Απ' το ημερολόγιο ενός θεολόγου Α' (Οδός Φυλής, πέντε χρόνια μετά, η επιστροφή! )

Είναι συνέχεια από εδώ:
http://askardamikti.blogspot.com/2010/12/blog-post_23.html

- Μαρία, ένας πελάτης σε ζητάει επίμονα. Θα τον πάρεις;
- Όχι! Είμαι πολύ κουρασμένη...
- Έχει ξανάλθει! Είν' αυτός ο καθηγητής σου.
- Ο Καλλιδρόμης; Ο θεολόγος μου; Α στο διάολο... ξανάλθε;
- Να τον διώξω; Του ΄πα να του δώσω την Κλέλια, μα δεν θέλει. Μόνο εσένα λέει...
- Το ξέρω... μεγάλη καψούρα ο κακομοίρης!
- Θα τον πάρεις τελικά;
- Ναι! Πλάκα θα 'χει!
Η Μαρία βγήκε στο σαλονάκι.
Ο νεαρός άντρας κοκκίνησε σαν μαθητούδι.
- Καλησπέρα Μαρία... περνούσα και είπα να σου πω μια καλησπέρα!
- Σας περίμενα! Την άλλη φορά φύγατε σαν κυνηγημένος. Τι πάθατε αλήθεια;
- Είχες πολύ δουλειά... δεν ήθελα να σε απασχολήσω...
- Ανοησίες! Για σας έχω πάντα καιρό!
Άνοιξε την πόρτα του υπνοδωματίου της και τον άφησε να μπει πρώτος.
- Θα σας δείξω κάτι να γελάσετε κύριε Καλλία! Θυμάστε; Έτσι σας φωνάζαμε μεταξύ μας! Όλες στην τρίτη Λυκείου νόμιζαν πως είστε στραβόξυλο! Σας φοβόντουσαν...
- Κι εσύ; Με φοβόσουν κι εσύ Μαρία;
- Όχι! Εγώ σας θαύμαζα! Ήξερα πως σας άρεσα!
- Πώς το ήξερες Μαρία;
- Ε καλά κύριε... Καταλαβαίνω πώς νιώθουν οι άντρες για μένα...
Είχε βγάλει απ' το συρτάρι του κομοδίνου της μια φωτογραφία και του την έδειξε. Ήταν ένα μπουλούκι κοριτσόπουλα, κι αυτός στη μέση! Δίπλα του ακριβώς η Μαρία, με μια κόκκινη κοντή φουστίτσα.
- Θυμάστε κύριε; Απ' την περσινή σχολική εκδρομή στο Κιάτο.
Ο καθηγητής πήρε στα χέρια του τη φωτογραφία.
- Θυμάμαι, και πολύ καλά μάλιστα... Μα τι κάνεις εκεί Μαρία;
- Γδύνομαι κύριε καθηγητά! Αισθάνομαι πιο άνετα έτσι. Περιμένω κι εσάς...
- Τι; Να γδυθώ;
- Πώς αλλιώς;
- Δεν ήρθα γι' αυτό... περνούσα... και σκέφτηκα...
- Ανοησίες! Γι΄αυτό ήρθες κύριε καθηγητά! Και την άλλη φορά που ήρθες, αυτό ακριβώς ήθελες! Μόνο που δεν τόλμησες να με πάρεις...
- Σε παρακαλώ Μαρία...
- Μη γίνεσαι γελοίος! Δεν είμαστε στο σχολείο πια... Κι εγώ σε παρακαλώ να 'ρθεις να ξαπλώσεις δίπλα μου! Κρυώνω...
Σηκώθηκε ολόγυμνη, πήγε κοντά του, κάθισε στα γόνατά του κι άρχισε να τον ξεκουμπώνει.
Όταν του 'βγαλε και το εσώρουχο έδειξε εντυπωσιασμένη.
"Καταπληκτικό εργαλείο! Είσαι πρώτος!"
Σε λίγα λεπτά η Μαρία ξεφώνιζε ηδονικά, κυλιόταν μαζί του στο στρώμα, άλλαζε στάσεις, περιέγραφε φωναχτά τις εντυπώσεις της.
Μόλις τέλειωσαν μπήκε τρέχοντας στο μπάνιο. Βγήκε σε λίγο τυλιγμένη σ' ένα μεγάλο μπουρνούζι.
"Δέκα! Αν θες να ξέρεις σου βάζω δέκα! Άριστα! Και δεν σου φαινότανε δάσκαλε! Μπράβο! Θαρρώ πως θα σε κρατήσω για αγαπητικό! Οι προηγούμενοι πελάτες ήταν της πλάκας. Όλοι εκτός από ένα φανταράκι πριν πέντε χρόνια. Ήταν ο πρώτος μου. Μου υποσχέθηκε φεύγοντας πως μόλις απολυθεί θα 'ρθει να με ζητήσει! Έτσι κάνουν στο χωριό του, λέει. Χαχαχα. Είχε κι εκείνος μια ελιά στο δεξί μπούτι... όπως κι εσύ!"...

