Η "τρέλα των γαύρων"! (Μια επιστημονική ανάλυση)

Έχουμε τρελάνει τους μικροβιολόγους!
Οι άνθρωποι θα σκίσουν τα πτυχία τους!
Στις φλέβες μας τα αιμοσφαίρια δεν χωρίζονται σε λευκά και ερυθρά. Κυλούν όλα μαζί, έτσι χύμα, ερυθρόλευκα...
Ο Θρύλος είναι ομάδα "αντρίκια"! Γι' αυτό και οι γκόμενές μας, που υποχρεωτικά γίνονται "θρυλίτσες", προτιμούν να βλέπουν τη μπάλα τη σπυριάρα! Το μπασκετάκι με τον "σοφό" Ντούντα και τον παίδαρο τον Σπανούλη.
Εμείς, οι κλασικοί "γαύροι", γουστάρουμε τη σκατόφατσα του Τζιμπούρ, του Αλγερίνου, και τις μπούκλες του Κορσικάνου του Μοντέστου!
Αυτοί οι τύποι μπορεί να μην είναι πειραιωτάκια, αλλά η φάτσα τους έχει το "θρυλόσημο"! Πώς να το πω απλά; Η μάπα τους "γράφει κόκκινο".
Οι αρσενικοί "γαύροι" γουστάρουμε το τόπι που παίζαμε στις αλάνες. Απ' το πρωί ίσα με το βράδυ. Με δυο πέτρες για δοκάρια και γόνατα καταματωμένα.
Κι είχαμε τόση ένταση και μανία, που μετά τον αγώνα συνεχίζαμε με πετροπόλεμο. Μέχρι και με τσεκούρια κυνηγιόμασταν...
Ας μιλήσουμε όμως επιστημονικά:
Η "τρέλα των γαύρων" έχει καταχωρηθεί στη διεθνή ιατρική βιβλιογραφία ως "νευρωτική μετάθεση ψυχαναγκαστικού τύπου - εξάρτηση από θεσμοποιημένα ομαδικά πρότυπα"!
Μην τρομάζετε! Αμέσως το "σπάω" και το κάνω "κέρματα".
Λοιπόν, έχουμε και λέμε:
Για κάθε άντρα, η επιβίωση στην κοινωνία είναι μια μάχη. Σαν αρσενικό, μπαίνει σ' αυτόν τον πόλεμο για να κερδίσει. Κι αυτή η ορμή του γεννά μεγάλη ένταση και θυμό.
Είναι μια ένταση, όμως, που δεν μπορεί να τη διοχετεύσει κάπου. Μια οργή που υπερχειλίζει αλλά πρέπει να μην εκδηλωθεί. Αυτό επιβάλλει ο "σύγχρονος πολιτισμός"...
Ο σημερινός άντρας δεν μπορεί να πάρει ούτε το τσεκούρι ούτε το καλάσνικωφ και να βγει στους δρόμους. Είναι αναγκασμένος να μεταθέσει την οργή του σε μια κοινωνικά και νομικά αποδεκτή σύγκρουση.
Γι' αυτό επιλέγει το πεδίο της "θεσμοποιημένης πάλης", δηλαδή του ποδοσφαίρου, και τον φορέα της, δηλαδή τον Ολυμπιακό...

Απ' το ημερολόγιο ενός καταδρομέα Ι' ("Σκατά στο λάκκο του χασάπη!")

