Σάββατο, Σεπτεμβρίου 9

Καλύτερα στα πέταλα...

Γράψαμε στο προηγούμενο σημείωμα ότι τον π. Θεόδωρο Ζήση ενοχλούν οι γυναίκες που κατά τους καλοκαιρινούς μήνες κυκλοφορούν με «ελαφρά ενδύματα» και, ιδίως, οι φοιτήτριες της Θεολογικής που συμμετέχουν σε διαγωνισμούς καλλιστείων και μουσικής.
Ο π. Θεόδωρος, όμως, ενοχλείται αφάνταστα και από το ποδόσφαιρο! Και διαμαρτύρεται έντονα που η Θεολογική Σχολή Θεσ/νίκης διαθέτει ποδοσφαιρική ομάδα με συμμετοχή και στο παν/κό πρωτάθλημα! Εξομολογείται, μάλιστα, πως και ο ίδιος κατά τα φοιτητικά του χρόνια υπήρξε φίλαθλος. Αλλά στη συνέχεια, όταν άρχισε να γράφει τη διδακτορική του διατριβή με θέμα «η ψυχαγωγία κατά τον Άγιο Χρυσόστομο» συνειδητοποίησε το λάθος του και μάλλον ... ο ΠΑΟΚ έχασε έναν οπαδό!
Ας γυρίσουμε όμως το ρολόι της ιστορίας πίσω στα χρόνια του Ιωάννη Χρυσοστόμου που ζούσε στην Κων/πολη κι ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε την καθημερινή ζωή των κατοίκων της Βασιλεύουσας...
Πράγματι, την εποχή εκείνη δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμη το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και τα άλλα ομαδικά αθλήματα. Αλλά ο λαός, και ιδιαίτερα η φτωχολογιά, είχαν ανάλογους τρόπους να διασκεδάζουν. Ο ιππόδρομος αποτελούσε ισχυρό πόλο έλξεως και οι αντιδράσεις των θεατών στη νίκη ή στην ήττα των ηνίοχων θυμίζει αρκετά τους σημερινούς ποδοσφαιρικούς αγώνες!
Κατά τη διάρκεια των ιππικών αγώνων η αγορά και τα σπίτια άδειαζαν και όλη η πόλη μεταφέρονταν στον ιππόδρομο. Κι επειδή δεν χωρούσαν εκεί όλοι οι θεατές, καταλάμβαναν τις γύρω ταράτσες και τους γειτονικούς λόφους. Καταιγίδες, διαπεραστικό κρύο, καυτός ήλιος, τίποτε δεν μπορούσε να εμποδίσει την προσέλευση του κοινού. Οι διαπληκτισμοί και οι βωμολοχίες ήταν συνηθισμένο φαινόμενο! Και μετά το τέλος των αγώνων οι νικητές γύριζαν όλη την πόλη πανηγυρίζοντας, θορυβώντας και κραυγάζοντας! Τα άκουγε αυτά ο Χρυσόστομος και, όπως ο ίδιος ομολογεί, «έπεφτε κάτω και σκέπαζε το κεφάλι του»!
Δεν μπορούσε να το χωνέψει με τίποτα. Οι ναοί να είναι μισοάδιοι και οι πιστοί, όσοι προσέρχονταν, να μην βλέπουν την ώρα να τελειώσει η Θεία Λειτουργία. Ακόμη και αυτοί οι υπέροχοι λόγοι του δεν ήταν αρκετοί να τους κάνουν να ξεχάσουν τους ιππικούς αγώνες που θα διεξάγονταν σε λίγες ώρες...
Στενοχωριέται και οργίζεται με τους Χριστιανούς που μετά τη συμμετοχή τους στη Θεία Λατρεία το ρίχνουν στα άλογα, στα θέατρα, στους «κύβους» και στα συμπόσια! Θεωρεί τις πράξεις αυτές «αυτομολία» και τους απειλεί με αποκλεισμό από τα μυστήρια...
Τα διαβάζουμε ολ’ αυτά και μελαγχολούμε... Κι εύλογα αναρωτιόμαστε: γιατί και τότε και σήμερα, η χριστιανική εκκλησία αλλά και η θεία λατρεία αδυνατεί να «γεμίσει» τους ανθρώπους; Γιατί αντιπροσωπεύουν ό,τι πιο βαρετό και ανούσιο υπάρχει στη ζωή μας; Γιατί προτιμάμε να παρακολουθούμε τον πιο άπειρο αναβάτη ή τον μετριότερο ποδοσφαιριστή αντί να ακούμε τις ομιλίες και αυτού ακόμη του Χρυσοστόμου;
Ας μη βιαστούμε να απαντήσουμε. Γιατί από την απάντηση στο ερώτημα αυτό ίσως αναχθούμε και στην απάντηση ενός ακόμη πιο κρίσιμου ερωτήματος: τι πήγε τόσο στραβά και ο Χριστιανισμός απέτυχε τόσο παταγωδώς επί 2000 χρόνια;

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 8

Οι "γουρουνότριχες"...