Νομίζω πως αξίζει να πάρουμε την Κυριακάτικη "Αυγή"!

Έχει "προσφορά" ωραίο ημερολογιάκι του 2011
με χαρακτικά απ΄την Εθνική Αντίσταση...

Όλ' αυτά τα σλιπάκια είναι δωράκια της Μαριλίτσας στο "νέο Παπαδιαμάντη"!

Αν κοιμάσαι σε τέτοια σεντόνια
πώς να μην ονειρεύεσαι
"ναυτικές ιστορίες";

Άσκαρ: ο "Παπαδιαμάντης του 21ου αιώνα"!

Τώρα που το καλοσκέφτομαι, έχω πολλές ομοιότητες με τον μπαρμπ-Αλέκο τον Παπαδιαμάντη!
Κειός γεννήθηκε σ' ένα ωραίο νησάκι, τη Σκιάθο στα 1851. Κι εγώ γεννήθηκα στο πανέμορφο Καρπενήσι το 1968.
Ο μπαρμπ-Αλέκος έζησε, σαν κι εμένα, μόνος, απένταρος, αδιάφορος για τα χρήματα και την κοινωνική καταξίωση...
"Κολλητός" του, απ' τα παιδικά του χρόνια, ήταν ο Νικόλας, μετέπειτα μοναχός Νήφωνας! Μαζί θα μείνουν (μέχρι παρεξηγήσεως) στο ίδιο δωμάτιο και θα ζήσουν για ένα διάστημα στ'Αγιονόρος, μέχρι που ο Νήφωνας θα τα πετάξει τα ράσα, θα "τραβήξει ξουράφι", θα παντρευτεί και θα μείνει στο Χαρβάτι.
Είμαι κι εγώ φιλομόναχος, τη "βρίσκω" στ' Αγιονόρος, έχω πολλά καλογέρια "κολλητούς", αλλά δεν κοιμήθηκα ακόμα με κανένα τους στο ίδιο δωμάτιο...
Ο Παπαδιαμάντης, όσο ζούσε, δεν είδε ποτέ δημοσιευμένο δικό του βιβλίο! Το έργο του, όμως, θα αποτελέσει πολύτιμη παρακαταθήκη για πολλούς Έλληνες πεζογράφους.
Το ίδιο ελπίζω να συμβεί και σε μένα...
Κι εγώ κι ο κυρ-Αλέκος είμαστε δυο γραφικές φιγούρες της Αθήνας. Κυκλοφοράμε απεριποίητοι, με σκονισμένα παλιοπάπουτσα, κρατώντας στα χέρια μας ένα πανοφόρι που μας πέφτει μάλλον μεγάλο...
Είμαστε ιδιόρρυθμοι, εκκεντρικοί, μποέμ, άνθρωποι των καπηλειών και των τρωγλών! Κάτι μεταξύ Διογένη, Μένιππου, Λουκιανού, Ντίκενς, Ντοστογιέφσκι, Τολστόι...
Ο Αλέκος σύχναζε στο μπακάλικο του Καχριμάνη στου Ψυρρή.
Εγώ στο μαγαζάκι του Τοντόρ στη Μενάνδρου, που πουλάει αλαντικά και κρασιά απ' τη Βουλγαρία. Μόλις ξελασκάρω λίγο πετάγομαι από κει κι ανταμώνω με τ' άλλα ρεμάλια της Βάρνας. Κουτσοτρώμε και κουτσοπίνουμε, σχεδιάζοντας κυνήγια αγριογούρουνων στο Βίτεσσε! Αλλά δεν λέμε και να ξεκουνηθούμε απ' την Ομόνοια...
Ο μπαρμπ-Αλέκος ήταν φιλακόλουθος. Του άρεσε να λειτουργιέται στο μικρό εκκλησάκι του Αγίου Ελισαίου στο Μοναστηράκι. Εκεί έψελνε μαζί με τον ξάδελφό του Αλέξανδρο Μωραϊτίδη, και ιερουργούσε ο παπα-Νικόλας ο Πλανάς.
Κι εγώ γουστάρω να λειτουργιέμαι στα μικρά εκκλησάκια του κέντρου! Αγία Δύναμη, κάτω απ' το παλιό Υπουργείο Παιδείας, Αγίους Αναργύρους, δίπλα στη Νομική, Αγίους Ισιδώρους στο Λυκαβηττό...
Ο Παπαδιαμάντης έπινε το καφεδάκι του στη Δεξαμενή. Στο φτηνότερο απ' τα δύο καφενεία, που ο καφές έκανε το 1906 μία δεκάρα.
Κάθε φορά που κατηφορίζω τα σκαλάκια της Δεξαμενής, και περνάω απ' το σημείο που ήταν το τραπεζάκι που σύχναζε, πάντα λέω από μέσα μου ένα "Θεός σχωρέστον"...
Εγώ πίνω το καφεδάκι μου σε δυο απ' τις φτηνότερες καφετέριες της Αθήνας, στα Εξάρχεια, στη Μεσολογγίου και στη Ναυαρίνου. Δυο ευρώ ο νεσκαφές. Και συμφωνήσαμε με τ' αφεντικά να μην αλλάξουμε τις ταμειακές μηχανές. Σε πείσμα της τρόικα, ακόμα χτυπάμε αποδείξεις με 11% ΦΠΑ!
Ο κυρ-Αλέκος καθόταν στο τραπεζάκι του, μακριά απ' τους άλλους πελάτες, σταύρωνε τα χέρια του στο στήθος, έγερνε το κεφάλι κι ονειροπολούσε.
Εγώ πιάνω το γωνιακό τραπέζι, δίπλα στη τζαμαρία, απλώνω τα βιβλία, τα περιοδικά και τις εφημερίδες μου και μ' ένα μολυβάκι σχολιάζω συνεχώς στα περιθώρια!
Πάντα με συγκινούσαν οι ερωτικές, ποιητικές, αισθησιακές εικόνες των αβάσταχτων ερώτων που ξεπηδούσαν απ' τα διηγήματα του Παπαδιαμάντη...