Λίγες μέρες πριν απολυθείς όλο και κάποια "σαΐνια" θα σε διπλαρώσουν.
Οι περισσότεροι θα σου προτείνουν "σωματοφυλίκια" και "μπραβιλίκια".
Θα 'ρθουν, όμως, και κάποιοι πιο "μερακλήδες"...
Μετά το 1990 οι "εταιρείες μισθοφόρων" κάνουν χρυσές δουλειές. Μαζεύουν τα αποβράσματα και τα ξαποστέλνουν σε κάθε γωνιά του κόσμου.
Το μισθοφοριλίκι έχει καλά λεφτά κι αφορολόγητα. Έχει και τα τυχερά του. Πάει πάντα "πακέτο" με λαθρεμπόριο, σωματεμπορία, ναρκωτικά...
Απλά, υπογράφεις ένα χαρτί, συνήθως γραμμένο σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνεις. Και σε λίγες ώρες βρίσκεσαι ανάμεσα σ' ανθρώπους εντελώς διαφορετικούς από σένα!
Φυσικά, δεν τρέφεις καμία αυταπάτη.
Αν σε "φάνε", κανείς δεν θα σε κλάψει, δεν θα τυλίξουν το φέρετρο με τη γαλανόλευκη, ούτε θα γράψουν τ' όνομά σου στο ηρώο της πλατείας του χωριού σου.
Οι λίγοι που σε ξέρουν, το πολύ να πουν "σκατά στο λάκκο του χασάπη"!
Ο θάνατός σου δεν θα 'χει πολιτικό ή οικονομικό κόστος για κανέναν...
Κι εσύ θα πρέπει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή να παίζεις τη ζωή σου κορώνα-γράμματα.
Από ποιον κινδυνεύεις περισσότερο;
Απ' τον "αόρατο" εχθρό με τους ελεύθερους σκοπευτές του;
Απ' τους "άμαχους" που σε πυροβολούν απ' το πουθενά;
Ή, μήπως, απ' τους ψυχοπαθείς "συναδέλφους" σου; Αυτούς που μεθυσμένοι ή μαστουρωμένοι σε "καθαρίζουν" στον ύπνο σου;
Όταν ανοίξεις νταραβέρια με δαύτους, δεν χρειάζεται να πας γυρεύοντας για να μπλέξεις! Ο μπελάς έρχεται μόνος του να σε βρει...
Και δεν λέει με τίποτα, γμτ μου, ν' αφήσεις τα κοκαλάκια σου στην πλαγιά ενός ανώνυμου λόφου της Αφρικής!
Το πρωί, μόλις βγήκα απ' την καλύβα, είδα το κεφάλι του σκοπού σφηνωμένο σ' ένα παλούκι.
Παραδίπλα βρισκόταν το ακέφαλο και ευνουχισμένο πτώμα του Μπομπ. Διέκρινες μόνο τα στρατιωτικά τατουάζ στο σώμα του...
Ενστικτωδώς έσφιξα στην αγκαλιά μου το καλάσνικωφ.
Και θυμήθηκα τα πρώτα λόγια που πρωτάκουσα μόλις πάτησα το πόδι μου στην Ανγκόλα:
"να κρατάς πάντα την τελευταία σφαίρα για τον εαυτό σου"...

Η Αλήτισσα ενώπιον του Αγίου Πέτρου!

