Ασκαρδαμυκτί

Απ’ το κρυφό ημερολόγιο του Δείμου ― Ο «φαρμακοτσούτσουνος»!

2012-01-31T16:48:00.004+02:00

Δεν ξέρω τι έχω πάθει τελευταία.
Μου φαίνεται πως έχω σεληνιαστεί!
Όσο μπόι μου λείπει τόση καύλα περισσεύει...
Σιχάθηκα την κωλοπολιτική.
Ακούω «αυτοδιοικητικά» και βγάζω φλύκταινες.
Δεν αντέχω άλλο τα μπιμπερά και τα κωλόπανα!
Και προπαντώς βαρέθηκα τη γυναίκα μου!
Θέλω να πετάξω τα δασκαλίστικα σακάκια και να χωθώ βαθιά στη λάσπη.
Γουστάρω με τρέλα να γίνω ελεεινός γλειφομουνάκιας!
Να κάνουν τον πούτσο μου άγαλμα δίπλα στο Μεγαλέξανδρο!
Να με κυνηγάν τα κοριτσόπουλα κι εγώ να παριστάνω το δύσκολο.
Να μου τον βάζουν μέσα στη γυάλα, κι όλες να τον φτύνουν για να μην μου τον ματιάσουν!
Προχθές καμάκωσα μια τύπισσα άπαιχτη.
Κλασική περίπτωση ανεμώνας.
Μουνάρα όσο τη βλέπεις, χωρίς να την έχεις.
Κι άμα πας να την πιάσεις γίνεται μπουχός.
Εγώ, όμως, την κρεβάτωσα! Μεγάλη μου μαγκιά!
Κατά της μία το πρωί, κει που την είχα ξεθεώσει στ’ αεροπλανικά, έπαθε υπογλυκαιμία και με ρώτησα τι γλυκά έχω σπίτι.
Ψιλοκόμπλαρα! Από τότε που’ κλεισε ο Χατζής στη Βενιζέλου έχω ν’ αγοράσω γλυκά για το σπίτι.
Στην απελπισία μου τηλεφώνησα στον Ασκάρ. Ο μπάσταρδος ξέρει πολλά από γυναίκες, σίγουρα κάτι σπέσιαλ θα με συμβουλεύσει!
«Την πούτσισες, μεγάλε», μου απάντησε. «Όταν μια γυναίκα σε ρωτάει τέτοια ώρα τι γλυκό έχεις σπίτι, οφείλεις να της απαντήσεις άμεσα και με ακρίβεια!».
Χέσε μας ρε Ασκάρ με τους γρίφους σου νυχτιάτικα!
Γμτ μου, τι φταίω που η μανούλα μου μ’ έκανε φαρμακοτσούτσουνο κι όχι γλυκοτσούτσουνο;

Απ’ το κρυφό ημερολόγιο της Αθανασίας Β’ - Ο έρωτας είναι κάλος στον εγκέφαλο

2012-01-29T20:18:00.004+02:00

Έχω τα νεύρα μου!
Και μην τολμήσει κανένα απ' αυτά τα απαίσια δίποδα με την ονομασία "αρσενικά" να αμφισβητήσει τη μόνη αλήθεια στη ζωή μου: "Όλοι οι άντρες είναι μαλάκες! Μα-λά-κες! Μαααλλλααααακεεεες"!
Οκ, ξέρουμε πως ζούμε στην εποχή του ευκαιριακού σεξ, των one night stands, του θα στην πέσω στο φέις του γρήγορου και ιλιγγιώδους, του "ό,τι προλάβουμε κι αν", της ενοχοποίησης των σχέσεων και της απενοχοποίησης της τσούλας...
Όμως, ρε μεγάλε, εγώ τουλάχιστον ήξερα τι θέλω από σένα.
Κι όχι, ρε μαλάκα, δεν είμαι η γυναικούλα που θέλει να σε τυλίξει!
Το μόνο που ήθελα είναι να είσαι ειλικρινής.
Να μην με πρίζεις στα μηνύματα για να βγούμε, να βγαίνουμε, να πετάς απ' τη χαρά σου, να μου μιλάς λες και πρόκειται το επόμενο πρωί να 'ρθεις να με ζητήσεις απ' τη μάνα μου, κι αφού τελειώσει η ειδυλλιακή βολτούλα, και σου ΄χω ανοίξει τα μπούτια στο μεταξύ, κι αφού έχει περάσει μια μέρα που μ' έχεις χεσμένη, να σε παίρνω ένα τηλέφωνο (το τονίζω το "ένα", για να μην ενοχληθείς και νομίσεις πως πάω να σε δεσμεύσω) κι εσύ να μην μπαίνεις στο κόπο ούτε ν' απαντήσεις...
Το μόνο που ζητάς είναι να ικανοποιήσεις το πουλί σου για έντεκα λεπτά με όποιο εύκολο πορνίδιο πηδιέται με το "καλημέρα σας"!
Γι' αυτό και σε σχόλασα.
Και είμαι, κάνα χρόνο τώρα, με ένα παιδί σε σχέση στοργής.
Όλα καλά κι ανθηρά, επικοινωνία, γούστα, σεβασμός, τρυφερότητα, ακόμα και σεξ...
Είναι μια σχέση ζηλευτή.
Αλλά τι έχω πάθει και σκέφτομαι συνέχεια εσένα ρε μαλάκα?
Εσένα που χωρίσαμε άρον-άρον, που είσαι ένας φριχτός κι ελεεινός μουνάκιας, μου ρίχνεις πολλά χρόνια, είσαι ο ορισμός του μαλάκα, κι υποτίθεται πως σ' έχω απομυθοποιήσει πλήρως...
Σε βλέπω συνέχεια στον ύπνο μου και στον ξύπνιο μου.
Μοιάζω σα να έχω γλυτώσει από θανατηφόρο ατύχημα με μηχανάκι, και να μην βλέπω την ώρα να το ξανακαβαλικέψω!
Δεν έχω καμιά διάθεση να χάσω τον άλλον, τον άνθρωπό μου.
Αλλά αν με ξανακαλέσεις, θα τρέξω κοντά σου...

