν τα έχασε. Mε το θράσος που τη διακρίνει, ρώτησε:
«Σεβαστοί Πατέρες, είμαι μια φτωχή κοπέλα που ζω μέσα στον κόσμο. Σ’ αυτή την τεράστια πεδιάδα των πειρασμών και των αμαρτιών! Ζω καθημερινά τις παγίδες της λογικής και της φαντασίας. Η σάρκα μου έλκεται απ’ τα υλικά και τα ηδέα. Πες του, σας παρακαλώ, πώς μπορώ να ζήσω ασκητικά χωρίς να κλειστώ σε κάποιο μοναστήρι;».
Πρώτος πήρε το λόγο ο ιερός Χρυσόστομος. Μεγάλος ρήτωρ, δεν λέω, αλλά δεν μου έκατσε καλά!
«Ο καθείς μπορεί να καλλιεργεί τη σωφροσύνη και τις λοιπές αρετές. Δύναται να προσεύχεται, να νηστεύει και να μανθάνει κατάνυξιν ακόμη κι ένας που έχει γυναίκα...».
«Όπα, πάτερ, οκ... », του είπα, «πάμε παρακάτω. Εσείς, πάτερ Συμεών Νέε Θεολόγε, τι έχετε να μας πείτε;».
«Συμφωνώ με τον προλαλήσαντα! Μπορεί να κλαίει κάθε μέρα και να μετανοεί κι εκείνος που έχει γυναίκα...».
Δεν άντεξα άλλο! Διαμαρτυρήθηκα έντονα.
«Πατέρες στοπ, φτάνει! Μείνατε μεταξεστέοι, κι ελάτε το Σεπτέμβριο με τον κηδεμόνα σας! Μια κοπελίτσα σας ρώτησε κάτι, κι εσείς αρχίσατε να της λέτε για τους... παντρεμένους άντρες! Μιλάτε συνεχώς για τη σωτηρία του ανθρώπου, κι εννοείτε τη σωτηρία των αντρών...».

Σταμάτα να πιπιλάς τα δάχτυλα του μωρού! Με κολάζεις!

Ουφ! Πλησιάζουμε! Σε πέντε ωρίτσες θα είμαστε στην Όπτινα. Στο ιστορικό αυτό μοναστήρι που έβγαλε τους μεγαλύτερους στάρετς της Ρωσίας!
Μόνο αν ταξιδέψεις με λεωφορείο στη Ρωσία θα καταλάβεις τι εστί «μεγάλη χώρα»...
Κολλάω τη μούρη μου στο παράθυρο και σκέφτομαι (τι άλλο;) τη ζωή μου.
Λένε πως όταν αρχίζεις να ζεις με τις αναμνήσεις, γερνάς...
Κι εγώ έχω πολλά να θυμάμαι!
Η αλήθεια είναι πως έχω ρίξει πολύ ξύλο στη ζωή μου. Αλλά σίγουρα έχω φάει περισσότερο!
Θυμάμαι τότε στο Κουκάκι. Που μόλις βγήκα από το μπαρ με πλησίασε απειλητικά μια παρέα νταβραντισμένων. «Αυτό το μουνόπανο μας έκαψε τη σημαία», είπε ένας τους και με έδειξε. Και με λιάνισαν στο ξυλίκι...
Αμ τότε; Στην πλατεία Δαβάκη της Καλλιθέας; Ήταν η εποχή που οι πιτσιρικάδες έκαναν συμμορίες και στην πέφτανε απ’ το πουθενά για να σου κλέψουν το μπουφάν.
Τότε εσύ έπρεπε να τους πεις «μάγκες, είμαι κολλητός του λιγδιάρη (ή του σαπιοδόντη ή του ναυτικού)». Και είχες την ελπίδα κάποιος απ΄ τη συμμορία να φωνάξει «μαλάκες, ξέρει τον λιγδιάρη, αφήστε τον»...
Ωραίες εποχές... κι ας ήταν πονεμένες! Τώρα κανείς δεν σηκώνει χέρι πάνω μου! Σέβονται όλοι την ηλικία μου. Κι ας κάνω «κρα» να κυλιστώ με έναν μαλλιά στην καυτή άσφαλτο της Αθήνας...
Πέρυσι τέτοια εποχή είχαμε πιεί του σκασμού. Με πήγαν στο σπίτι μιας φίλης σηκωτό. Ήμουν λιπόθυμος.
Η Μ. άρχισε να φωνάζει: «έχω πάει στους προσκόπους και ξέρω ένα τρόπο να τον κάνω να συνέλθει»! Κι άρχισε να μου τραβάει με δύναμη τις ρόγες...
Παραδίπλα στο λεωφορείο κάθονται δυο νεαρούλες καλλίγραμμες μαμάδες με τα μωράκια τους αγκαλιά.
«Μπα; Είναι και οι μαμάδες γυναίκες;», σκέφτηκα. Και τρόμαξα με τη διαπίστωση που για πρώτη φορά έκανα στη ζωή μου!
Ως τώρα δεν το είχα σκεφτεί ποτέ, κι ας ασχολιέμαι με τις γυναίκες από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου!
Οι γυναίκες ήταν πάντα το χόμπι μου! Σαν τις ιπποδρομίες. Αυτές είναι τα όμορφα, ζεστά άλογα, με τα καπούλια, τα υγρά ρουθούνια και τα ιδρωμένα πλευρά...
Τις ξανακοίταξα προσεκτικότερα.
Χαχάνιζαν και πιπίλαγαν τα μικροσκοπικά δαχτυλάκια των μωρών τους!
Είναι ιδέα μου ή όντως υπάρχει κάτι ευχάριστα χυδαίο στην ατμόσφαιρα;