Θεολόγος και "με τη βούλα" ο Ασκάρ!

Η "δική μου" ΚΝΕ...

Ήμουν 11 χρονών, "μαζεμένος" επαρχιώτης, όταν το 1979 πρωτοπάτησε το πόδι μου στην Αθήνα. Γράφτηκα στο 1ο Γυμνάσιο-Λύκειο Βύρωνα, πίσω απ' την Ανάληψη, το επονομαζόμενο "κόκκινο σχολειό".
Τότε, στις λαϊκές συνοικείες του Βύρωνα και της Καισαριανής, το ΚΚΕ και η ΚΝΕ σάρωναν ακόμη. Το κόμμα φάνταζε στα μάτια μας αγιοποιημένο, χάρη στους διωγμούς των μελών του απ' το μετεμφυλιοπολεμικό κράτος.
Η ΚΝΕ τότε ήταν "παρθεναγωγείο"! "Πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα"! Θυμάμαι γονείς να φέρνουν τα παιδάκια τους στην οργάνωση "για να μην πέσουν στα ναρκωτικά" ή "για να μη γίνουν χούλιγκαν".
Οι "αρχές" μας ήταν πολύ συντηρητικές. Αρνιόμασταν τον αμερικανικό τρόπο ζωής και τα αμερικανικά "πολιτιστικά προϊόντα". Δεν ξέραμε τι θα πει ντισκοτέκ και κόκα κόλα.
Ο Γρηγόρης ο Φαράκος είχε γράψει και το "Βιβλίο καλής συμπεριφοράς" που μας υποχρέωνε να γυρνάμε νωρίς σπίτι, να πλενόμαστε με δροσερό νερό και να κοιμόμαστε με τα παράθυρα ανοιχτά, γιατί είναι πιο υγιεινό...
Πνευματικός μας πατέρας ήταν κι ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος. Αφού έγραψε τον ύμνο του Στάλιν, που είναι "το μεγάλο αγκωνάρι που ξαποστένουν οι λαοί", φρόντισε να τιμήσει και τα "παιδιά της ΚΝΕ που είπαν στη ζωή το μέγα ΝΑΙ"...
Στα σχολεία των αστικών περιοχών κυκλοφορούσαν συνέχεια ανέκδοτα για τους "ΚΝίτες τα πρόβατα" που αντί για "μπεεεεε" κάνουν "κνεεεεε", αλλά αυτό δεν μας χάλαγε. Μέχρι, βέβαια, που καταλάβαμε πόσο δύσκολο είχε γίνει να βρούμε γκόμενα εκτός ΚΝΕ! Αλλά και στην συντηρητική σεξουαλικά ΚΝΕ τα γκομενικά ήταν δύσκολα. Οι συντρόφισσες ήθελαν στεφάνι...
Κείνη την εποχή, μιλάμε ακόμη για το 1979, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προσπάθησε να ... μεταρρυθμίσει τα πανεπιστήμια. Μια θύελλα καταλήψεων σάρωσε όλες τις σχολές. Αλλά η ΚΝΕ δεν γούσταρε, τότε, τέτοιες μορφές αγώνα.
Όπως και τον Νοέμβρη του 1973 στο Πολυτεχνείο, κατήγγειλε τους καταληψίες ως "χαφιέδες της ασφάλειας" και "γνωστούς άγνωστους" (η ΚΝΕ πρωτοχρησιμοποίησε αυτόν τον όρο).
Ειδικά στο Χημείο, εγινε ο χαμός. Οι ΚΝίτες πέταξαν με τις κλοτσιές έξω τους καταληψίες αριστεριστές! Μέχρι κι ο Τζίμης Πανούσης αφιέρωσε ένα τραγουδάκι στο τότε πρωτοπαλίκαρο της ΚΝΕ στο Χημείο: "Βάρα μας Μαλάμη, χτύπα μας Μαλάμη, είμαστε όλοι μαζοχιστές"!
Από τότε οι σχέσεις ΚΝΕ-αντιεξουσιαστών έγιναν εχθρικές. Κι οι τελευταίοι κόλλησαν στους ΚΝίτες το παρατσούκλι "ΚΝΑΤ"...
Άλλος μεγάλος εχθρός του ΚΝίτη ήταν οι "αναθεωρητές" του ΚΚΕ εσωτερικού. Στην πορεία του Πολυτεχνείου το 1980, λίγο μετά τον βίαιο θάνατο του Κουμή και της Αγγελοπούλου, τα ΜΑΤ επιτέθηκαν στους "Ρηγάδες" και τους διέλυσαν. Αυτοί έτρεξαν να κρυφτούν στο μπλοκ της ΚΝΕ, αλλά οι "αλυσίδες" έσφιξαν και τα Ρηγόπουλα έμειναν αδέσποτα στο στόμα του λύκου. Τους σάπισε στο ξύλο η μπατσαρία...