Άγιέ μου, είμαι πολύ γριά πλέον, οπότε μπορώ ελεύθερα να σου ανοίξω την καρδιά μου!
Ο έρωτας ήταν για μένα η ζωή της ψυχής. Όπως το οξυγόνο είναι η ζωή του σώματος...
Καλύτερα να πέθαινα παρά να ζούσα χωρίς αγάπη.
Ο έρωτας -έτσι πιστεύω τουλάχιστον- χρειάζεται ταυτόχρονα ελευθερία και εμπόδια! Ο θεσμοθετημένος έρωτας, ο ευλογημένος απ' τον ιερέα, δεν είναι αυθεντικός. Το νόμιμο φιλί δεν έχει τη γλύκα του λαθραίου...
Μια γυναίκα μπορεί να σαγηνέψει, να προκαλέσει, να αιχμαλωτίσει έναν άντρα με ένα μόνο βλέμμα. Δεν χρειάζεται να πει τίποτα απολύτως. Ένα απλό βλέμμα της μπορεί να είναι πιο προκλητικό και πιο άσεμνο από την πιο φλογερή ερωτική εξομολόγηση...
Τον νεαρό αξιωματικό τον γνώρισα σε ένα πάρτι. Είχε έρθει για λίγες μέρες στο Ηράκλειο, και δεν ήμουν διατεθειμένη να χάσω ένα τέτοιο κελεπούρι.
Έπεσα αμέσως στην αγκαλιά του, τον ξελόγιασα, του δόθηκα. Κι εκείνος με λάτρεψε μ' έναν πόθο φλογερό, ασίγαστο, ζηλότυπο, άγριο...
Όταν έμαθα πως θα έφευγε έτρεξα να τον βρω. "Εσύ φεύγεις", του είπα, "μα εγώ θα σου προσφέρω την πιο μεγάλη απόδειξη αγάπης που μπορεί να δώσει μια γυναίκα. Θα έρθω μαζί σου, εγκαταλείπω άντρα, παιδιά και συγγενείς. Ξεπέφτω στα μάτια του κόσμου, ατιμάζω το όνομα της οικογένειάς μου, αλλά το κάνω για σένα και είμαι ευτυχισμένη γι' αυτό"!
Κρύος ιδρώτας έλουσε την πλάτη του. Άρπαξε τα χέρια μου και με θερμοπαρακάλεσε ν' αλλάξω γνώμη, να μην υποβληθώ σε μια θυσία που ούτε μου ζήτησε ούτε την ήθελε. Προσπάθησε να με φέρει στα συγκαλά μου, αλλά μάταια. "Σου απαγορεύω να με ακολουθήσεις", φώναζε.
Τον κοίταξα άγρια στα μάτια και με φωνή στριγκή του πέταξα: "είσαι, λοιπόν, ένας δειλός, που παρασύρεις μια κοπέλα και την παρατάς για ένα καπρίτσιο"...
Έφυγα, αλλά την επόμενη κι όλας μέρα φρόντισα να πληροφορηθεί απ' την κολλητή μου πως έκανα απόπειρα αυτοκτονίας για χάρη του.
Πως πάλεψα οχτώ μέρες με το θάνατο και πως το μόνο που θα με έσωζε ήταν μια εξομολόγηση της δικής του αγάπης...
Υποχώρησε... Υποσχέθηκε να κάνει ό,τι του ζητήσω. Γιατρεύτηκα αμέσως και έφυγα μαζί του. Για δυο χρόνια ζήσαμε σε μια κωμόπολη την υπέροχη ζωή των κρυμμένων μοιχών.
Ένα πρωινό μας επισκέφτηκε ο νόμιμος σύζυγός μου.
Δεν φάνηκε να έχει άγριες προθέσεις. Δεν ήταν καν θυμωμένος.
Μου ζήτησε να επιστρέψω, όχι για κείνον αλλά για χάρη των δυο παιδιών μας.
Και να το παράδοξο θέαμα: οι δύο άντρες, ο απατημένος σύζυγος και ο θερμός εραστής, με ικέτευαν γονατιστοί να επιστρέψω στη συζυγική εστία και στα ανήλικα παιδιά μου!
"Είστε κι δυο άθλιοι!", τους φώναξα, κι αρνήθηκα ν' ακολουθήσω τον σύζυγό μου.
Εκείνος σηκώθηκε, φόρεσε το καπέλο του και, γυρίζοντας προς τον εραστή μου, του είπε: "ειλικρινά, σας λυπάμαι κύριε!".
Έζησα μαζί με τον εραστή μου άλλα δέκα χρόνια.
Μετά πέθανα...

Σελίδες απ' τη ρημαγμένη μου ζωή... (Θ') - Ώρες-ώρες γίνομαι πολύ απαίσιος τύπος...

Όταν τη γνώρισα έδειχνε να τα έχει χαμένα!
Έψαχνε, γενικώς, αλλά δεν ήξερε τι ακριβώς...
Μια μέτρια δουλειά;
Έναν μέτριο γκόμενο;
Μια μέτρια διασκέδαση;
Τα 'χαμε κάπου οχτώ μήνες.
Δηλαδή, τρόπος του λέγειν "τα 'χαμε".
Πήγαινα με το αμάξι κάτω απ' το σπίτι της, της έκανα μια αναπάντητη κι εκείνη κατέβαινε αμέσως.
Ήταν καψούρα μαζί μου...
Την πήγαινα κατευθείαν στο ξενοδοχείο, πηδιόμασταν, ξαναμπαίναμε στο αμάξι και την γύριζα σπίτι της.
Δεν την έπαιρνα ποτέ τηλέφωνο, δεν είχαμε πάει ποτέ για ένα ποτό, έναν καφέ, ένα σινεμά...
Όταν καμιά φορά μου τηλεφωνούσε και πρότεινε να πάμε καμιά βολτούλα, της έλεγα "ναι, οκ" και μετά έκλεινα το τηλέφωνο κι εξαφανιζόμουν...

Απ' την μυστική ερωτική αλληλογραφία Αθανασίας - Τάκη...