Ο Άσκαρ ιεροκήρυκας! ΙΗ’ (Η γυναίκα που έβγαλε νοκ-άουτ το Χριστό)

2012-01-28T12:05:00.004+02:00

Για τα θαύματα έχουμε ξαναμιλήσει:
α) Δεν οδηγεί το θαύμα στην πίστη, αλλά η πίστη στο θαύμα.
β) Ο Θεός κάνει το θαύμα όχι όταν προκαλείται αλλά όταν παρακαλείται.
Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να ζητάνε αποδείξεις και θαύματα για να πιστέψουν.
Ακόμα κι αν βρεθούν μπροστά σε κάποιο θαύμα, οφείλουν να το προσπεράσουν σιωπηλά και αθόρυβα...
Αν κάτι το δεις με τα μάτια σου, το αγγίξεις με τα χέρια σου, τότε δεν υπάρχουν περιθώρια πίστης.
Γίνεται, πλέον, εξωτερικός καταναγκασμός.
Χάνεται η διάσταση της εσωτερικής και ελεύθερης συγκατάθεσης.
Η πίστη είναι η μεγάλη δοκιμασία, το αναμμένο καμίνι που μας ρίχνει ο Θεός.
Δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα στην εποχή μας να πιστέψεις στο Ευαγγέλιο...
Η Χαναναία της αυριανής ευαγγελικής περικοπής ήταν τυπικά ειδωλολάτρισσα.
Αλλά ελάχιστοι απ’ τους σημερινούς χριστιανούς διαθέτουμε τις αρετές της: πίστη (κι όχι δεισιδαιμονία), τόλμη (κι όχι θράσος), εξυπνάδα (κι όχι σοφιστική ικανότητα), ταπείνωση (κι όχι αυτοδικαιωτική διάθεση).
Παρακαλεί τον Ιησού να θεραπεύσει την κόρη της, αλλά εκείνος της μιλάει σκληρά, πολύ σκληρά:
«Δεν έχω χρόνο να ασχολούμαι με τους ειδωλολάτρες! Το εκλεκτό φαγητό το κρατάω για τα παιδιά μου και δεν το πετάω στα σκυλιά».
Αλλά η Χαναναία δεν σκανδαλίζεται, δεν προσβάλλεται, δεν τα παρατάει.
Του δίνει αμέσως πληρωμένη απάντηση: «Δεν έχεις δίκιο Κύριε, γιατί και τα σκυλάκια τρώνε απ’ τα ψίχουλα που πέφτουν απ’ το τραπέζι των αφεντικών τους»!
Η γυναίκα αυτή είναι ο μοναδικός άνθρωπος που αντιπαρατάχθηκε στα ίσα με το Θεό. Και τον έριξε στο καναβάτσο!
Η πίστη της βουνό, που έφτασε μέχρι τον ουρανό.
Και δίκαια εισέπραξε τον έπαινο του Ιησού:
«Ω γύναι, μεγάλη σου η πίστις! Γενηθήτω σοι ως θέλεις»...

«Είσαι απίστευτος Εδουάρδε»!

2012-01-27T15:21:00.003+02:00

Κάτι λέγαμε στο προηγούμενο ποστάκι...
Αν ναι, θυμήθηκα!
Για την κοπελιά που τη μοιράζομαι με το νόμιμο σύζυγο...
Μπορεί ο γάμος τους να είναι «τελειωμένη υπόθεση», αλλά μη νομίζετε πως το στόρι δεν με «χαλάει».
Ο σύζυγος είναι ευκατάστατος, κι όπως συμβαίνει συνήθως, ήθελε δίπλα του μια νεαρή και ωραία επίσημη σύντροφο.
Αυτό είναι πολύ σημαντικό για ορισμένους υψηλούς κύκλους της κοινωνίας μας...
Προφανώς κι η «δικιά μου» να έψαχνε ένα «λιμάνι πολυτελείας» για «ν’ αράξει».
Η καρδιά όμως είναι το πιο ελεύθερο απ’ τ’ άγρια θεριά...
Το θέμα μας απασχόλησε και σήμερα.
Ο σύζυγος κάτι έχει καταλάβει (πώς να κρυφτεί άραγε η κοιλιά;) και κάνει ζήλιες...
Η φάση μπορεί να μοιάζει κάπως τραγική, αλλά εγώ θα έσκαγα αν δεν τη διακωμωδούσα!
Γι’ αυτό πρότεινα στη Ν. να του πετάξει μια ατάκα που την έκλεψα απ’ το έργο «Τα παιδιά του Παραδείσου».
Εκεί, ο πλούσιος κόμης πιάνει τη γυναίκα του να τον κερατώνει μ’ ένα παλιό συμμαθητή της και νυν φτωχοδιάβολο.
Η κυρία, με πολύ στυλ, γυρίζει και του λέει:
«Είσαι απίστευτος Εδουάρδε! Είσαι όχι μόνο πλούσιος, αλλά θέλεις ν’ αγαπιέσαι και σαν φτωχός. Τι θ’ απομείνει τότε στους φτωχούς; Λογικέψου! Μη τους τα στερείς όλα...»

Χάλασε πάλι ο καιρός...