Σα γίναμε αντρόγυνο...

(Στον Πέτρο του "Ριζοσπάστη")

Κάθε απόγιομα πέρναγα απ' το σπίτι της θειάς. Με φίλευε καφέ και γλυκάκι του κουταλιού. Και με ζάλιζε με τα κουτσομπολιά της γειτονιάς.
Μα γω δεν έβλεπα την ώρα να κατέβω στο στάβλο! Να δω τη Ζιζέλ. Κάποιοι, που ξέραν από φοράδες, λέγαν πως είναι ράτσας. Ίσως κι απ' τ' Αλγέρι...
Δεν χόρταινα να βλέπω το καστανό κορμί της, που άχνιζε ολάκερο κι αναριγούσαν τα σφιχτά τα μπούτια της κι ανοιγοκλείναν τα μεριά της!
Καμιά φορά την έπαιρνα και παγαίναμε βόλτες μακρινές. Σα με 'βλεπε με την ψυχή στο στόμα, να σέρνω τα πόδια μου, μού γνεφε να καβαλήσω, να ξεκουραστώ κομμάτι.
Μα γω δεν ήθελα. Γιατί δεν ήταν απ' τις ξεσκισμένες που θάρρεψα στην αρχή. Είχε αισθήματα και φιλότιμο η Ζιζέλ το κορίτσι...
Καμιά φορά, τά 'φερνε έτσι η ζωή και τα τσουγκρίζαμε. Πέρναγε πότε-πότε απ' το χωριό καμιά χαμούρα, έτσι για να βολεύονται κι οι άντρες κι αυτή να βγάνει το χαρτζιλικάκι της...
Μα σα γύριζα κοντά στη Ζιζέλ, εκείνη με μύριζε από μακριά. Τις έσπαγαν τις μύτες κείνες οι μυρουδιές οι απαίσιες, χειρότερες κι απ' την ξινίλα του τσακισμένου κοριού!
Καθόμουν και της ξηγούσα με τις ώρες... Πως δεν πρόκειται περί έρωτος, πως άντρες είμαστε τέλος πάντων.
Μα κείνη τίποτα! Μέρες ολάκερες μου κράταγε κακία! Μέχρι πού 'ριχνα τα μούτρα μου, γινόμουν μικρός, έλεγα το "ήμαρτον" κι έπαιρνα όρκο να μην το ματακάμω ποτές...
Κειό τ' απόγιομα ήταν αλλιώτικο απ' τ' άλλα. Μήνες είχα να δω μακριά μαλλιά στο προσκεφάλι μου. Με κοίταξε και με κειά τα μάτια που η γυαλάδα τους καθρέφτιζε ολάκερη τη γυναίκεια της ψυχή...
Την καβάλησα ασαμάρωτη και βγήκαμε στο δάσος. Ο ήλιος όλο κι έγερνε. Φύσηξε το κρύο αεράκι, ανατρίχιασε η Ζιζέλ, κρύωσα κι εγώ.
Ήρθαμε κι οι δυο στον εαυτό μας και κοιταχτήκαμε κατάματα. Κι είπαμε να γείρουμε κάπου, έτσι αγκαλιά, να ζεστάνει ο ένας τον άλλον ώσπου να ξημερώσει...
Αυτή ήταν του γάμου μας η πρώτη νύχτα! Κι ορκιστήκαμε πως όσο θά 'μαστε κι οι δυο ζωντανοί, μήτε κείνη να το πει ποτές της σε κανέναν, μήτε κι εγώ...

Πατριάρχης το 'χω δει...