Τακουλίνι μου,
γλυκό μου ρωμαλέο πετεινάρι.
Δεν μου γράφεις πια. Δεν σε βλέπω πια. Δεν μου έρχεσαι πια.
Έπαψες, λοιπόν, να μ' αγαπάς;
Γιατί; Τι σου έκανα; Πες μου σε παρακαλώ...
Εγώ σ' αγαπώ πολύ πολύ πολύ! Εχμμμ... Θα ήθελα να σ' έχω πάντα κοντά μου. Όλη μέρα στην αγκαλιά μου. Να σε φωνάζω "αγαπημένε μου γατούλη" αλλά και μ' όλα τα γλυκά ονόματα που μου 'ρχονται στο μυαλό.
Σε λατρεύω, σε λατρεύω, σε λατρεύω όμορφό μου κοκοράκι!
Η κοτούλα σου
Αθανασία

Αγαπημένη μου φίλη.
Αν ήσουν κωφάλαλη θα σ' αγαπούσα αναμφίβολα για καιρό. Για πολύ καιρό!
Το κακό είναι ότι μιλάς. Αυτό είναι όλο...
Αν μιλήσουμε ανάμεσα σε δυο φιλιά διακόπτουμε πάντα το τρελό όνειρο της ψυχής.
Εκτός κι αν προφέρουμε λόγια εξαίσια! Αλλά τέτοια λόγια δεν βγαίνουν απ' το μυαλουδάκι όμορφων κοριτσιών...
Δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Έτσι δεν είναι; Τόσο το καλύτερο. Εγώ συνεχίζω.
Υπάρχουν, άραγε, πάνω στη γη μάτια πιο ονειροπόλα απ' τα δικά σου; Γεμάτα κρυφές υποσχέσεις και άπειρο έρωτα;
Κι όταν αυτό το υπέροχο στοματάκι σου πάει ν' ανοίξει, λέει κανείς πως ... να, τώρα θ' ακουστεί μια απερίγραπτη μελωδία, κάτι το απίστευτα γλυκό και τρυφερό που θα φέρει δάκρυα στα μάτια.
Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή εσύ πετάς ένα "λατρεμένο μου λαγουδάκι", και ξαφνικά νιώθω πως μπαίνω στη σκέψη σου και βλέπω πώς λειτουργεί! Κι αυτό με ενοχλεί. Καταλαβαίνεις; Με ενοχλεί πολύ. Θα προτιμούσα να μην το είχα δει...
Εξακολουθείς να μην καταλαβαίνεις, έτσι; Το είχα φανταστεί!
Μικρό μου παιδί, για τους άντρες που δεν είναι ανόητοι, τους λίγο εκλεπτυσμένους, αυτούς που κάπως υπερτερούν, ο έρωτας είναι μια τόσο πολύπλοκη υπόθεση που από ένα "τίποτα" απορρυθμίζεται.
Εσείς οι γυναίκες όταν ερωτεύεστε δεν αντιλαμβάνεστε τη φαιδρότητα ορισμένων πραγμάτων. Και σας διαφεύγει το γελοίο ορισμένων εκφράσεων.
Μου έχεις δώσει το ένα μετά το άλλο τα ονόματα όλων των ζώων και των λαχανικών, που σίγουρα τα ξεσήκωσες απ' τις "Μία και χίλιες συνταγές" του Μαμαλάκη.
Από την ημέρα που άνοιξες τη βρύση με τα γλυκόλογα, αυτό για μένα ήταν το τέλος!
Σε φιλώ με πάθος, με τον όρο να μην πεις κουβέντα.
Τάκης

Τι τραβάμε κι εμείς οι θεολόγοι... (Διάλειμμα απ' τις μπύρες)