Το καλοκαιράκι δεν έχει φύγει και, όσο να ναι, μπορούμε για λίγο ακόμη να εκμεταλλευτούμε την χαλαρότητά του. Ας κάνουμε, λοιπόν, μια χαλαρή κουβεντούλα χωρίς, ίσως, κεντρικό θέμα αλλά με μπόλικο προβληματισμό.
Τον πρωτοπρεσβύτερο Θεόδωρο Ζήση, καθηγητή στο παν/μιο Θεσσαλονίκης, ασφαλώς οι περισσότεροι θα τον γνωρίζετε. Ένα από τα πλέον προσφιλή του θέματα είναι η σχέση των Χριστιανών με τον κόσμο. Και η θέση του είναι απόλυτη και σταθερή: τίποτε απ’ τ’ ανθρώπινα (κοσμικά) δεν είναι για τους Χριστιανούς αξιολογικά σημαντικό ώστε να ασχολούνται μαζί τους, να προσπαθούν να τα αποχτήσουν ή να προσεύχονται στο Θεό γι’ αυτά! Όλες οι προσπάθειες των Χριστιανών πρέπει να είναι προσηλωμένες στην προετοιμασία για τη μέλλουσα ζωή.
Κάτω απ’ αυτό το πρίσμα ο π. Θεόδωρος προσεγγίζει κάθε εκδήλωση του ανθρώπινου βίου. Και εκφράζει, λ.χ., την αγανάκτησή του που κατά τους θερινούς μήνες οι γυναίκες αποβάλλουν τα περιττά ρούχα με αποτέλεσμα ο ίδιος και κάποιοι άλλοι «να ντρέπονται να τις αντικρίσουν»! Ιδιαιτέρως τον ενοχλούν οι φοιτήτριες της Θεολογικής που συμμετέχουν ακόμη και σε καλλιστεία ή διαγωνισμούς τραγουδιού...
Ας προσπαθήσουμε να σχολιάσουμε τις απόψεις αυτές του π. Θεόδωρου. Το σωματικό κάλος αποτελεί αναμφίβολα ένα φυσικό χάρισμα. Όπως φυσικά χαρίσματα είναι η μελωδική φωνή, η σωματική διάπλαση, η ευφυΐα, η αντιληπτική ικανότητα κλπ. Με ποια λογική είναι ανεκτή ή και αξιέπαινη η εκμετάλλευση ορισμένων μόνο φυσικών χαρισμάτων ενώ κάποιων άλλων είναι απορριπτέα; Γιατί, δηλαδή, ένας καλός ψάλτης να δικαιούται να επιδεικνύει τις φωνητικές του ικανότητες και, αρκετές φορές, να τις παζαρεύει σκληρά με τους εφημέριους των ναών ενώ μια καλλίφωνη φοιτήτρια Θεολογικής να μην δικαιούται να διακριθεί στο τραγούδι, αν έχει ταλέντο και ικανότητα; Με ποια λογική ο π. Θεόδωρος δικαιούται να εκμεταλλεύεται τα φυσικά-πνευματικά του χαρίσματα προκειμένου να καταλάβει πανεπιστημιακές έδρες και να συγγράφει βιβλία (εισπράττοντας πάντα αξιόλογα χρηματικά ποσά) ενώ μια καλλίγραμμη νεαρή κοπέλα δεν επιτρέπεται να επιδεικνύει (και μάλιστα άνευ κέρδους και ανταλλάγματος) τα σωματικά της κάλλη; Με τα οποία, στο κάτω της γραφής, μπορεί να προσελκύσει τον αυριανό της σύζυγο;
