Κυριακή, Οκτωβρίου 1

"Τα σημαδεμένα κορμιά"

Οι μάνες μας
δεν είναι κυρίες με φουλάρια,
δίαιτες
και μπουρμπουάρια.
Είναι χαμηλόκωλες,
χοντρόκωλες,
γυναίκες με χοντρά χέρια
και γλυκά, πολύ γλυκά, μάτια!
Οι πατεράδες μας
δεν είναι κύριοι
με φωτογραφικές μηχανές
και χαμόγελα διακοπών.
Είναι κάτι παιδιά με χοντρούς τρόπους
και καμένα στήθια.
Όσο για τις αδελφές μας…
αυτές φοράνε ένα μαύρο κυκλάμινο
στ’ αμίλητα χείλη τους…
Κι οι φίλοι μας…
είναι τα ντερβίσια
με τα χαλασμένα στομάχια
και τα σημαδεμένα κορμιά
απ’ τις μηχανές της παραγωγής…
Είμαστε μια μάζα κινούμενη,
απασχολούμενη,
ταλαιπωρούμενη…
Ένας λαός χωρίς πατρίδες
θρησκείες,
ματαιοδοξίες…
Μπορείς να φας μαζί μας
σε φτηνά εστιατόρια
δίπλα σε σταθμούς λεωφορείων
και τρένων…
Να πιείς καφέ σε καφενεία
με βρώμικα αποχωρητήρια
και λιγδιασμένα τραπέζια.
Τέλος πάντων…
Μπορείς να μας βρεις πάρα πολύ εύκολα
και να ζήσεις μαζί μας
χαμόγελα
ή κλάματα…
Πρόσεχε όμως…
μην κάνεις το τραγικό λάθος
και συστηθείς!
Οι Δικοί μας δεν ρωτάνε
ποιος είσαι
και τι νούμερο παπούτσι φοράς…
Οι Δικοί μας
σε ποτίζουν,
σε ταΐζουν,
κοιμάσαι,
κλαις
και χορεύεις μαζί τους…
Και σαν φύγεις
μπορεί να σε ρωτήσουν
«πώς σε λένε παλικάρι;»
κι αν θές απαντάς,
αν θές όχι…

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 30

Ο νέος του εξώστη...

Στην πολιτεία -πρωτεύουσα νομού-
ο περιοδεύων έφθασε θίασος.
Οι ηθοποιοί στις θέσεις τους
εις τάξιν μάχης ειρηνικής
καθώς περίμεναν ανήσυχοι
θα ρθουν αθρόοι οι θεατές
ή αθέατοι θά ναι αθρόως;
Έτσι, πώς ήρθε κι έγινε γνωστό,
πως "έχουμε κι εξώστη".
Κάποιος, λέει, νεαρός,
μονάχος κάθεται κι πάνω
με κάτι ρούχα εργατικά
λαδιές γεμάτα και μουτζούρες.
Ίσως ν' αργούσε,
να μην πρόφταινε ν' αλλάξει
και προτίμησε στο θέατρο
μ' αυτά τα ρούχα της δουλειάς να τρέξει
τα μουτζούρικα,
και πώς να κάτσει στην πλατεία με τους άλλους;
Τράβηξε διακριτικά προς τον εξώστη...
Άλλους εκεί δεν βρήκε
έμεινε ο μόνος
έγινε "ο νέος του εξώστη",
όπως τον είπε η Μαργαρίτα,
του θιάσου η πρωταγωνίστρια
κι η ομορφότερη...
Όλος ο θίασος τον σκέφτηκε μ' εκτίμηση
μονάχον καθισμένον πάνω εκεί τον νέον
μ΄ αυτά τα ρούχα της δουλειάς
τα λερωμένα...
Λοιπόν, πολύ το θέατρο θα πρέπει ν' αγαπά
ο νέος αυτός άνθρωπος,
ένα παιδί ακόμη,
θεατρόφιλος πραγματικά
ποιος ξέρει σαν τι λαχτάρα νιώθοντας
να ιδεί, να μάθει...
Αυτήν την εκδοχή εδέχθη
του θιάσου ο κάπως πιο ... ηλικιωμένος,
αποκλείοντας κάθε άλλην.
Του μπουνταλά μουρντάρη, ας πούμε,
του λιγδή
που ίσως και να τον ξαπόστειλαν εκεί
οι αρμόδιοι του θεάτρου
-μη χαθεί και το εισιτήριο-
Γι' αυτό και πως αξίζει,
πρότεινε ο ηλικιωμένος,
να παίξει ο θίασος απόψε
προς τιμήν του "νέου του εξώστη",
ν' αφιερώσουν την παράσταση
σε τούτο το παιδί
με τα μουτζουρωμένα ρούχα
μα που η ψυχή του μέσα
ζητάει να νιώσει,
να γευτεί
πράγματα αρεστά,
που τά χει ανάγκη....

