Απ' το ημερολόγιο μιας μοναχής (αδελφή Αστερία)

Όταν πρωτογνώρισα την Αστερόεσσα ψαχνόταν για "άντρες ΚΔΟΕ" (= Κτηνώδης Δύναμη Ογκώδης Άγνοια). Γούσταρε κάτι πυγμάχους, μπασκετμπολίστες, φουσκωτούς κλπ.
Στη συνέχεια το γύρισε σε "γυναίκα κούγκαρ". Πήγαινε μόνο με πιτσιρικάδες. Αυστηρώς κάτω των 30! Κι όπως είναι και κουλτουριάρα (παναθεμάτην), μου έλεγε: "δεν είναι τόσο το μαραθώνιο σεξ ούτε το νεανικό κορμί που με τραβάει. Είναι μόνο το αράγιστο βλέμμα τους. Μετά τα 30, το βλέμμα μας αρχίζει να ραγίζει! Μέχρι που γίνεται θρύψαλα...".
Τώρα τελευταία, η Αστερούλα έγινε κι αυτή "κυκλάκιας"! Ανακυκλώνει τους πρώην γκόμενους της ζωής της...
Γνωστά όλ' αυτά. Εκείνο που σίγουρα δεν ξέρατε είναι πως πολύ μικρή είχε μπει σε μοναστήρι. Βρήκα το κρυφό παιδικό της ημερολόγιο, τότε που ήταν "αδελφή Αστερία", και αρχίζω να αναδημοσιεύω...
"Ο αιδεσιμότατος με οδήγησε στο κελί μου, εκεί που η ψυχή γλυτώνει απ' τους θριάμβους της σαρκός.
Χωρίς χρονοτριβή, μου σήκωσε το χιτώνιο μέχρι τους ώμους και με τα δάχτυλά του άνοιξε απαλά τα φύλλα του ιερού μου βιβλίου. Ήταν τρεμουλιαστό, στρογγυλό και υγρό, σαν ένα κομμάτι φίλντισι που το είχαν ποτίσει με ζωή! Τα μπουτάκια μου ήταν σαν καλάμια με την υφή περγαμηνής. Φαινόταν γοητευμένος...
Βούτηξε το πινέλο του στο μικρό μου μπουκαλάκι, αφού πρώτα το ύγρανε με το σάλιο του! Κι άρχισε να κοπανά τη σαλτσούλα μου μέσα στο γουδί!
Μούσκεψαν τα σεντόνια σαν τον ποταμό που ξεχειλίζει στις πεδιάδες...
Μόλις ο αιδεσιμότατος ξαλάφρωσε, ξεκόλλησε από πάνω μου κι σήμανε τη λήξη της "γιορτής" με μια τρομαχτική πορδή που αντήχησε σ' όλη τη μονή"...

Δεν είναι "αριστερή" πρόταση να γίνουμε Β. Κορέα ή Κούβα!