2012-01-26T14:35:00.002+02:00

Στο Καρπενήσι που μεγάλωσα έφαγα τα κρύα και τα χιόνια με το κουταλάκι του γλυκού...
Καλοριφέρ υπήρχαν μόνο στο νοσοκομείο και στη Νομαρχία.
Στο σπίτι, η ξυλόσομπα ζέσταινε μόνο ένα δωμάτιο, κι η καπνίλα απ’ τα μπουριά ήταν γάμησέ τα...
Ο εφιάλτης μας, ως παιδιά, ήταν το πρωινό κατούρημα! Ήθελε μεγάλο ηρωισμό να πας μέχρι την παγωμένη τουαλέτα και να κατεβάσεις τα βρακάκια σου.
Μου άρεσε τις νύχτες να βλέπω τις λευκές νυφάδες να πέφτουν. Δημιουργούσαν ονειρεμένο κοντράστ.
Το πρωί, όμως, καθώς έβλεπα τα πάντα σκεπασμένα, με έπιανε η ψυχή μου.
Με χαλούσε η λευκή ομοιομορφία. Κι η εύθραυστη λευκότητα μου φαινόταν απειλητική. Ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβεται από κάτω...
Κι όταν αυτό το χιόνι μετατρέπεται σε λασπουριά ή παγοδρόμιο...
Μόλις επέστρεψα σπίτι.
Η διαχειρίστρια, όλως τυχαίως, μου θυμίζει πως αν δεν πληρώσω τα κοινόχρηστα δεν θα ξαναβάλει πετρέλαιο.
Καλά, αυτή η γυναίκα τον ασκαροανιχνευτή έχει; Πώς διάολο όταν χρωστάω τη βρίσκω πάντα μπροστά μου;
Λες να με καταλαβαίνει απ’ τη μυρουδιά; Αλλά δεν έχω πάνω από δυο μέρες άπλυτος...
Πολύ θα ’θελα να της πω πως το γαμωπετρέλαιό της δεν μπορεί να διώξει τη Σιβηρία μέσα μου. Αλλά το στόμα μου θα χαλάσω...
Κάθομαι στον καναπέ και μπαίνω στο ίντερνετ.
Χτυπάει το κινητό μου.
«Έλα αγάπη, σπίτι είσαι; Να ’ρθω να κοιμηθούμε αγκαλίτσα;»
Ξαφνικά όλα γίνονται καλύτερα εδώ μέσα...
Κι εγώ ο πλουσιότερος ένοικος της πολυκατοικίας!
Μη σου πω κι ολόκληρης της γειτονιάς.
Τουλάχιστον μέχρι το βράδυ που θα γυρίσει πίσω στον άντρα της...

Πρότεινα την Άθη για παπά!

2012-01-24T17:34:00.003+02:00

Ανταμώθηκα σήμερα μ’ έναν κολλητό μου μητροπολίτη, καλό γεροντάκι και συζητήσιμο.
Μου ’πε τον πόνο του, πως δεν βρίσκει πλέον καλά και αγνά παιδιά για να τα κάνει ιερείς.
Το μυαλό μου πήγε αμέσως στην Αθανασία την μπλόγκερ, κορίτσι τεφαρίκι, συντηρητική κομμουνίστρια, μαθημένη στα εικονίσματα, έτοιμη για το ράσο.
Ο Δέσποτας είχε αντιρρήσεις. Βλέπετε η Άθη έτυχε να γεννηθεί γυναίκα. Κι αυτό μάλλον είναι μειονέκτημα για την Εκκλησία μας.
Κουβεντιάσαμε πολύ για το ζήτημα τις ιεροσύνης των γυναικών, κι αποφάσισα να σας τα μεταφέρω με συνοπτικό τρόπο. Εξυπακούεται πως εγώ, όσο κι αν μισώ τις γυναίκες, γουστάρω με χίλια να τις δω με τα ράσα.
Α) Ο άντρας είναι ανώτερος γιατί δημιουργήθηκε πριν τη γυναίκα!
Τι μας λες;
Και πριν τον άντρα είχε δημιουργηθεί όλη η χλωρίδα και η πανίδα. Άρα τα βλίτα, τα βόδια και τα γαϊδούρια είναι ανώτερα του αντρός και καιρός είναι να τα κάνουμε παπάδες...
Β) Ο Χριστός, ο πρώτος και μέγας αρχιερέας, ήταν άντρας.
Και πολύ καλά έκανε ο Χριστός! Τον φαντάζεσαι μια βδομάδα κάθε μήνα να καταπίνει με τις χούφτες τα παναντόλ, ν’ αρχίζει τα νεύρα, τις υστερίες και τις καταθλίψεις, και να χλαπακιάζει ταυτόχρονα σοκολάτες κι αλμυρά γαριδάκια;
Αλλά ο Χριστός δεν ήταν μόνο άντρας.
Ήταν και δίκαιος, φιλαλήθης, ανεξίκακος, αφιλάργυρος, δεν ήταν πλεονέκτης κι ούτε... κουνιστός!
Αυτά γιατί δεν τα μετράτε;
Γ) Στην Παλαιά Διαθήκη οι ιερείς ήταν μόνο άντρες!
Ναι, αλλά στην Π.Δ. υπήρχε και η πολυγαμία, η περιτομή και το οφθαλμός αντί οφθαλμού.
Με ποια λογική αυτά καταργήθηκαν και το άλλο όχι;
Δ) Ο Απόστολος Παύλος είπε πως ο άντρας είναι «κεφαλή της γυναίκας»!
Ναι, αλλά αυτό αφορούσε μόνο τις συζυγικές σχέσεις και δεν έχει να κάνει με την ιεροσύνη.
Κι όταν το είπε αυτό ο Παύλος, ουσιαστικά αναβάθμιζε τη γυναίκα, που εκείνη την εποχή δεν άξιζε ούτε για λαστιχάκι στα αντρικά σανδάλια.
Και να είσαι σίγουρος πως αν ο Παύλος ζούσε στη μητριαρχική εποχή θα έλεγε «η γυνή είναι κεφαλή του αντρός»!
Ε) Απ’ την εποχή των Αποστόλων επίσκοποι και ιερείς γίνονταν μόνο άντρες. Είναι θέμα σεβασμού στην παράδοση.
Αυτή την καραμελίτσα περί παραδόσεως αλλού, νταξ;
Γιατί επί αιώνες οι Επίσκοποι ήταν έγγαμοι. Και κάποια στιγμή οι «καλόγεροι» έφεραν τούμπα την παράδοση και καθιέρωσαν την αγαμία του ανώτερου κλήρου.
Ποιον να πρωτοθυμηθώ;
Ο Πέτρος, ας πούμε, ήταν ο «Δυσσέας Αντρούτσος του Χριστιανισμού»! Μεγάλος τσαμπουκάς, μαχαιροβγάλτης και άντρας βαρβάτος. Να φανταστείτε, στις περιοδείες του έπαιρνε πάντα μαζί του τη γυναίκα του, γιατί όλα τα είδη νηστείας τα άντεχε, το συγκεκριμένο όχι!