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29

Καταγγελία

Καταγγέλλω
εκείνα τ' άγουρα τα χρόνια μου
τα δήθεν παιδικά
που σφραγίσαν με το έτσι θέλω τη ζωή μου.

Καταγγέλλω
τη φριχτή σφαγή της γνώσης
απ' τον στομωμένο σουγιά της φτώχειας
πού στειλε πεσκέσι τα όνειρά μου
στην ανυπαρξία.

Καταγγέλλω
τους γονείς μου
γιατί με μάθαν μονάχα
το μη, το δεν πρέπει, δεν πειράζει
εγκαταλείποντάς με θεόγυμνο
στο κενό του άγονου δεν.

Καταγγέλλω
τη συνείδησή μου
που στέκεται αγονάτιστη
κι άγρυπνη σκληρή μου τιμωρός
και δεν μ' αφήνει να γίνω κι εγώ,
τουλάχιστον, σημερινός.

Καταγγέλλω
κι εμένα
που δεν θέλησα να συμβιβαστώ
ποτέ, με τίποτα και με κανέναν
κυνηγώντας την ουτοπία
των δολοφονημένων μου ιδανικών...

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 26

Το ... ζεϊμπέκικο του κατηχητικού

Πριν από λίγες μέρες συνάντησα έναν παλιό μου συμμαθητή που έγινε ιερέας και σήμερα είναι προϊστάμενος σε κάποιον ναό της Αθήνας. Κουβεντιάσαμε αρκετή ώρα … άλλωστε είχαμε πολλά να πούμε.
Λίγο πριν αποχαιρετιστούμε μου έκανε τη «μεγάλη» πρόταση:
- Δεν αναλαμβάνεις εσύ το κατηχητικό των μεγαλυτέρων παιδιών της ενορίας μου;
- Και τι θα τους λέω ρε συ;
- Τίποτα σπουδαίο … καμιά ιστοριούλα και κάτι τραγουδάκια…
Εγώ από ιστοριούλες και παραμυθάκια … άλλο τίποτα! Ειδικότητά μου! Εκεί που κόλαγα κάπως ήταν με τα τραγουδάκια. Πώς το λένε ρε παιδί μου; Δεν τα μπορώ με τίποτα αυτά τα ποιηματάκια που μας λένε πόσο αγαθός είναι ο Θεούλης, πόσο γλυκός ο Χριστούλης και πόσο όμορφα τα αγγελάκια!
Επιφυλάχθηκα να απαντήσω κι όταν γύρισα σπίτι μου πήρα χαρτί και μολύβι και έγραψα ένα δικό μου τραγούδι για το κατηχητικό. Το μελοποίησα κι όλας! Βέβαια, μου «βγήκε» ρεμπέτικο … αλλά δεν πειράζει. Από τα χαζοχαρούμενα των «χριστιανικών ομάδων» καλύτερο μου φαίνεται.
Επειδή ξέρω πως σας «τρώει» η περιέργεια, ορίστε παρακαλώ το «ζεϊμπέκικο του κατηχητικού»:
Δεν χαίρεσαι, βρε άνθρωπε,
την όμορφη ζωή σου,
γιατί έβαλες το διάβολο
αφέντη στην ψυχή σου;
Όσο το χρήμα άδικα
θα κυνηγά η ψυχή σου,
πίκρες, καημοί και βάσανα
θα τρώνε το κορμί σου.
Ποτέ δεν μπήκες σ’ εκκλησιά
ένα κερί ν’ ανάψεις,
γιατί έψαχνες μερόνυχτα
τίνος τσαρδί θα κάψεις.
Πότε αχάριστε άνθρωπε,
το χέρι σου έχει απλώσει
ψωμί, νερό, σε άρρωστο
ή σε φτωχό να δώσει;
Δεν χαίρεσαι, βρε άνθρωπε,
την όμορφη ζωή σου,
γιατί έβαλες το διάβολο
δραγάτη στο τσαρδί σου;