Εδώ και δεκαετίες η Αριστερά είναι στριμωγμένη στη γωνία.
Το άνοιγμα των παγκόσμιων αγορών και η ανισορροπία δύναμης κεφαλαίου-εργασίας ανέτρεψαν τα μεταπολεμικά δεδομένα.
Κάθε προσπάθεια να "ρυθμιστούν" οι αγορές, κατευθύνει το κεφάλαιο σε χώρες που η εργασία είναι φτηνή, ο συνδικαλισμός ανύπαρκτος, οι συνθήκες εργασίας πρωτόγονες.
Έτσι, η όποια φιλεργατική πολιτική φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα. Τι να την κάνω, π.χ., την απαγόρευση των απολύσεων αν δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας;
Ένα ακραίο κομμάτι της Αριστεράς προτείνει την έξοδο απ' την Ε.Ε., την ΟΝΕ και το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να αντιληφθούμε τις συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής: επιστροφή στη δραχμή, υψηλός πληθωρισμός, απουσία επενδύσεων, κρατικοδιαιτισμός, μαζική ανεργία, φτώχεια, εξαθλίωση, οικονομική κατάρρευση... Όπως συμβαίνει στην Κούβα και στη Β. Κορέα.
Η λύση, κατά τη γνώμη μας, δεν βρίσκεται έξω αλλά μέσα στην ΟΝΕ. Δεν αγνοούμε τα προβλήματα ούτε τρέφουμε αυταπάτες. Η Γερμανία στα πλαίσια της Ε.Ε. έχει επιβάλλει μηχανισμούς "άνισης συναλλαγής". Που μεταφέρουν διαρκώς πόρους απ' την ευρωπαϊκή περιφέρεια στο ευρωπαϊκό κέντρο. Το κόστος που πληρώνουν χώρες όπως η Ελλάδα είναι μεγαλύτερο απ' την οικονομική βοήθεια που λαμβάνουν.
Στις σημερινές συνθήκες η πιο ρεαλιστική, και γι' αυτό πιο φιλολαϊκή λύση είναι η παραμονή μας στην ΟΝΕ και η πιστή τήρηση του "μνημονίου".
Να αποφύγουμε την οικονομική απομόνωση και χρεοκοπία.
Και συμμαχώντας με τις ευρωπαϊκές σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις και με τις χώρες του "ευρωπαϊκού Νότου" να προσπαθήσουμε να αμβλύνουμε τους μηχανισμούς της "άνισης συναλλαγής".
Το όραμα μιας κοινωνικά πιο δίκαιης Ευρώπης δεν είναι ουτοπία...

Αποχαιρετισμοί...

Τελικά, εμείς οι φανατικοί εργένηδες...

... είμαστε, κατά βάθος, ρομαντικοί όσο δεν παίρνει!
Οι τελευταίοι πιστοί του ιδανικού έρωτα!
Οι τελευταίοι νοσταλγοί του τέλειου γάμου!

Ειλικρινά, δεν λέει κοτζάμ μαντράχαλος
με τη βελόνα κολλημένη στον σπορ εφ-εμ,
και τον "Γαύρο" παραμάσχαλα,
να τηγανίζεις ομελετούλα για βραδινό...

Απ' την εξομολόγηση του Σπίθα στον πατέρα-Άσκαρ!

"Ήμουν μια φορά με τη γριά Ελπινίκη στον αχυρώνα. Άρχισε να μου σηκώνεται και της λέω: πόσον καιρό μωρή γριέτζω έχεις να το κάνεις; Κι εκείνη μου απάντησε: α, βρομιάρη, Θεέ μου, είναι πια δυνατόν; Έχουν περάσει το λιγότερο 40 χρόνια από τότε!
Έχωσα, με όλο το σεβασμό πάτερ μου, στη σχισμή της το λουκανίκι μου, μέχρι τ' αρχίδια! Αυτά δεν μπόρεσαν να μπούνε μέσα...
Από τότε πάντα τη σκεφτόμουν την Ελπινίκη!
Μια μέρα βρέθηκα στο βουστάσιο. Οι υπηρέτριες έλλειπαν. Βλέπω μια γελάδα ξαναμμένη!
Το μουνί της είναι παρόμοιο με της Ελπινίκης, σκέφτομαι, και βγάζω το καυλί μου προσπαθώντας να το της χώσω. Μα κείνη δεν καθόταν ήσυχη όπως η Ελπινίκη.
Την κογιονάρισα, όμως, κατάφερα να της σηκώσω την ουρά και μπόρεσα να της το βάλω μέσα. Μου άρεσε πολύ περισσότερο απ' ό,τι με την Ελπινίκη!
Μα κείνη η σκρόφα, μ' όλο το σεβασμό πάτερ μου, έχεσε πάνω μου! Τόσο πολύ που γέμισαν τ' αρχίδια και τα παντελόνια μου..."