Πες μου για την Κατοχή παππού...

2012-01-22T17:09:00.003+02:00

Καιρό ήθελα να πιω το καφεδάκι μου στον παλιό καφενέ, σ’ ένα στενό δρομάκι κάτω απ’ την Ομόνοια.
Σα μπήκα, το μαγαζί ήταν άδειο. Κάθησα σ’ ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι, και χάζευα έξω την κίνηση.
Στην άλλη άκρη του μαγαζιού καθόταν ένα γεροντίδιο.
Δεν δίστασα.
«Έ, παππού», του φώναξα, «να ’ρθω στο τραπέζι σου να τα πούμε;».
Ο παππούς πέταξε τη σκούφια του. Ποιος ξέρει πόσον καιρό είχε να μιλήσει σε άνθρωπο...
Για να μην σας τα πολυλογώ, ο παππούς ήταν 16 χρονών, τον χειμώνα της μεγάλης πείνας, του 1941. Τη χειρότερη περίοδο που έζησε η Αθήνα μετά το λοιμό του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Του ζήτησα να μου πει πώς ήταν τότε η ζωή. Κι έμαθα πολλά πράγματα...

Τότε, όλη η περιοχή απ’ την Ομόνοια ως το Μοναστηράκι ήταν γεμάτη μικροπωλητές.
Πρόσφεραν τα λεγόμενα «πολεμικά εδέσματα»: χάρτινα χωνάκια με λίγες ελιές, σταφίδες, διάφορα ζεστά ζουμιά άγνωστης προέλευσης και περιεχομένου, μικρούς κύβους από βούτυρο κλπ.
Στα πεζοδρόμια της οδού Αθηνάς έβλεπες ουρές από φουφούδες και υπαίθρια τηγάνια, σχάρες, τετζερέδια και πιατάκια σερβιρίσματος με χαρουπόψωμο, κεφτέδες από βλίτα, πλιγούρι...
Στα σπίτια είχαν μικρά βαζάκια που μάζευαν τα ψίχουλα απ’ το τραπέζι.
Στους καφενέδες πρόσφεραν το γνωστό... «μαυροζούμι»!
Γνήσιο καφέ σπάνια έβρισκες, και ήταν πανάκριβος. Οι τότε Αθηναίοι τον αποκαλούσαν «τίμιο»...
Στις εφημερίδες οι σεφ της εποχές πρόσφεραν ειδικές συνταγές για πεινασμένους: «Τα παιδάκια θα φάνε με ξεχωριστή όρεξη αυτόν το ζελέ από χόρτα. Αλλά και οι μεγάλοι θα ενθουσιαστούν»!

Τ‘ αλάνια του Περαία ΙΒ’ (Ο ρομαντικός μαγκίτης)

2012-01-21T10:26:00.004+02:00

Ήταν ήδη στη Δευτέρα Λυκείου κι ακόμα να πηδήξει γκόμενα.
Ωραίο παλικαράκι ήταν, ξηγημένο, είχε και το νταηλίκι του, αλλά γκόμενα δεν μπορούσε να σταυρώσει.
Τα κουβέντιασε με το κολλητάρι του, και κατέληξαν πως φταίει η ... αθυροστομία του.
Ρε συ, του λέει ο Σπίνος, πάρε αύριο την Καιτούλα, πάγαινέ την στην Πειραϊκή, δείξ’ της τον ουρανό και πες της «πω πω, τι ωραίο κι ολόγιομο που ’ναι απόψε το φεγγάρι» και τα ρέστα...
Την άλλη μέρα το βραδάκι, να σου κι αυτός στα βραχάκια της Πειραϊκής με την Καιτούλα.
Της δείχνει τον ουρανό και της λέει: «για δες πόσο ολόγιομο είναι απόψε το φεγγάρι... και πόσα πολλά αστέρια έχει ο ουρανός... και ένα και δύο και τρία... της πουτάνας γίνεται!»...

Ο Άσκαρ Ιεροκήρυκας ΙΖ’ (Οι κλέφτες απ’ το Θεό θα τόβρουν!)