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 24

Επικήδειος λόγος

Ανάλωσες τη ζωή σου
στα πορνεία του κόσμου.
Τ’ ωραίο σου σώμα
τ’ ωραίο σου πρόσωπο
δεν τ’ ακούμπησες ποτέ δυο φορές
στο ίδιο στρώμα....
Έφευγες από τις αγκαλιές,
γλιστρούσες γι’ αλλού,
φοβόσουν μην ανταμώσεις τη σκοτεινιά,
μήπως βραδιαστείς χωρίς ένα κερί
χωρίς ένα σπίρτο ν’ ανάψεις το λυχνάρι σου.
Τα σκοτεινά ερωτικά δωμάτια σ’ απόδιωχναν,
οι σύντροφοι με το έβγα της νύχτας
γίνονταν εχθροί,
τους φοβόσουν....
Εσύ με τ’ ωραίο σου σώμα
με το περήφανο πρόσωπο
και την ψυχή ένα κουβάρι
ευδιάκριτων τρόμων
κι αυτό το πάθος για τον τρύγο της στιγμής...
Με κάλεσαν για να σ’ αναγνωρίσω.
Όχι, δεν θά ρθω,
δεν θα σηκώσω το σεντόνι
για να επιβεβαιώσω το κακό.
Κι ακριβώς απόψε!
Που σε περίμενα!
Που θα κοιμόσουν στο στρώμα μου
για δεύτερη φορά....

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23

Άντε να λύσουμε...

Μάζεψε από διάφορες ταβέρνες και καφενεία της Γερμανίας μερικούς Έλληνες εργάτες για πλήρωμα. Μεταξύ τους ένας παπάς που τον είχαν ξυρίσει λόγω κακής διαγωγής. Ένας σαλταδόρος που τον κυνηγούσε η αστυνομία κι ένας βλάχος που είχε δει τη θάλασσα ελάχιστες φορές στη ζωή του... Του έστειλε κι απ’ το Λονδίνο ένας φίλος επτά τουρίστες που ήθελαν να δουν τα νησιά της Καραϊβικής, κι έτσι συμπλήρωσε το πιο ανορθόδοξο πλήρωμα που είχε ποτέ...
Πριν το μπάρκο, ξεφορτώθηκε και την Κ. Ένα γλυκό κοριτσάκι που στις αρχές Ιουνίου έκλεισε τα 19. Γνωρίστηκαν στη Μανίλα. Δούλευε σ’ ένα μπαρ. Στα μάτια της νόμισε πως έβλεπε τον κόσμο. Το θολωμένο απ’ το πιοτό μυαλό του σάστισε απ’ την αγνότητα στο βλέμμα της! Τη στιγμή εκείνη του διέφυγε ότι οι παράδεισοι έχουν πια κλείσει. Και πως κάποιος είχε πετάξει το κλειδί... Δεν ξέρω αν με «πιάνεις» φίλε...
Οι άντρες αγαπούν τη θάλασσα γιατί μόνο εκεί βιώνουν την απόλυτη μοναξιά απ’ τις γυναίκες. Τα λιμάνια είναι ηδονικά αλλά υποδέχονται ασκητές! Στο καράβι δεν υπάρχει μητρικό πρότυπο. Ανδρώνεσαι! Η θάλασσα είναι η μητέρα σου και αυτή σε οδηγεί παντού...
Ο ναυτικός κατεβαίνει στη στεριά μόνο για να ζήσει κάτι εφήμερο. Κι ύστερα να φύγει... Η πεταλούδα ζει μια μέρα. Αυτή την ημέρα να την απολαμβάνεις φίλε. Μπορείς να βρεις τρόπους. Είναι καλό ν’ αφήνεις τον εαυτό σου ελεύθερο. Έτσι όπως κυλάει και η ζωή... Άμα σκέφτεσαι όμορφα, φτιάχνουν τα πράγματα γύρω σου. Πιστεύω πως υπάρχουν και πεπρωμένα που αλλάζουν...
Η θάλασσα τραγουδάει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό... Άμα πας δίπλα της κι ακούσεις, λέει τόσο όμορφα τραγούδια που τι να σου πουν όλες οι μουσικές του κόσμου...
Η θάλασσα σε ηρεμεί. Ειδικά όταν είναι πολύ άγρια! Είναι σαν κάτι γκόμενες που γκρινιάζουν και σου τα «χώνουν» χοντρά. Αλλά εσύ θέλεις να τις απολαμβάνεις έστω κι έτσι. Γιατί ξέρεις πως κατά βάθος σε γουστάρουν και πως μετά τον καυγά θ’ ακολουθήσει ένα ... άγριο κρεβάτι!
Έτσι τη βλέπω τη θάλασσα. Τη σέβομαι και πιστεύω ότι με σέβεται κι εκείνη...
Χθες, στον καθρέφτη του ντους, είδα πάλι στην πλάτη μου το τατουάζ με τη γυμνόστηθη γοργόνα. Μου την είχε «χτυπήσει» στο μηχανοστάσιο ένας Ουκρανός μούτσος το πρώτο βράδυ που μέθυσα στο καράβι...

