"Αλάνι" κι ο Γουσταύος Μάλερ!

Εντάξει, ο Μαλεράκος ήταν μεγάλος μαέστρος και διευθυντής της Αυλικής Όπερας της Βιέννης.
Καμιά σχέση με Περαία. Ούτε στα "Λιπάσματα" γεννήθηκε, ούτε στα "Μανιάτικα" μεγάλωσε, ούτε τραγούδησε ποτέ στο Καραϊσκάκη το "είσαι στο μυαλό κάτι μαγικό"...
Αλλά ο τυπάς όταν αποφάσισε να παντρευτεί, και μιλάμε για 100 χρόνια πριν, ξηγήθηκε πολύ μόρτικα:
Επέβαλλε στη γυναίκα του να ζουν χωριστά, έφτιαξε διαφορετικές εισόδους στο σπίτι τους (έτσι, για να μην παραγνωριζόμαστε) και απαιτούσε εκ των προτέρων συμφωνία για τον ακριβή χρόνο των συναντήσεών τους...
Υ.Γ.: όσο "γαύρος" κι αν είσαι, όταν ακούς αυτά τα κλαμπατσίμπαλα να βροντάν και να σφυρίζουν, δεν μπορεί να μην σου σηκωθεί η πέτσα!
Μάγκες μου, δωσ' τε βάση στη Συμφωνία! Και πολύ ... Ιμπαγάσα ο μανέστρος! Έτσι;

Τ' αλάνια του Περαία Η' ("πειραιώτικες" απαντήσεις σε όσα μας τσαμπουνάν οι χαζογκόμενες!)

- Για μέτρα τα λόγια σου γιατί εγώ δεν σηκώνω και πολλά!
Σώπα ρε κοριτσάκι! Εγώ τώρα πρέπει να τα κάνω πάνω μου ή να σ' αρχίσω τις γλύκες για να ξεθυμώσεις; Περίμενε... μισό λεφτό... ωραία! Εδώ κατεβαίνεις!
- Θα πάμε με το αμάξι μας;
Άτσα! Από πότε έγινε "ΜΑΣ"; Ξέρεις πόσα σκάω για το γαμημένο κάθε μήνα; Άλλο ένα σούργελο που επειδή είμαστε ακόμα στα μέλια του πρώτου μήνα νομίζει πως είναι παντρεμένη! Για να χαλαρώνουμε λίγο...
- Δεν με καταλαβαίνεις, δεν με προσέχεις!
Σου προτείνω να βάλεις ένα κόκκινο φανάρι στο κεφάλι σου και σίγουρα θα βρεις την προσοχή που ψάχνεις...
- Τέλεια δεν περνάμε;
Δεν μπορώ ν' ακούω μια ζωή μαλακίες! Όχι, δεν είμαστε καθόλου τέλεια. Γιατί χρωστάω το ΦΠΑ, ο θρύλος απόψε δεν κέρδισε και τ' αμάξι μου το κατάχεσαν τα περιστέρια. Και τώρα που ξαναθυμήθηκα τα τέσσερα αποψινά δοκάρια στο Καραϊσκάκη... άι σιχτίρ κι εσύ!
- Πέρυσι τα Χριστούγεννα με τον πρώην μου...
Είτε είσαι ηλίθια είτε είσαι πολύ ηλίθια! Για ποιο λόγο πιστεύεις ότι με νοιάζει τι έκανες με τον πρώην σου; Δεν θέλω να ξέρω δεν με ενδιαφέρει να μάθω, είσαι πολύ ηλίθια και σταμάτα γαμώ το μου να κλαις!
- Ωραία αυτή η τσαντούλα που μου πήρες, αλλά δεν είναι και τόσο ακριβή!
Δηλαδή επειδή εσύ είσαι ψωνάρα θα πρέπει να σου αγοράζω μόνο πανάκριβα δώρα; Εμένα δεν μου τα δίνει ο μπαμπάς μου! Τα δουλεύω! Εσύ που είσαι λαρτζ ή παρ' τα μόνη σου ή βρες άλλον γκόμενο! Βασικά βρες άλλον γκόμενο...
- Και της λέω "στ' αρχίδια μου"!
Αν δεν τα κατεβάσεις αμέσως τώρα να μου τα δείξεις θα φας μπουνιά! Άσε τα μάγκικα και μη μιλάς σαν νταλικιέρης για να μην νιώθω πως πίνω μπίρες με τον κολλητό μου τον "λιγδιάρη" απ' το Πόρτο Λεόνε!
- Τι σκέφτεσαι τώρα;
Η κλασικότερη ηλιθιότερη ερώτηση! Αγχώνεσαι με τις σκέψεις μου γιατί νομίζεις πως αφορούν κι εσένα! Μάθε, λοιπόν, πως απλά σκέφτομαι τι θα παίξω στο στοίχημα, τι θα κάνει ο γαύρος στην Τούμπα και τι έχει φτιάξει η μάνα μου για φαΐ!
- Τους βαριέμαι εύκολα τους άντρες εγώ!
Τι μου λες; Η πιο γαμάτη δικαιολογία πουτάνας που άκουσα ποτέ! Πες μου ειλικρινά, με τη μαλακία που πέταξες πιστεύεις πως θα βρω κάποιο λόγο να σου ξανατηλεφωνήσω;
- Λέω τα πάντα στο κολλητό μου!
Ο κολλητός σου είτε γουστάρει από χρόνια να σε πηδήξει είτε είναι αδελφή! Όπως και να 'χει όμως δεν σε ρώτησα!