Οι μαθητές των τελευταίων τάξεων του Λυκείου έχουν πολλά κακά χούγια. Ένα απ' αυτά είναι να χρησιμοποιούν τους θεολόγους σαν σάκους του μποξ!
Αν ο καθηγητής δεν είναι λίγο μαγκάκος να τους σβερκώσει και να τους μάθει το πατερ-ημών στα πειραιώτικα (κι ας του ρίχνουν δυο κεφάλια) τότε έχει πρόβλημα...
Υπάρχουν, όμως, και οι δήθεν "διανοούμενοι" μαθητές, που "βόσκουν" σε κάτι Συριζαίικους αχυρώνες και νομίζουν πως μπορούν να τη "βγουν" στους δασκάλους τους.
Εκατό η αλεπού, εκατόν δέκα τ' αλεπουδάκια! Γίνεται; Δεν γίνεται!
Αλλά αυτούς δεν μπορείς να τους στείλεις να μετρήσουν τα σκαλοπάτια, όπως κάνεις στην πρώτη κατηγορία.
Πρέπει να τους απαντήσεις με επιχειρήματα και, μάλιστα, λογικά! Κι αυτό δεν είναι κι ό,τι πιο εύκολο στα θρησκευτικά θέματα!
Άλλωστε το έχουμε ξαναπεί: η θρησκεία και η εκκλησία είναι η τελευταία στάση πριν το τρελάδικο...
Λοιπόν, για να μην τα πολυλογούμε. Τα "τυπάκια" αυτά, που θέλουν να "την πουν" στο θεολόγο τους, επιλέγουν κυρίως (τυχαίο; δε νομίζω) να αμφισβητήσουν την ιστορικότητα του Χριστού. Σου λένε... "έχουμε καμία απόδειξη πως υπήρξε ποτέ ο Χριστός; Δεν έχουμε! Άρα, γιατί καθόμαστε κι ασχολούμαστε με ανύπαρκτα πρόσωπα;".
Βέβαια, την ιστορική ύπαρξη του Χριστού αμφισβητεί η δυτική άθεη διανόηση απ' τον 17ο αιώνα.
Αυτό που δεν έκανε ο Κέλσος, ο Πορφύριος κι ο Ιουλιανός, το ανακάλυψαν κάποιοι εξυπνάκηδες με καθυστέρηση 1700 ετών!
Αλλά δεν πειράζει... κάλιο αργά παρά ποτέ!
Έτσι, λοιπόν, κι ο Άσκαρ αποφάσισε να στρώσει λίγο κώλο, να ξεκολλήσει απ' τις μπυραρίες και τα καφέ, να κάνει ένα διάλειμμα απ' το πιόμα και τον "Γαύρο" και να ασχοληθεί λίγο σοβαρότερα με το θέμα.
Από σήμερα και κάθε Σάββατο, μέχρι το Πάσχα, στο ομόσταυλο θεολογικό μπλογκί μας, το "Συ είπας", θα μπορείτε να διαβάζετε αναρτησούλες που αναφέρονται στην ιστορικότητα του Χριστού.
Υ.Γ.: θα προσπαθήσω να γίνω πειστικός γμτ μου! Όχι τόσο για να αποστομώσω τα κωλοπαίδια όσο για ... πουλ-μουρ! Με το καλό μπλα-μπλα όλο και κάποια μαθητριούλα μπορεί να εντυπωσιαστεί κι ό,τι προκύψει...

http://sueipas.blogspot.com/

Το άσπρο σύννεφο...

Ποτέ δεν κατάλαβα αυτούς τους ανθρώπους που μες στο καταχείμωνο κλείνουν διακοπές για το καλοκαίρι!
Και να 'ταν τίποτα ξετρελαμένα απ' τον έρωτα πιτσουνάκια, να πω πάει στο διάολο...
Αλλά είναι κάτι "τελειωμένα" ζευγάρια στην ηλικία μου, που φαίνεται να 'χουν προ πολλού "παραδοθεί" και περιμένουν μοιρολατρικά το "τελευταίο προσκλητήριο"!
Τους βλέπεις στις παρέες. Είναι το υπέρτατο κλισέ της ελληνικής ταβέρνας: το "αμίλητο ζευγάρι"...
Τρώνε τα μπριζολάκια τους, τσιμπολογάν τη σαλατίτσα τους, πίνουν τις μπυρίτσες τους αλλά επί δύο ώρες δεν ανταλλάσσουν λέξη. Κοιτάζουν με κενό βλέμμα το άπειρο...
Δεν μιλούν, άλλωστε δεν έχουν και τίποτα να πουν. Κι αν κάποιος τολμήσει ν' ανοίξει μια συζήτηση, τότε σίγουρα θα καταλήξουν σε τσακωμό...
Και κλείνουν από τώρα δωμάτιο για την καλοκαιρινή σεζόν!
Για να κάθονται με άδειο βλέμμα σε παραλιακές ταβέρνες και να παρακολουθούν ένα άσπρο σύννεφο που μοιάζει με προβατάκι...