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 22

Η ... ανδροφαγού!

Καμιά φορά ακούω και Έλτον Τζον. Δηλαδή όχι εγώ ακριβώς, ακούει η μάνα μου, που είναι κολλημένη με τα '70ς και τα '80ς. Αλλά είναι σαν ν' ακούω εγώ, γιατί η μάνα το βάζει τσίτα το στέρεο και τα ακουστικά στο iPod δεν φτάνουν για να καλύψουν την βαβούρα. Οπότε, υπάρχουν πρωινά που το σπίτι ανήκει στον Έλτον. Με φουλ πιάνο, γκράντε ενορχήστρωση, φωνητικά εκεί ψηλά, τακούνι ντάκο ακόμη πιο ψηλά και τη μαμά ν’ αρπάζει τη σκούπα και να φωνάζει: “Soooo goodbye to yellowbrick road”!
Εγώ, πάλι, δεν πιστεύω ότι ο δρόμος είναι στρωμένος με χρυσάφι, πιστεύω ότι είναι στρωμένος με μαρμελάδα, γι' αυτό κολλάμε. Δεν είναι εκεί όμως το ζήτημα. Το ζήτημα είναι ότι κολλάνε και οι στίχοι του Έλτον στο μυαλό μου και δεν μπορώ να τους ξεκολλήσω ούτε με τη σπάτουλα που στρώνουν τη μαρέγκα. Και ποιοι νομίζετε ότι ήταν οι τελευταίοι στίχοι που μου καρφώθηκαν γερά στο υποσυνείδητο; Αυτοί της Κοκκίνου, που συνδυάζει το «μ’ έχεις στείλει» με το «ταλέντο στα χείλη»; Όχι βέβαια! Το άλλο του Έλτον Τζον, που τραγουδάει: “she’s a man-eater, oh don’t you cheather”! Σε ελεύθερη μετάφραση, αυτό μας κάνει: «Η κυρία τρώει άντρες, πρόσεχε μην την κοροϊδέψεις». Και δεν μου κόλλησε τυχαία ο συγκεκριμένος στίχος. Μου κόλλησε γιατί τις τελευταίες μέρες διάβαζα με φανατισμό θέματα που άπτονται του ζωικού βασιλείου και είχα πέσει πάνω σε μια τέτοια περίπτωση ακριβώς, όπου η κυρία αρπάζει τον κύριο, τον μασουλάει, τον χωνεύει και δεν φτύνει ούτε φλούδα.
Ευτυχώς, μικρέ μου, η κυρία είναι αράχνη! Είναι το θηλυκό του είδους Pisaura Mirabilis (πρέπει να 'χουμε κι εμείς εδώ, αλλά στο δικό μου σπίτι αποκλείεται) που είναι σαφώς μεγαλύτερο και δυνατότερο από το αρσενικό και πολύ ορεξάτο. Μόλις τελειώσει η διαδικασία της γονιμοποίησής του, γυρίζει και καταβροχθίζει το έτερον ήμισυ!
Και ο άλλος κάθεται να τον φάνε; Αν δεν του κόβει καθόλου, ναι, κάθεται να τον φάνε. Ωστόσο, ορισμένα αρσενικά Pisaura Mirabilis έχουν βρει τον τρόπο να γλιτώνουν από τις δαγκάνες της man-eater. Όταν τα πιάνουν οι κάψες, παίρνουν μαζί τους κι ένα έντομο, το παρουσιάζουν στην εκλεκτή της καρδιάς τους για δώρο κι αμέσως πέφτουν τάβλα παριστάνοντας -αν και αράχνες- τους ... ψόφιους κοριούς. Τους βλέπει η θηλυκιά, κάνει ότι τους λυπάται, σφουγγίζει ένα δάκρυ άλικο κι αρχίζει το γεύμα. Προσοχή, το γέυμα του εντόμου, όχι του αρσενικού! Ο οποίος αρσενικός βρίσκει σ’ αυτό το πολύ σύντομο χρονικό διάστημα την ευκαιρία να χεριάσει, να χουφτώσει, να διεισδύσει, να κορυφώσει, να εναποθέσει, να πει «αμάν, μου 'πεσε δουλειά!» και να «κόψει λάσπη» σφαιράτος. Όπως εμείς οι αρσενικοί πάνω-κάτω, μόνο που δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να φέρουμε δώρο.