Είναι βουβά τ' αηδόνια μας και τα ουράνια σκοτεινά!

Υπάρχουν και καλά νέα...

Πρώτον: ο λαός πήρε στα χέρια του, επιτέλους, την μαγκούρα:
Αναφέρω, ενδεικτικά, δύο γεγονότα της προηγούμενης εβδομάδας:
α) Ο γνωστός Μπουχές πήγε στο στέκι του, στο εστιατόριο "17", στην οδό Αμερικής στο Κολωνάκι. Παρήγγειλε τη γνωστή τσιπούρα του κι άρχισε το ξεκοκάλιασμα.
Μια αξιοπρεπής κυρία, που καθόταν με την παρέα της στην άλλη άκρη της αίθουσας, σηκώνεται, πλησιάζει τον Μπουχέ και από απόσταση ενός μέτρου του φωνάζει: "Φτου σου! Μόνο να τρως ξέρεις!"
Ο Ραφηνάτος δεν την κοίταξε καθόλου. Κατακοκκίνισε, πλήρωσε, και σε δυο λεφτά έφυγε...
β) Ο Αλογοσκούφης, αυτός ντε που "έσωσε" τη χώρα το 2004, πήγε με την παρέα του σε ένα άλλο εστιατόριο, στον "Τηλέμαχο" της Κηφισιάς. Μόλις μπήκε και πριν προλάβει να κάτσει δυο θαμώνες του επιτέθηκαν φραστικά με εκφράσεις όχι και τόσο κομψές!
Ο Αλογώ, πήρε την παρέα του κι έφυγαν αμέσως...
Δεύτερον: Ασκήθηκαν, επιτέλους, οι πρώτες ποινικές διώξεις για φοροδιαφυγή. Το πρώην ΣΔΟΕ (αυτό που διέλυσαν οι Μπουχέ-Αλογώ) έλεγξε και παρέπεμψε στον εισαγγελέα επτά κατασκευαστικές εταιρείες που διέπραξαν φοροδιαφυγή τουλάχιστον 30 εκατ. ευρώ.
Στο σκαμνί θα κάτσουν κι άλλοι πενήντα γιατροί, δικηγόροι και συμβολαιογράφοι που πιάστηκαν για μεγάλης εκτάσεως φοροδιαφυγή!

Η ετυμηγορία του λαού!

Σύμφωνα με πληροφορίες τα μέτρα που θα εξαγγείλει η κυβέρνηση σήμερα θα είναι ηπιότερα απ' αυτά που γράφουν οι εφημερίδες.
Δηλαδή, αντί για μαχαίρι θα "πέσει" ψαλίδι στους μισθούς και στις συντάξεις μας.
Αυτό, όμως, δεν αλλάζει την ετυμηγορία του ελληνικού λαού:
- Εις θάνατον: Καραμανλής, Σουφλιάς, Αλογοσκούφης.
- Δις ισόβια: Σημίτης, Παπαντωνίου, Χριστοδουλάκης.
- Εικοσαετή εκτόπιση στην Κούβα: Η Γενική Γραμματέας κι όλα τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου και της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ.
- Εξάμηνος εγκλεισμός στα τζάμπο Κολωνού: Τσίπρας και συντροφία.
Υ.Γ.: Μαζί με τη χώρα χρεοκόπησε και ολόκληρο το πολιτικό της σύστημα. Θεωρώ αδιανόητο στις επόμενες εκλογές να κατέβουν πάλι τα ίδια χρεοκοπημένα πολιτικά σχήματα και πρόσωπα.
Το παλαιοκομματικό σύστημα πρέπει να αποσυρθεί από μόνο του, για να μην τους αποσύρουμε με τη μαγκούρα:
α) Να αυτοδιαλυθούν όλα τα πολιτικά κόμματα που ιδρύθηκαν μετά το 1974.
β) Να ιδιωτεύσουν όλοι όσοι εξελέγησαν βουλευτές ή κατέλαβαν κυβερνητική θέση μετά τη μεταπολίτευση.
Η χώρα έχει ανάγκη ριζικής ανανέωσης του πολιτικού της δυναμικού.
Όπως έγινε πριν 100 ακριβώς χρόνια με την επανάσταση στο Γουδί και την έλευση του Βενιζέλου...