2012-01-20T00:29:00.008+02:00

Ο Ιησούς είχε μόλις θεραπεύσει έναν τυφλό, και μπαίνει στην Ιεριχώ.
Χαμός γίνεται. Όλοι τρέχουν να τον δουν. Άλλοι από περιέργεια, άλλοι από ανάγκη. Πάντα υπήρχε πολύ βασανισμένος κόσμος...
Ένας όμως ξεχωρίζει. Είναι απόκοντος σαν κι εμένα, κι όσο κι αν προσπαθεί δεν μπορεί να δει το πρόσωπο Εκείνου. Κι αποφασίζει να σκαρφαλώσει σε μια μουριά.
Δεν είναι όποιος-όποιος. Είναι ο γνωστός σε όλη την πόλη Ζακχαίος, ο αρχιτελώνης.
Οι πάντες τον ξέρουν, κι όλοι έχουν να που έναν κακό λόγο γι’ αυτόν. Οι τελώνες, βλέπετε, είχαν πολύ κακή φήμη (και δικαίως) εκείνη την εποχή.
Οι συμπολίτες του σα βλέπουν τον κρεμασμένο σα μαϊμού πάνω στο δέντρο Ζακχαίο, δεν ήθελαν και πολύ να τον πάρουν στο ψιλό.
Αλλά εκείνον δεν τον νοιάζει πια τι λέει ο κόσμος...
Σε λίγα λεπτά ακούει απ’ το στόμα του Ιησού το «Ζακχαίε, κατέβα γρήγορα και τρέχε σπίτι σου, γιατί εκεί θα τη βγάλω απόψε».
Ο όχλος, που πάντα κρίνει επιφανειακά και κακοπροαίρετα, σκανδαλίζεται.
«Αυτός είναι ο Μεσσίας, που πηγαίνει στο σπίτι του πιο αμαρτωλού ανθρώπου της πόλης;».
«Πφφφφ... για κόψτε ένα Μεσσία ρε σεις;».
Άλλοι το παίρνουν κι αλλιώς: «Ε, πού θα πήγαινε; Στο σπίτι κανενός φτωχού; Στου Ζακχαίου θα βρει τα τραπέζια γεμάτα κοψίδια, τις αναπαυτικές πολυθρόνες, τα πουπουλένια κρεβάτια!».
Αλλά ο Ιησούς τους έχει γραμμένους κανονικά! Σιγά μην τον νοιάξει τι λέει ο κόσμος...
Ας δούμε, όμως, λίγο το Ζακχαίο.
Ο κόσμος τον έβλεπε να κολυμπά στα πλούτια του και τον θεωρούσε ευτυχισμένο.
Αλλά εκείνος δεν αισθάνεται καλά. Κάτι τρώει το μέσα του σα σαράκι.
Βλέπει γύρω του τα ντουβάρια, τα ακριβά έπιπλα, τους μεγάλους κήπους και τις αποθήκες τίγκα στα τρόφιμα, αλλά δεν μπορεί να τα χαρεί!
Γιατί άραγε;
Γιατί είναι ξένα!
Τα έκανε με αδικίες. Γδέρνοντας τους φτωχούς, ξεγυμνώνοντας τα ορφανά, κλέβοντας τις χήρες.
Είναι πνευματικός νόμος: ό,τι απέκτησες με αδικίες είναι ξένο! Και το ξένο θα το χάσεις οπωσδήποτε! Είτε θα το επιστρέψεις μόνος σου (όπως έκανε ο Ζακχαίος) είτε θα στο πάρει με το ζόρι ο Θεός!
Τα ξένα πράγματα βοούν, ζητούν τον αφέντη τους, είναι αδύνατο να τα κρατήσεις!
Κλείδωσέ τα όσο θες. Είναι φωτιά και σε καίνε. Θα σου φύγουν και θα πάρουν κι εσένα μαζί τους...
Προφήτης δεν είμαι, αλλά καθίστε και θα δείτε ποια θα είναι η τύχη αυτών που έγδαραν τον κοσμάκη στο χρηματιστήριο πριν 12 χρόνια, κι όσων κατέκλεψαν το δημόσιο και κόβουν σήμερα τις συνταξούλες της γιαγιάς και του παππού μας...

Άγιοι της Αθήνας Β’ ― Άγιος Μαρτινιανός, 13 Φεβρουαρίου (Επιμένω, πρέπει να την έχεις μεγάλη για να γίνεις άγιος!)

2012-01-18T15:40:00.007+02:00

Ο Μαρτινιανός καταγόταν απ’ την Παλαιστίνη και 18 χρονών έγινε αναχωρητής.
Η φήμη του διαδόθηκε παντού, ώσπου μια παρέα «Τάκηδων», για να τον δοκιμάσουν, ανέθεσαν σ’ ένα αδιάντροπο γύναιο (μεταμορφωμένο σατανά) να τον διαφθείρει.
Φόρεσε, που λέτε, ο τριπλόκαμος όφις ρούχα κουρελιασμένα, κι ένα απόγευμα με παλιόκαιρο χτύπησε την πόρτα του κελιού του:
«Ελέησόν με δούλε του Θεού», φώναζε, «ότι χάθηκα σ’ αυτό τον ερημότοπο και μην επιτρέψεις να με φάγουν τα άγρια θηρία».
Αυτά είπε το «θηρίο το ανήμερο» στον Άγιο, κι εκείνος αναγκάστηκε να της ανοίξει, να της παραχωρήσει το κελάκι του, κι αυτός μπήκε στη διπλανή αποθηκούλα να προσευχηθεί.
Έλα όμως που ο ανθρωπόμορφος δαίμονας του έσκαβε βόθρο, έραβε δόλο, ύφαινε δίχτυ, έστηνε παγίδα...
Κατά τις τέσσερις τα ξημερώματα πετάει από πάνω της τα παλιόρουχα, μένει με το στριγκάκι και τα σχετικά, βάφει μάτια, χείλη, ρόγες, τα πάντα όλα, κι αρχίζει να τσιρίζει.
Τρέχει ο Άγιος να τη σώσει και του πετάχθηκαν τα μάτια!
Κι αρχίζει το γύναιο τις φαύλες θωπείες και τα πρόστυχα ερωτόλογα («ορέγομαι να απολαύσω το κάλλος σου» και τα ρέστα), φουντώνει ο ερημίτης, αλλά βρίσκει το σθένος να της πει «περίμενε δυο λεπτάκια κι έρχομαι».
Παρένθεση πρώτη: εμείς οι μικροτσούτσουνοι, ό,τι και να μας κάνουν οι γυναίκες, χαμπάρι δεν παίρνουμε. Τι ψωλοτριψίματα μας κάνουν, τι τις ρόγες τους μας χώνουν στο δεξί μάτι και στο στόμα, εμείς τίποτα... νιρβάνα! Και φτάνει μέχρι τον έβδομο ουρανό η φωνή απελπισίας των γυναικών «μα πού κρύφτηκαν οι άντρες τελοσπάντων»;
Οι πραγματικοί, λοιπόν, άντρες έχουν κρυφτεί στα ασκηταριά και στα ερημητήριά τους.
Γιατί ο Μαρτινιανός, απομακρυνόμενος απ’ το γύναιο, έκανε κάτι που μόνο ένας που την έχει ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ θα μπορούσε να κάνει.
Πήγε παραδίπλα, άναψε φωτιά και πήδηξε μέσα.
Η ώρα περνούσε, είδε το γύναιο πως ο Άγιος αργούσε, και πήγε να δει τι απόγινε.
Και βλέποντάς τον μέσα στη φωτιά, πήγε να της σαλέψει, είδε κι απόειδε να τον σώσει, μετάνοιωσε πικρά και πήγε να κλειστεί σε μοναστήρι.
Πέρασαν πέντε-έξι μήνες, συνήλθε ο Άγιος απ’ τα εγκαύματα και μετακόμισε σε μια βραχονησίδα του Αιγαίου, για να γλυτώσει οριστικά απ’ τις γυναίκες.
Παρένθεση δεύτερη: οι γυναίκες έχουν καταπιεί μια πυξίδα που τις στέλνει κατευθείαν στους ψωλαράδες. Αν «το’ χεις» αποκλείεται να γλυτώσεις από δαύτες! Θα σε βρουν ακόμα κι αν κρυφτείς στο κέρατο του βοδιού!
Εκεί, λοιπόν, που ο Άγιος είχε βρει την ηρεμία του στο μεσοπέλαγο βράχο, γίνεται ένα ναυάγιο και πνίγονται όλοι εκτός μιας κοπελίτσας που μισόγυμνη βγαίνει ακριβώς κάτω απ’ τη σπηλιά του!
Τι να κάνει κι ο Άγιος, της δίνει λίγο νερό και φαΐ, και για να μην ξανατσιτσιριχτεί, βουτάει μέσα στη θαλασσοταραχή και κολυμπάει μέχρι την ηπειρωτική Ελλάδα!
Εκεί, αρχίζει πάλι την περιπλάνηση, ψάχνοντας ένα κατάλληλο ερημητήριο. Κάποτε πέρασε κι απ’ την Αθήνα, και σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες εγκαταστάθηκε δίπλα σ’ ένα ποταμάκι, ακριβώς στο σημείο που τώρα βρίσκεται το σπίτι μου...
Πάντως, ένα είναι σίγουρο. Ο Άγιος αρρώστησε όσο ζούσε στην Αθήνα, πέθανε και θάφτηκε εκεί που σήμερα βρίσκεται ο ναός της Καπνικαρέας.
Αυτή ήταν η ζωή του Μαρτινιανού του αήττητου...