Ίσως ο π. Θεόδωρος να μου απαντούσε πως ο ίδιος για να αναπτύξει τα όποια φυσικά-πνευματικά του χαρίσματα κατέβαλε σημαντικό κόπο. Έχει όμως αναρωτηθεί πόσος κόπος χρειάζεται για να καλλιεργήσει μια κοπέλα το μουσικό της ταλέντο ή για να αποκτήσει και διατηρήσει ένα τέλειο σώμα που θα της επιτρέψει να διακριθεί σε καλλιστεία;
Ίσως, πάλι, ο π. Θεόδωρος να μου έλεγε πως κρίσιμη είναι η ορθή-ηθική χρήση των φυσικών μας προσόντων. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και αυτονόητα. Οι έννοιες «σωστό-ηθικό» είναι τόσο σχετικές που γκρεμίζουν την αξία κι αυτού του επιχειρήματος!
Ορισμένα παραδείγματα: είναι άραγε «ηθικό» να χρησιμοποιεί ο π. Θεόδωρος τα πνευματικά του χαρίσματα για να προωθήσει άγαρμπα και εσπευσμένα (γιατί άραγε;) την αγιοποίηση του Βησσαρίωνα; Είναι ηθικό και χριστιανικό να επιστρατεύει κάθε φυσικό του ταλέντο προκειμένου να επιδίδεται σε αντιπαπικές υστερίες, να οδηγείται σε ρήξεις με την Εκκλησία και να υιοθετεί ό,τι πιο παράλογο παράγει ο παλαιοημερολογητισμός στη χώρα μας;
Αλλά ας ξεφύγουμε λίγο από την περίπτωση του π. Θεοδώρου. Κι ας πάμε πολλά χρόνια πίσω. Όλοι γνωρίζουμε πως ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος είχε ένα μοναδικό φυσικό χάρισμα: την ευγλωττία! Χρησιμοποίησε το χάρισμά του αυτό άραγε μόνο για «καλό και ηθικό» σκοπό; Ή εξετράπη σε έντονες και ανάρμοστες ενδοεκκλησιαστικές διενέξεις, σε επεμβάσεις εκτός της εκκλησιαστικής του δικαιοδοσίας, σε αδιάκριτες κατακρίσεις των εκπροσώπων της κοσμικής εξουσίας, σε αντιεβραϊκές εξαλλοσύνες κλπ;
Και σε τελική ανάλυση, τι προκάλεσε μέχρι σήμερα μεγαλύτερη ζημιά στην Εκκλησία; Οι Πατέρες της Εκκλησίας που επιστράτευαν τα πλούσια χαρίσματά τους προκειμένου να αλληλοεξοντωθούν ή η ακάλυπτη πλάτη μιας καλλίγραμμης γυναίκας κατά τους θερινούς μήνες;
Και κλείνω, προσωρινά, με κάτι πιο προσωπικό: προτιμάω χίλιες φορές τις καλλίγραμμες θεολογίνες από εκείνες με τους κότσους, τις γουρουνότριχες και τα ... μουστάκια που θυμίζουν τον τροχονόμο της Κηφισιάς!