Τι ωραία που είναι όταν είσαι χωρισμένος!

Τώρα που ξεκουμπίστηκε η μαλάκω:
- Κατουράω και δεν τραβάω πια καζανάκι!
- Τηγανίζω αυγά και τα κάνω όλα στην κουζίνα μπουρδέλο!
- Βγαίνω έξω τα βράδια με τον κολλητό και λιώνουμε στα ξίδια μέχρι τις 5 το πρωί!
- Έχω δυο γκομενάκια και τα παίζω όποια ώρα γουστάρω!
- Φχαριστιέμαι ύπνο αφού δεν χρειάζεται να λαγοκοιμάμαι μη τυχόν και μου χώσει κανένα τραπεζομάχαιρο στην κοιλιά η τρελέγγω!
- Δεν θα ξαναξυπνήσω και θα δω στους τοίχους του δωματίου γραμμένα με κραγιόν "ο Άσκαρ είναι σκατόμουτρο", "ο Άσκαρ γλείφει κώλους", "βρωμιάρη-ψωλαρπάχτρα-παλιοπούστη"!
- Ούτε και θα ξαναβρώ σημειώματα "φεύγω επειγόντως, τη μάνα μου την ξανάκλεισαν στο ψυχιατρείο και με χρειάζεται"!
- Και το άλλο πού το βάζετε; Έχω την εντύπωση πως από τότε που χώρισα μεγάλωσε και το πουλί μου!

Σελίδες απ' τη ρημαγμένη μου ζωή... (Ζ') - "Αν ζούσε ο Μπουκόβσκι, θα πηγαίναμε μαζί γηπεδάκι"

Το παλιό μου φορντάκι ήταν παρκαρισμένο μπροστά στη μονοκατοικία της τρελής γειτόνισσας.
Ήμουν αναγκασμένος να το αφήνω εκεί. Είναι το μόνο επίπεδο σημείο της γειτονιάς και τ' αμαξάκι μου δεν παίρνει μπροστά στην ανηφόρα.
Μπαίνω μέσα, κρατάω τη μίζα σταθερή και το δεξί πόδι τέρμα στο γκάζι. Ο θόρυβος είναι διαολεμένος και η καπνίλα που βγαίνει απ' την εξάτμιση πνίγει τα πάντα!
Η τρελή γειτόνισσα βγαίνει στο παράθυρο και ξαναρχίζει τις κατάρες, τις απειλές και τις βρισιές.
"Κυρία μου, σας παρακαλώ, με βλέπετε... προσπαθώ"
Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που θα προτιμούσα να μην ήμουν φτωχός...
Είναι μεσημεράκι Σαββάτου και ξέρω πως τέτοια ώρα στο μπαράκι του Μοσχάτου θα έχει ησυχία.
Πράγματι. Μέσα ήταν μόνο μια, καθισμένη σ' ένα σκαμπό, με το βρακί της φόρα παρτίδα...
Αν και χαρά θεού έξω, κει μέσα ήταν θεοσκότεινα.
Με τον τεχνητό φωτισμό η τύπισσα δεν φαινόταν και τόσο άσχημη. Όσο όμως την πλησίαζες, το ρημαγμένο της πρόσωπο σε προειδοποιούσε: "κοίτα τι μας κάνει η ζωή"!
Με "έκοψε" για λιγούρη και τράβηξε επίτηδες για την τουαλέτα κουνώντας προκλητικά τον ανύπαρκτο κώλο της.
Χρωστάω 421,35 ευρώ στο κράτος για φου-που-α και δεν με παίρνει να την πέφτω σε όποιον κώλο μού κουνιέται!
Πήρα την μπύρα μου κι έκατσα μόνος σ΄ένα απόμερο τραπέζι.
Σε λίγη ώρα εμφανίστηκε ένας τύπος. Κλασικός αλήτης.
Παράγγειλε μια βότκα κι έπιασε το διπλανό τραπέζι.
"Γεια σου μπέκρα!", μου είπε.
"Γεια", του απάντησα.
"Όλοι λεν εμένα μπέκρα, γι΄αυτό είπα να σε πω κι εσένα έτσι"
"Δεν πειράζει, κάποτε ήμουν"...
Ήταν ακόμα πολύ νωρίς.
Προλάβαινα να πάω στο Καραϊσκάκη να δω τον αγώνα.
Τουλάχιστον εκεί, ανάμεσα σε χιλιάδες κάφρους, δεν θα ξεχώριζα σαν τη μύγα μες στο γάλα...