Ναυτικές ιστορίες Γ' (Τι 'θελα γω να μπλέξω με χελώνες και πετεινάρια;)

Το καρέι είναι μια θαλάσσια χελώνα της Καραϊβικής.
Η σεξουαλική της πράξη διαρκεί 45 μέρες!
Οι ψαράδες όταν την πιάνουν, κόβουν το πέος της που είναι στενό κι έχει μήκος γύρω στα 30 εκατοστά.
Το αποξηρένουν στον ήλιο και το πουλάν για αφροδισιακό.
Λένε πως αν ξήσεις λίγο και πιεις τη σκόνη με καφέ ή ρούμι μισή ώρα πριν το σεξ, λειτουργείς άψογα...
Με βάλαν οι μάγκες στο τρυπάκι και το αναζήτησα.
Ο Χουάν, ο γερο-κουβανός ψαράς, με ρώτησε πολύ σοβαρά:
- Το 'χεις δοκιμάσει ποτέ σου ή είναι πρώτη φορά;
- Όχι, ποτέ! Νομίζω πως δεν το χρειάζομαι...
- Και τότε γιατί το αγοράζεις;
- Από περιέργεια.
- Να προσέχεις μ' αυτό. Αν δεν το χρειάζεσαι μην το χρησιμοποιείς. Ή χρησιμοποίησε μια ιδέα όλο κι όλο. Δεν είν' γι' αστεία...
Στην υπόλοιπη Αμερική όταν οι Ευρωπαίοι ίδρυαν χωριά, πρώτα έχτιζαν σχολείο, μετά τυπογραφείο κι ύστερα εκκλησιά.
Εδώ στην Κούβα οι άνθρωποι είναι κάπως αλλόκοτοι. Πρώτ' απ' όλα φτιάχνουν πίστα για κοκορομαχίες...
Βέβαια, το καθεστώς τις απαγορεύει. Αλλά... νο πρόμπλεμ! Γίνονται παράνομα...
Τούτοι οι διαόλοι με κόλλησαν το "μικρόβιό" τους! Κι αποφάσισα να στοιχηματίσω σε κάποιον αγώνα.
Περάσαμε κάτι χωματόδρομους με πυκνή βλάστηση και σε μια ωρίτσα φτάσαμε στο παράνομο ριγκ.
Κάθε αγώνας διαρκεί περίπου 10 λεπτά.
Το αποτέλεσμα είναι τελείως απρόβλεπτο!
Κει που σε έναν αγώνα βλέπεις έναν κόκορα "λιοντάρι", στον αμέσως επόμενο μετατρέπεται σε λαγό!
Ξαφνικά το γαμοπούλι τρομάζει, χώνει το κεφάλι του ανάμεσα στις φτερούγες του και το βάζει στα πόδια...
Ο άλλος τον κυνηγάει, μπήγει τα νύχια του στο μάτι, κείνος σωριάζεται στο έδαφος τρέμοντας και σε δυο λεπτά έχει πεθάνει από αιμορραγία...
Πάει κατευθείαν στη χύτρα, κι εσύ έχεις χάσει τα ωραία σου λεφτάκια!
Λοιπόν, για να μην πολυλογώ... αυτό το χρυσοκόκκινο πετεινάρι μού φαίνεται άχαστο!

Ναι, είμαι αισιόδοξος για το 2011!