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 7

Κάτι Πατέρες μα τι Πατέρες (Δ)

Όλοι σας θα 'χετε σίγουρα ακούσει κάποιους ιερείς, αρχιερείς, ηγουμένους και μοναχούς να φωνασκούν αριστερά και δεξιά ότι στα δόγματα της πίστεως δεν χωράει κανένας συμβιβασμός και να προβάλλουν το σύνθημα «Ορθοδοξία ή Θάνατος»... Ως πρότυπά τους δε εμφανίζουν τους «μεγάλους Πατέρες και Αγίους της Εκκλησίας»! Έχουν άραγε δίκιο; Ας ρίξουμε μια σύντομη ματιά:
1) Ο Μέγας Βασίλειος, Άγιος, ένας από τους Τρεις Ιεράρχες της Εκκλησίας μας και ανήκων στη λεγόμενη ομάδα των «Καππαδόκων Πατέρων», δεν φαίνεται να ήταν και τόσο απόλυτος περί τα δογματικά... Έτσι, ακόμη και μετά την Α’ Οικουμενική Σύνοδο, απέφευγε να αποκαλεί τον Υιό «ομοούσιο» του Πατέρα προκειμένου να μην προκαλέσει τους μετριοπαθείς Αρειανόφιλους και να διατηρήσει μαζί τους κάποιες γέφυρες επικοινωνίας! Ανάλογη τακτική ακολούθησε και ως προς το Άγιο Πνεύμα: προτιμούσε να το αποκαλεί «ομότιμο» αντί «ομοούσιο» τω πατρί. Για το λόγο αυτό κατηγορήθηκε από μερικούς ως κρυπτοπνευματομάχος! Μέγας, συνεπώς, διπλωμάτης ο Βασίλειος...
2) Ανάλογη τακτική επέδειξε και ο «μεγάλος ηγέτης της Ορθοδοξίας» Αθανάσιος. Ετούτος δεν έδινε (και μάλλον καλά έκανε) πολύ σημασία στις λέξεις και στους όρους (Παναγιώτη Χρήστου «Εκκλησιαστική Γραμματολογία», τομ. Α’, σελ. 167, εκδ. Κυρομάνος). Γι’ αυτό, κατά καιρούς, αναφερόμενος στον Υιό χρησιμοποιούσε την προσφιλή στους Αρειανούς ορολογία «όμοιος κατ’ ουσίαν», «όμοιος κατά πάντα» και, γενικώς, απέφευγε τον επίσημο και ορθόδοξο όρο «ομοούσιος»!
3) Και κλείνω με έναν ακόμη Καππαδόκη πατέρα, τον Γρηγόριο Νύσσης, Αυτός, πάλι, είχε μεγάλο κώλυμα με την παρθενία! Στο έργο του «Περί Παρθενίας» ισχυρίζεται πως «η παρθενία είναι η οδός δια της οποίας η θεότης κατέρχεται εκ νέου εις την γην και ο άνθρωπος ανέρχεται εις τα ουράνια. Όπως ο Χριστός κατήλθε σαρκικώς δια της παρθένου Μαρίας έτσι κατέρχεται και πνευματικώς εις την παρθένον ψυχήν...». Μάλιστα! Η πλάκα, βέβαια, είναι πως ο ίδιος παντρεύτηκε αλλά αργότερα το μετάνιωσε που δεν παρέμεινε στον «παρθενικόν βίον»....
Σημειωτέον ότι ο Γρηγόριος ήταν αδελφός του Μεγάλου Βασιλείου απ’ τον οποίο και χειροτονήθηκε επίσκοπος Νύσσης! Αλλά και ο Γρηγόριος Θεολόγος (ο τρίτος Καππαδόκης) ήταν ο στενότερος φίλος του Μ. Βασιλείου απ’ τον οποίο, επίσης, χειροτονήθηκε επίσκοπος Σασίμων. Αν αυτό δεν λέγεται οικογενειοκρατία και παρεοκρατία τότε πώς λέγεται; Άσε που ο Γρηγόριος, αν και θεωρείται μέγας θεολόγος, δεν συνέταξε ούτε ένα συστηματικό θεολογικό έργο....

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 6

Το λουλούδι...

Σε σταυροδρόμια στάθηκα
άγνωστα
αναρωτώντας:
στης ευτυχίας τα μέρη
ποιος δρόμος να οδηγεί;
Κι ακούστηκαν μύριες φωνές
κι η καθεμιά να λέει:
"πάρε το δρόμο μου
κι αυτός θέ να σε φέρει εκεί"!
Δεν άκουσα
και διάλεξα
κάποιο φτωχό δρομάκι,
που δεν μου το συμβούλεψε
καμιά απ' τις φωνές
και τίποτα δεν μού λεγε
πως ευτυχία θά βρω
μέσα στις πέτρες, στ' άγκαθα και στις κακοτοπιές.
Μα εκεί που διάβαινα
ένα φτωχό συνάντησα λουλούδι
που σκόρπιζε ολόγυρα μια δυνατή ευωδιά!
Εδάκρυσαν τα μάτια μου
κι έσκυψα και το πήρα
κι ανθίζει ως τώρα πάντα
βαθειά μες στην καρδιά...

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 3

Υστερικά...