Σελίδες απ' τη ρημαγμένη μου ζωή... (ΣΤ') - "Τόσο μόνοι, τι κι αν νικάμε..."

Γνωριστήκαμε μέσω ενός κοινού φίλου.
Η κοπελιά ήταν παρθένα, αν κι όχι ανήλικη...
Την πρώτη νύχτα δεν κατάφερα να την ξεπαρθενέψω. Δεν ένιωθα ούτε ανυπόμονος ούτε ερεθισμένος.
Κουβεντιάζαμε σχεδόν μέχρι τα ξημερώματα. Εγώ της έλεγα ιστορίες απ' το στρατό κι εκείνη για τα παιδικά της χρόνια στη σχολή καλογρεών στη Νάξο...
Στο τέλος, νυσταγμένοι κι οι δυο, γυρίσαμε τις πλάτες ο ένας στον άλλον κι αποκοιμηθήκαμε.
Κάποια στιγμή, κι ενώ έκανα τον κοιμισμένο, την άκουσα να κλαίει! Σίγουρα αλλιώς είχε φανταστεί τούτη την ώρα...
Σκέφτηκα πως ένα ταξιδάκι σε κάποιο "εξωτικό" μέρος μπορεί να διόρθωνε τα πράγματα.
Τζάπα κόπος!
Σίγουρα δεν θα' χουμε περάσει πιο πληκτικά σ' όλη μας τη ζωή!
Όλη μέρα χαζεύαμε τους ξένους τουρίστες και τη νύχτα εγώ ξενυχτούσα στη ρουλέτα του ξενοδοχείου κι εκείνη στην τηλεόραση του δωματίου...
Στο κλειστό του ΟΑΚΑ ο Ντούντα γαμούσε κι έδερνε, αλλά δεν είχα όρεξη ούτε να πανηγυρίσω. Με ξενέρωνε τούτη δω που δεν είχε ιδέα τι σήμαινε για μας αυτό το κάρφωμα του Μπουρούσαρου!
Τελικά καταφέραμε να πηδηχτούμε. Είχα πιει πολύ, κέρδισα και στη ρουλέτα! Το νούμερο 7 που ποντάριζα μανιωδώς είχε κάνει "ρεπετισιόν" τρεις φορές συνέχεια!
Εκείνη ένιωσε περισσότερη έκπληξη παρά χαρά!
Κι εγώ δεν πήγαινα πίσω. Ήταν σαν να διακόρευα ένα πτώμα!
Η επιστροφή στην Αθήνα ήταν και για τους δυο μας μια ανακούφιση...

Ναυτικές ιστορίες Δ' (Τζαμάικα - Μέλι κι αγκίστρι!)