Υπάρχουν κάποιοι που "σκίζονται" να χρεοκοπήσουμε!
Να βγούμε απ' το ευρώ και να επιστρέψουμε στη δραχμή.
Ποιοι, αλήθεια, είν' αυτοί, και τι στο διάολο θέλουν;
Είναι, σίγουρα, κάποια ξένα funds, τεράστια κερδοσκοπικά συμφέροντα, που έχουν στοιχηματίσει τσουβάλια δολάρια στην κατάρρευση του ευρώ και χωρών όπως η Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία...
Είναι και κάτι "δικοί" μας αετονύχηδες, που έβγαλαν στο εξωτερικό τα λεφτάκια τους και περιμένουν σαν τα όρνια να βγούμε απ' το ευρώ, να γυρίσει η πολλαπλά υποτιμημένη δραχμή και να αγοράσουν "τζαπέ" τις καλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις και τα φιλέτα-ακίνητα...
Όλοι αυτοί οι μάγκες είναι που χρηματοδοτούν αυτόν τον περιφερόμενο θίασο από τους δήθεν "παγκοσμίου φήμης οικονομολόγους", που άλλη δουλειά δεν έχουν απ' το να γυρνάν απ' την μία πρωτεύουσα στην άλλη "προβλέποντας" την διάλυση της ευρωζώνης, την χρεοκοπία της χώρας μας κλπ...
Η συζήτηση για την χρεοκοπία μιας χώρας της ευρωζώνης δεν είναι καθόλου αθώα! Βλέπετε, είναι πολλά, πάρα πολλά τα λεφτά που παίζονται στη διεθνή ρουλέτα...
Κι από κοντά και τα κόμματα της ελληνικής ψευτο-αριστεράς, που κάνουν σημαία τους ό,τι πουν ή γράψουν τα "παπαγαλάκια" της διεθνούς κερδοσκοπίας! Η βλακεία δεν γνωρίζει ούτε σύνορα ούτε πολιτικό χρώμα...
Οι "μοιρολογήστρες", πριν δέκα μήνες πρόβλεπαν μετά βεβαιότητας την πτώχευση της Ελλάδας! Και, φυσικά, διαψεύστηκαν παταγωδώς! Από τότε:
- δημιουργήθηκε μηχανισμός διάσωσης της χώρας μας ύψους 110 δις
- προέκυψε και δεύτερος μηχανισμός διάσωσης και άλλων κρατών της ευρωζώνης με 750 δις
- η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δαπάνησε πάνω από 75 δις για ν' αγοράσει ελληνικά, ιρλανδικά και πορτογαλικά ομόλογα
- ο Τρισέ ενίσχυσε με πάνω από 95 δις τις ελληνικές τράπεζες
- έχει αποφασιστεί ήδη η επιμήκυνση της αποπληρωμής των 110 δις
Και μην ξεχνάμε πως:
- το δημόσιο χρέος μας, ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι πολύ μικρότερο απ' το επίσημο, αν ληφθεί υπόψιν η μεγάλης έκτασης παραοικονομία μας
- το συνολικό χρέος μας, δημόσιο και ιδιωτικό, είναι από τα μικρότερα της Ευρώπης.
Δεν υπάρχει αμφιβολία: η προσπάθεια που κάνουμε είναι σκληρή. Τα ζόρια μεγάλα...
Αλλά χωρίς το Μνημόνιο και το ευρώ τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα.
Τα εισοδήματά μας δεν θα μειώνονταν κατά 25% αλλά στο 25%!
Και δεν θα μετρούσαμε την ανεργία αλλά την απασχόληση στο 15%.
Γι' αυτό δηλώνω αισιόδοξος...

Η χρονιά ξεκινάει γκρινιάρικα και ... μισογυνικά!

Αμάν πιά! Θα με σκάσετε εσείς οι γυναίκες!
Εμείς οι άντρες δεν ξέρουμε πόσο πολυμήχανα τέρατα είστε!
Πόσους μηχανισμούς έχετε τελειοποιήσει για να επιβιώσετε.
Πόσα πράγματα κάνετε ερήμην μας...
Εμείς, κάποια στιγμή παντρευόμαστε και, τις περισσότερες φορές, ωριμάζουμε.
Για τους άντρες γάμος σημαίνει: η μοτοσυκλέτα στο γκαράζ, ένα αυγό κάτω απ' το γκάζι του αυτοκινήτου, λιγότερο ποτό, κομμένη η Θύρα 7, πιο νωρίς τα βράδια σπίτι, στοπ στις γροθιές στο τραπέζι του αφεντικού...
Για τις γυναίκες γάμος σημαίνει, απλά, κοινωνική καταξίωση, περισσότερα φράγκα και δυο χέρια ν' αλλάζουν τις καμένες λάμπες στο χωλάκι...