Οι «μαζικές υστερίες», εκτός από αξιοσημείωτο κοινωνικό φαινόμενο, αποτελούν αναμφίβολα κι ένα ισχυρό πολιτικό όπλο στα χέρια της εξουσίας. Ας θυμηθούμε για λίγο την μαζική τρομοϋστερία που καλλιεργήθηκε στην Αμερική και που οδήγησε σε δύο πολέμους, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ...
Αλλά γιατί πάμε τόσο μακριά; Μήπως και η σημερινή κυβέρνησή μας δεν φροντίζει από την πρώτη μέρα της να προκαλεί ηπιότερες και ελεγχόμενες μεν αλλά πάντως μαζικές … υστερίες;
Τι να πρωτοθυμηθούμε! Η πρώτη μαζική υστερία είχε να κάνει με τους … «νταβατζήδες»! Που ήταν η αιτία όλων των δεινών της χώρας μας. Βέβαια δεν άργησε να «τα βρει» μαζί τους μέχρι του σημείου να βλέπουμε τον Υπουργό Δημοσίων Έργων να επισκέπτεται τα έργα του Μαλλιακού και να μιλάει στους δημοσιογράφους με φόντο μια τεράστια πινακίδα της διαπλεκόμενης εταιρίας «ΑΚΤΩΡ»… Δικαιολογημένα λοιπόν ξέφυγε από το στόμα του Υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας ο περίφημος χαρακτηρισμός «είμαστε κυβέρνηση καραγκιόζηδων»!
Ακολούθησε μια δεύτερη επιχείρηση «μαζικής υστερίας» με θύματα τους δημοσίους υπαλλήλους και τους συνδικαλιστές τους. «Στρατό κατοχής» τους χαρακτήρισε κάποιος Έλληνας πολιτικός! Υπεύθυνοι, κι αυτοί, για όλα τα δεινά μας, που καταδυναστεύουν τον καημένο τον πολίτη, τον απομυζούν και δεν αφήνουν τη χώρα να προκόψει… Κι αφού αρμέξαμε επικοινωνιακά κι αυτή την … υστερία, εντελώς στα μουλωχτά υπογράψαμε με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις αυτών των … προνομιούχων κλαδικές συμβάσεις εργασίας με μισθολογικές αυξήσεις πολύ πάνω της εισοδηματικής πολιτικής της κυβέρνησης! Κι έτσι κάναμε τις «προνομιούχες συντεχνίες» ακόμη πιο προνομιούχες…
Ακολούθησε νέα υστερία εις βάρος των εμποροϋπαλλήλων! Που (οι αφιλότιμοι) δεν θέλουν την απελευθέρωση του ωραρίου για να ταλαιπωρούν τους καημένους τους καταναλωτές που θέλουν να ψωνίζουν οποιαδήποτε ώρα της ημέρας (ίσως και της νύχτας)… Βέβαια σύντομα αποδείχθηκε πως η καλλιεργούσα την υστερία κυβέρνηση δεν απέβλεπε στην εξυπηρέτηση των καταναλωτών αλλά των τεσσάρων-πέντε μeγάλων αλυσίδων τύπου ΙΚΕΑ, ΑΤΤΙΚΑ, ΜΑll κλπ
Κι ερχόμαστε αισίως στις καλοκαιρινές υστερίες. Ποιοι φταίνε για τα χάλια της ανώτατης παιδείας; Μα οι «αιώνιοι φοιτητές» φυσικά! Ποιοι φταίνε για την ανυπαρξία των ΤΕΙ και για την εκ μέρους τους χορήγηση πτυχίων «τυποτολογίας»; Μα ποιοι άλλοι; Οι … σουφλατζήδες των επαρχιακών πόλεων που θέλουν τις σχολές για να εκμεταλλεύονται τα παιδιά μας!
Η κυβέρνησή μας καλλιεργεί σκόπιμα επιμέρους μαζικές υστερίες για να σαλαμοποιήσει την κοινωνία, να εκτονώσει την λαϊκή ένταση και αγανάκτηση και, κυρίως, να αποτρέψει τη δημιουργία μια μαζικής αντικυβερνητικής υστερίας…
«Αντί να ορμάται σε μας φαγωθείτε μεταξύ σας» φαίνεται να σιγοψιθυρίζει ο κ. Ρουσόπουλος!
Λυπάμαι που πολιτικοποίησα το θέμα αλλά βρίσκομαι κι εγώ στα πρόθυρα της … υστερίας!

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 2

Η γυναίκα της ζωής μου...