Ο Άσκαρ τιμά ... ορθοδόξως τον Άγιο Αντώνιο!

2012-01-16T22:52:00.006+02:00

Τ’ Άι-Αντωνίου αύριο, και μόλις γύρισα απ’ την αγρυπνία που κάναμε στην εκκλησούλα μας στο Σύνταγμα. Στην Παναγιά τη Ρόμβη... ξέρετε... στην Ερμού, λίγο πριν την Καπνικαρέα.
Ο ψάλτης έλεγε το απολυτίκιο του «οικήτορα της ερήμου», δίπλα μου κάτι φαφούτες γιαγιούλες σταυροκοπιόταν, κι εγώ σκεφτόμουν τα δικά μου...
Κι είπα, μόλις επέστρεψα, να τα μοιραστώ μαζί σας.
Λοιπόν, έχουμε και λέμε.
Η ιστορία και ο πολιτισμός του ανθρώπου είναι δημιουργήματα μικροτσούτσουνων!
Δεν κάνω καθόλου πλάκα.
Γιατί, τι κάνει όποιος την έχει μικρή;
Χτίζει ουρανοξύστες, κατακτά χώρες, γράφει ατέλειωτα βιβλία...
Κάνει οτιδήποτε για να μην καταλάβουν οι άλλοι πως την έχει μικρή!
Ενώ αν την έχεις μεγάλη...
Πουλάς ό,τι έχεις και πας στην έρημο.
Ζεις σε μια σπηλιά.
Βλέπεις όλες τις παγίδες του πονηρού κι εσύ τη βγάζεις με μισό ποτήρι υφάλμυρο νερό κι ένα ξερό παξιμάδι τη μέρα!
Γιατί ξέρεις πως το λιοντάρι ψοφάει σα δεν έχει να φάει...
Με δυο λόγια: αν την έχεις μεγάλη γίνεσαι Άγιος!
Υ.Γ.: Ας αφιερώσουμε το παρακάτω τραγουδάκι στον άγιο απ’ την Αίγυπτο, γιατί ήταν πολύ μάγκας και κιμπάρης και μεγάλη ανάρχα! Στη θέση των «μπάτσων» εσείς βάλτε τους Ρωμαίους αυτοκράτορες Δέκιο και Διοκλητιανό...

Ο στωικός φιλόσοφος Ασκαρμίδης παρουσιάζει την περίφημη εταίρα Αθηνασία!