Σε μερικές χώρες "βράζουν τα αίματα"!
Ας πούμε εδώ, στη Τζαμάικα, δεν υπάρχει περίπτωση να βρεις σάουνα που να μπορείς να κυκλοφοράς χωρίς μαγιό!
Αντίθετα, στη βόρεια Ευρώπη άνετα τριγυρνάς τσίτσιδος! Κι έχει πολύ φάση μιλάμε...
Ειδικά όταν μπαίνουν κάτι γέροι με τα μακριά τους αρχίδια να κρέμονται!
Περπατάνε αργά κι αυτά ταλαντεύονται σαν καμπάνες ανάμεσα στα μπούτια τους!
Τους κοιτάζω κι αναρωτιέμαι: "Έτσι θα γίνουν κάποτε και τα δικά μου ωραία αρχιδάκια; Α πα πα... τι άσχημα που είναι".
Στας Ευρώπας οι ωραίες γυναίκες προσπαθούν να συμπεριφερθούν με την απόσταση και την αξιοπρέπεια που επιβάλλει η περηφάνια του θριάμβου τους...
Αυτό θα πει πολιτισμός: κατάπνιξε τα άγρια ένστικτά σου και μην ενοχλείς τους άλλους.
Ευτυχώς στην Καραϊβική αυτός ο "πολιτισμός" δεν έφτασε ακόμη. Εδώ οι γυναίκες ακόμα το "πνίγουν το κουνέλι" στο φτερό...
Ο κολλητός μου πάλι τραβάει πάνω του τα μάτια των κοριτσιών! Μα τι στο καλό έχει αυτό το παιδί στο πουλί του; Μέλι κι αγκίστρι;
Καθόλου δεν άργησε να διπλαρώσει μια μουλάτα...
Το βράδυ κοιμηθήκαμε σε διπλανά δωμάτια. Αυτή η γυναίκα δεν φώναζε απλά. Ούρλιαζε! Θαρρείς και τη σκότωναν.
"Αααααχ, αγριάνθρωπε, καύλα μου, πουτσαρά μου, αααααχ, χύνω, παρ' τα"
Με πήγαν έτσι "καρότσα" μέχρι το ξημέρωμα! Αυτό ξεπερνάει την υπερβολή. Αγγίζει τα όρια της γελοιότητας...
Το πρωί για να συνέλθω, βγήκα στο μπαλκόνι με το τελευταίο βιβλίο της Λ.Κ. Η τύπισσα, αν και Ελληνίδα, γράφει γαμάτα διηγήματα. Είναι η νέα μεγάλη μου καψούρα! Αλλά θα σας μιλήσω άλλη φορά γι' αυτή...
Κονόμησα κι ένα μπουκάλι χειροποίητο ρούμι. Απορώ πως υπάρχουν άνθρωποι που πίνουν αυτό το διάολο.
Απ' το δεύτερο ποτήρι νιώθεις τα μηνίγγια σου να σφυρίζουν! Γι' αυτό και οι ντόπιοι το λένε "σακαόχο", που θα πει "σου πετάει τα μάτια έξω" ή κάτι τέτοιο...
Λίγο πριν το μεσημέρι ξύπνησαν και τα πιτσουνάκια μου. Ο δικός μου με βρήκε με το βιβλίο στο χέρι.
- Έι γέρο, μη διαβάζεις τόσο πολύ γιατί θα σου στρίψει!
- Κι εσύ μη γαμάς τόσο πολύ και τόσο φωναχτά γιατί δεν ξέρω πού να κρυφτώ!
- Ακουγόμασταν;
Τι να του πεις τώρα του μαλάκα...
Ευτυχώς που το απόγευμα σαλπάραμε.
Δεν θα 'ντεχα το ίδιο μαρτύριο δεύτερη νύχτα σερί...
Ο αποχαιρετισμός τους ήταν λίγο μελό.
Εκείνη τον κοίταξε λιγωμένη στα μάτια και του είπε:
"Μωρό μου, περιμένω περίοδο στις 24 του μήνα. Και μπόλικη, γιατί τώρα τελευταία είμαι σκέτος χείμαρρος! Εάν δεν μου 'ρθει... ξέρεις εσύ. Σε παίρνω τηλέφωνο κι αρχίζεις αμέσως να μαζεύεις λεφτά για μωρουδιακά! Τα προικιά του τζούνιορ πρέπει να είναι όλα κεντημένα στο χέρι. ΟΛΑ!"

"Ψιτ, Πακιστανό, φούλαρε το ντεπό με 1 τρις αμό!"

Δεν μ' αρέσουν οι βαθυστόχαστες πολιτικές αναλύσεις.
Γι' αυτό θα τα πω απλά, πειραιώτικα:
Μάγκες μου, κολυμπάμε πάνω στο βενζινάδικο!
Έτσι και το τρυπάνι καρφωθεί στον πάτο του Αιγαίου, ξοφλάμε χαλαρά όλο το χρέος μας και τους δίνουμε κι ένα γερό μπουρμπουάρ!
"Σπρώχνουμε" και καμιά τρακοσαρού βαρέλια στα καρντάσια μας τους κακομοίρηδες, κι εμείς την περνάμε τούφα σαν εμίρηδες...