Την ώρα αυτή που σου γράφω μου πετάει στο κεφάλι κάτι φλούδες από πορτοκάλι που της περίσσεψαν από το γλυκό του κουταλιού...
Όμως η γυναίκα αυτή δεν είναι ό,τι κι ό,τι. Ούτε καν ό,τι πρέπει! Είναι «όλα τα λεφτά» δικέ μου. Εκατό γυναίκες στη συσκευασία της μιας. Δεν ξέρω από πού να πρωταρχίσω...
Κατ’ αρχήν έχει το σπάνιο χάρισμα να αλλάζει συχνά τα «κυβικά» της. Παχαίνει και αδυνατίζει με μια ταχύτητα και μια συχνότητα που σε εκτροχιάζει. Έτσι μπορώ να απολαμβάνω τα κάλη πότε μιας καμπυλάτης γκόμενας και πότε μιας αδύνατης κι εύθραυστης γατούλας...
Το χρώμα των μαλλιών της είναι μια πικρή ιστορία... δεν θυμήθηκα στα τόσα χρόνια σχέσης μας να την έχω δει με το ίδιο βάψιμο πάνω από δυο μέρες. Και τρελαίνεται κάτι απογεύματα Κυριακής που απομονώνομαι στο δωμάτιό μου και ασχολούμαι για ώρες με την αγιογραφία. Τρώει τα λυσσακά της να μπει στο «άβατο»... κι όταν το καταφέρνει δεν ησυχάζει αν δεν της κάνω ανταύγειες με το ψιλό πινελάκι...
Όταν νευριάζει γίνεται στρίγγλα και τραγουδά εκκωφαντικά και κακόφωνα τον εθνικό ύμνο … ναι, ναι τον εθνικό ύμνο, μην γελάτε, για να μου τη σπάσει. Και ξαφνικά μετατρέπεται σε ναζιάρικο σκιουράκι, σε βρέφος του γάλακτος και σε λίγο πάλι μεταμορφώνεται σε ... ανώμαλη γυναίκα, σεξομανής και αφέντρα. Τα καλοκαίρια έχω σοβαρό πρόβλημα να κρύψω τις βαθιές ουλές από τα ....νυχάκια της.
Οι αντιφατικές και πλούσιες εικόνες της γυναίκας μου πολυβολούν τούτη τη στιγμή το μυαλό μου. Όμως πρέπει να σταματήσω. Για πολλούς λόγους....
Έλα τώρα και βρες μου εσύ με πόσες γυναίκες έχω πάει. Εγώ πάντως θεωρώ τον εαυτό μου μονογαμικό. Και φίλε μου, σου λέω την αλήθεια για όλα τα παραπάνω, δεν έχω λόγο για το αντίθετο.

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 1

Γυναίκες της ζωής μας (Δ)

Εκείνη κάθεται στον καναπέ του σαλονιού, στο πέτρινο σπίτι κοντά στη θάλασσα. Μόλις επέστρεψε από το Παρίσι. Με αργές, νωχελικές κινήσεις πίνει το τσάι που της έφτιαξε ο αγαπημένος της. Εκείνος έχει ήδη διανύσει αρκετά χιλιόμετρα μέσα στο σπίτι της για να της προσφέρει ό,τι του ζητούσε. Τώρα αναποδογυρίζει τα κούτσουρα στο τζάκι που κόντευε να σβήσει..
Τον κοιτάει με ένα θαυμασμό που δηλώνει υποταγή στην αγάπη του. Πότε-πότε του μιλάει χρησιμοποιώντας όλα τα υποκοριστικά, χαϊδευτικά, γλυκά, γλυκούτσικα και χαριτωμένα που μπορεί να βρει μια ερωτευμένη γυναίκα..
Εκείνος, λουσμένος ήδη με τον ιδρώτα τού συνεχούς πηγαινέλα, ετοιμάζει έναν φυσικό χυμό με κάτι πορτοκάλια που μπαστούνιασαν στο ψυγείο. Περνώντας της δίνει ένα μικρό φιλάκι, από αυτά που ίσα-ίσα ακουμπούν τα χείλη για να μην χαλάσουν το κραγιόν.. Και συνεχίζει τον μαραθώνιο αγάπης...
Κάποια στιγμή αποκαμωμένος κάθεται στην πολυθρόνα δίπλα στον μεγάλο καναπέ. Με λεπτές κινήσεις την προσεγγίζει, της πιάνει το χέρι κι αφού ξεκουμπώνει το Burberry πουκάμισο κάτω από το σιέλ πουλόβερ, ξεστομίζει:
-κουράστηκα αγάπη μου.
Εκείνη, πλησιάζει το ανοιχτόχρωμο προσωπάκι της στο δικό του, ακουμπάει τη μύτη της στη μύτη του και του αφιερώνει το απαύγασμα των πρωτόγονων ενστίκτων της:
-κούτσου-κούτσου, είσαι ένα μικρό τεμπέλικο λαμπραντόρ...