Απ' το κρυφό παιδικό ημερολόγιο του Σπίθα (Α')

"Φέτος το καλοκαίρι περάσαμε στο χωριό. Με φιλοξένησε η θεία μου και κάναμε πολύ παρέα με τη μικρότερη ξαδελφούλα μου, την Αστερούλα.
Η θεία μάς έκανε πάντα μαζί μπανάκι. Αλλά ποτέ δεν είδα γυμνή την Αστερούλα. Γιατί η θεία όταν μας έπλενε, μας έβαζε σε τέτοια θέση που τα κωλαράκια μας ήταν πάντα το ένα απέναντι στο άλλο...
Προχθές, την ώρα που η θεία με έτριβε ένιωσα ξαφνικά μια υπερβολική ευχαρίστηση. Η τσουτσούνα μου έγινε απότομα σκληρή σαν σίδερο κι αντί να κρέμεται όπως πριν σήκωνε το κεφαλάκι της!
Χθες μου ξανασυνέβη το ίδιο, κι είδα τη θεία που κοκκίνησε.
Σήμερα απέφυγε να αγγίξει εκεί χαμηλά...
- Χαριτωμένη καλή μου θεία, γιατί δεν πλένεις ολόκληρο τον Σπιθάκο σου;
- Μα σε έπλυνα ολόκληρο!
- Έλα, λοιπόν, καλή μου θεία, πρέπει να πλύνεις και την τσουτσούνα μου!
- Ουφ, βρομόπαιδο, μπορείς να την πλύνεις και μόνος σου!
- Όχι, θειούλα μου, θέλω να την πλύνεις εσύ. Δεν ξέρω να το κάνω όπως εσύ...
- Αρκετά Σπιθάκο, δεν είσαι πια μικρό αγόρι, από δω και πέρα θα κάνεις μόνος σου μπάνιο!
- Α όχι, θεία μου, σε παρακαλώ, θέλω να με πλένεις εσύ!
- Σπίθα!
- Θεία, αν δεν με κάνεις μπανάκι, θα πω στον μπαμπά πως έβαλες πάλι την τσουτσούνα μου στο στόμα σου!"

Οι ... λαδιάρηδες!

Μια πολύ διδακτική ιστοριούλα μάς λέει ο Ηρόδοτος απ' την περίοδο των περσικών πολέμων:
Όταν, λέει, οι Έλληνες έφτασαν στο Αρτεμίσιο και είδαν τον τεράστιο περσικό στόλο και τους χιλιάδες στρατιώτες, κιότεψαν. Τους κυρίευσε πανικός και σκεφτόντουσαν να φύγουν προς το εσωτερικό της Ελλάδας.
Όταν οι Ευβοείς κατάλαβαν τι πάει να γίνει, έτρεξαν στον Ευρυβιάδη και τον ικέτεψαν να μείνει για λίγες μέρες ο ελληνικός στόλος στις ακτές της Εύβοιας για να προλάβουν να μεταφέρουν τις οικογένειές τους σε ασφαλές μέρος.
Ο Ευρυβιάδης αρνήθηκε, κι οι Ευβοείς προσέτρεξαν στον Αθηναίο ναύαρχο, τον Θεμιστοκλή. Του έδωσαν 30 τάλαντα, κι έτσι τον έπεισαν να μείνει στην Εύβοια ο ελληνικός στόλος κι εκεί να αντιμετωπίσει τους Πέρσες.
Τα τσέπωσε ο Θεμιστοκλής, κι άρχισε τα κολπάκια του. Έδωσε 3 τάλαντα στον Κορίνθιο ναύαρχο Αδείμαντο κι άλλα 5 στον Ευρυβιάδη, κράτησε κι αυτός τα υπόλοιπα, κι έτσι όλοι οι Έλληνες ομοψύχησαν και έδωσαν τον υπέρ πάντων αγώνα.
Μια ζωή λαδιάρηδες ήμασταν!
Μόνο που οι Αρχαίοι ήξεραν και να πολεμούν και να νικούν...