2012-01-15T11:38:00.007+02:00

Όταν άρχισε το ταξίδι μου στο χρόνο με την ξακουστή εταίρα Αθηνασία (γνωστή, σήμερα, ως μπλόγκερ Αθανασία), πολλοί από σας φαγωθήκατε να μάθετε περισσότερες λεπτομέρειες για δαύτην.
Οπότε, για να σας ικανοποιήσω την περιέργεια, κάνω σήμερα ένα μικρό αφιερωματάκι στην εταίρα Άθη, που για χάρη της έκοβαν φλέβες όλοι οι μπουρδελιάρηδες άντρες στην Αρχαία Ελλάδα και Ρώμη...
Η Αθηνασία είναι λίγο κοντούλα, γι’ αυτό και ράβει σόλες από φελλό κάτω απ’ τα σανδάλια της!
Κρατά πάντα ανάμεσα στα χείλη της ένα κλαδί μυρτιάς, για να ’ναι διαρκώς το στοματάκι της προκλητικά μισάνοιχτο...
Με τους άντρες είναι πάντα χαρούμενη και ευδιάθετη, τους μιλάει ευγενικά κι όταν τρώει δεν μπουκώνεται, ούτε επιτρέπει στα μαγουλάκια της να φουσκώνουν απ’ τα κοψίδια.
Καμιά σχέση με τις δευτεράτζες πουτάνες που λαιμαργεύουν με πρασομεζέδες και καταβροχθίζουν τον άμπακο με τρόπο αποκρουστικό...
Η Αθηνασία παίζει ουράνιο σαντούρι και μπαγλαμά, και κοιτάει συνεχώς στα μάτια μόνο εκείνον που την πληρώνει.
Είναι θεοφοβούμενη και πάντα τιμά την «Πάνδημη Αφροδίτη»!
Θα την δεις συχνά στημένη στο Πόρτο Λεόνε, πατώντας μόνο στο ένα της πόδι, σαν πελαργός.
Ο χιτώνας της στην πλάτη γράφει: «Είμαι δική σου, δέξου όμως να με κατακτήσει και κάποιος άλλος»...
Έχει πάντα πλούσιους εραστές. Σαν τον ξεμωραμένο γερο-Τάκη!
Αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν ήταν τα πλούτια που έριξαν την Αθηνασία στον έρωτα του Τάκη. Ήταν η βαριά σκιά του αντρός, γιατί, ως γνωστόν, ο Τάκης είναι μαχαλόμαγκας!
Όταν την πρωτοείδε, ίσιωσε την καινούργια του φουστανέλα, έστριψε το τσιγκελωτό του μουστάκι, και της είπε «Για τα πάθια της ψυχής μου σε γέννησε η μάνα σου ρε βάσανο;».
Αυτό ήταν! Η Άθη έπεσε τάβλα ...
Πάντως, ο Τάκης είναι κουβαρντάς. Την έχει κάνει σαν την Παναγιά της Τήνου ένα πράμα την Άθη. Της έχει κρεμάσει παντού ολόχρυσα σκουλαρίκια, κρίκους, βραχιολάκια και περιδέραια...
Η Αθηνασία τρέμει το γκάστρωμα!
Γι’ αυτό και ακολουθεί την τελευταία λέξη της γυναικολογίας, όπως τη διδάχθηκε δίπλα στο σπουδαίο ιατρό Γαληνό: αλείφει το αιδείο της πριν τη σεξουαλική πράξη με πολυκερισμένο λάδι, μέλι, ρετσίνι από κέδρο, χυμό από βαλσαμόδεντρο και μια αλοιφή από στουπέτσι και ζουμί κρεμμυδιού!

Ο Άσκαρ Ιεροκήρυκας ΙΣΤ’ (Θεέ, άκυρο!)

2012-01-13T15:47:00.003+02:00

Τι μας λέει το Ευαγγέλιο της Κυριακής;
Πως ο Χριστός θεράπευσε δέκα λεπρούς.
Κι απ’ αυτούς μόνο ο ένας γύρισε να τον ευχαριστήσει!
Τι απέγιναν οι άλλοι;
Έτρεξαν να γευτούν, να χαρούν, να ζήσουν όσα μέχρι τότε στερήθηκαν.
Σκόρπισαν μέσα στα πράγματα του κόσμου, στην προσπάθεια να γλεντήσουν την υγειά τους, κι έχασαν τον εαυτό τους...
Συνηθισμένη ιστορία.
Σαν βρεθούμε σε ανάγκη παρακαλούμε, τρέχουμε στο Θεό και στις εκκλησιές, ανάβουμε κεράκια, κάνουμε τάματα και μετάνοιες.
Κι όταν περάσει το κακό, τ’ αφήνουμε όλα, ξεχνάμε τα πάντα...
Μοιάζουμε με τον οδηγό του ανέκδοτου.
Που έψαχνε μια ώρα στο Παγκράτι να παρκάρι, δεν εύρισκε και στο τέλος αποφάσισε να προσευχηθεί:
«Θεέ μου, κάνε να βρω μια θεσούλα μόλις στρίψω δεξιά, και θα κάνω τα πάντα για σένα. Θ’ αλλάξω, θα πηγαίνω κάθε μέρα εκκλησία, σε παρακαλώ...».
Κόβει, που λέτε, δεξιά και ... τσαφ... να μια θεσάρα όλη δικιά του.
Κοιτάζει τότε ο Ελληνάρας στον ουρανό και λέει:
«Θεέ, άκυρον, βρήκα...».
Υ.Γ.: Κάτι μου λέει πως βρήκα τη γυναίκα της ζωής μου.
Χθες βράδυ πήγα πίσω απ’ τον Ευαγγελισμό, στη Μονή Πετράκη, για το απόδειπνο.
Είχαμε μαζευτεί κάμποσα αξιολύπητα ανθρωπάκια.
Ώσπου ξαφνικά η πόρτα ανοίγει και μπαίνει μια κοπελιά.
Την παρακολουθούσα την ώρα που προσευχόταν.
Ήταν μια φωτεινή στήλη μέσα στο μισοσκόταδο.
Μετά το «δι’ ευχών», προσπάθησα να της μιλήσω...
Χωρίς καν να με κοιτάξει, μου είπε ένα ... «μη μου το χαλάς»... κι εξαφανίστηκε.

Αυτοψυχανάλυση Η’ (Μπρος Θρύλος και πίσω γκόμενες!)

2012-01-11T23:45:00.003+02:00

Σε γνώρισα τη χρονιά που τέλειωναν τα «πέτρινα χρόνια» του Θρύλου.
«Δέκα χρόνια χωρίς κούπα πάει πολύ», σου είπα στη Ρεντ Λάιον όταν με ρώτησες τι ομάδα είμαι.
Ξέρω πως όλες οι τύπισσες είναι πρόθυμες να υποστηρίξουν την ομάδα του γκόμενου που τους προσφέρει ικανοποιητικούς οργασμούς.
Γι’ αυτό και δεν μου έκανε εντύπωση που μου ζήτησες να πάμε μαζί στο γήπεδο την Κυριακή.
Ούτε με πολυένοιαξε που, αν και πρωτάρα, θα σε μπαστίκωνα κάτω απ’ το ρολόι, στο πέταλο με τους μαχαιροβγάλτες και τους χασισοπότες..
Όταν ξεκίνησε το ματσάκι, τέντωσες το λαιμουδάκι σου κι έβλεπες ό,τι μπορούσες τέλος πάντων να δεις...
Και είπες πως ήθελες να ξανάλθεις!
Ούτε αυτό μου έκανε εντύπωση. Αυτό λένε πάντα οι γκόμενες όταν πρωτοπάνε γήπεδο. Αλλά εννοούν ότι θα ήθελαν να ξανάλθουν σε μια άλλη ζωή, ή, καλύτερα, σε μια παράλλη...
Στο τέλος του αγώνα είδαμε να βγαίνει απ’ το γήπεδο ένας πολύ ηλικιωμένος κρατώντας απ’ το χέρι ένα νάνιαρο.
«Εγώ, πάντως, δεν θα ΄φερνα το παιδί μου τόσο μικρό στο γήπεδο», είπα.
«Σωστά», είπες. «Θα πηγαίνουμε γήπεδο εναλλάξ. Ένας θα κρατάει το παιδί κι ο άλλος θα βλέπει τον αγώνα»!
Έπαθα σοκ!
Όχι τόσο με την ιδέα της τεκνοποιίας, όσο με τη σκέψη ότι θα κάθομαι σπίτι με ένα μιξιάρικο, κι εσύ, η χθεσινή, θα βλέπεις ζωντανά την ομάδα στην οποία εγώ σε μύησα!
Το σκηνικό άρχισε να μου τη δίνει!
Το Μάιο, μετά τη φιέστα του τίτλου, ήρθες και με βρήκες στο στέκι μας ντυμένη στα ερυθρόλευκα.
Δεν φαντάζεσαι πόσο ζήλεψα.
Εγώ περίμενα δέκα ολόκληρα χρόνια αυτή τη στιγμή, κι εσύ με το «καλημέρα» τρυγάς τη δόξα;
«Κοριτσάκι, δεν κερδίζουν κάθε σεζόν, ξέρεις!», σου είπα...
Από τότε, στην είχα στημένη.
Τον Αύγουστο, κάποιο βράδυ, μου ζήτησες να σε συνοδέψω σε ένα κρίσιμο ραντεβού.
«Αποκλείεται», σου είπα, «παίζουμε φιλικό και πρέπει να πάμε»!
Κάτι ψέλισες πως είναι απλά ένα ... φιλικό.
Προσποιήθηκα τον θυμωμένο και τον ανυποχώρητο.
Τα κατάφερα!
Τώρα μπορούσα να κοιμηθώ ήσυχος.
Ξανάγινα ο κορυφαίος οπαδός του Θρύλου στο σπίτι μας!
Ακόμα κι αν κάναμε παιδί, ο δικός μου ο κώλος θα καταλάμβανε τη θέση του εισιτήριου διαρκείας!

Αφιερωμένο στον Τάκη τον ... Αθεΐδη!

2012-01-09T22:52:00.007+02:00

Μυστηρίων εκκλησίας, γνώσιν θείων εντολών
δεν ηθέλεις να ακούσεις, μήτε μάθημα καλόν!
Προκομμένος θεωρείσαι, έξυπνος ανήρ σοφός
δεν πηγαίνεις εκκλησία, γαλλικόν ως έχεις φως!

Προ ετών, σαν ήσουν νέος, θέλησες να μορφωθείς
από Γάλλους αθεΐας λίμπερας να διδαχθείς.
Κι έμαθες απ’ τον Φραντσέζον πέντε λέξεις γαλλικά
κι από εκείνον εδιδάχθεις πράγματα φθοροποιά.

Ο Λόγος των Ευαγγελίων εφαντάζει οχληρός
σε εσένα που φωτίζουν φλόγες γαλλικού πυρός!
Εναρέτους ιστολόγους αποδείχνεις αμαθείς
Μιραμπώ, Ρουσσώ, Βολταίρου εκαυχάσαι μαθητής
(και ας μην τους εννοείς!)

Όθεν με αυτά τα φώτα, με φρατντσέζικα χαρτιά
αναιδώς εσύ ανάβεις στα πατζάκια σου φωτιά...

Τ‘ αλάνια του Περαία ΙΑ’ («Συμεών ο καλησπεράκιας»!)

2012-01-08T15:24:00.004+02:00

Το 1922 έφτασε μικρό κι ορφανό προσφυγάκι στον Περαία.
Εγκαταστάθηκε σε μια παραγκούλα, βρήκε ένα καροτσάκι και μεγάλωσε μοναχό του κάνοντας τον αχθοφόρο.
Κάθε πρωί πριν πάει στο λιμάνι να πιάσει δουλειά, περνούσε απ’ τον Άι Σπυρίδωνα, έβγαζε την τραγιασκούλα του, προσκυνούσε το Χριστό στο τέμπλο, τον χαιρετούσε κι έλεγε: «Καλημέρα Χριστέ μου, ο Συμαιών είμαι, βόηθα με να βγάλω το ψωμάκι μου!».
Το βράδυ, γυρνώντας απ’ τη δουλειά, ξαναπερνούσε απ’ το ναό, προσκυνούσε το Χριστό και του ’λεγε: «Καλησπέρα Χριστέ μου, ο Συμαιών είμαι, σ’ ευχαριστώ που με βόηθησες και σήμερα!».
Η «μαρίδα» του λιμανιού τον παρακολούθησε μέχρι την εκκλησιά, άκουσε τα λόγια του Συμαιών και του κόλλησε το παρατσούκλι του «καλησπεράκια»! Συμεών ο καλησπεράκιας...
Μόνο εγώ τον έλεγα «Συμεών ο απλός»! Για μένα ήταν ο «άγιος του Περαία»...
Ήταν ψυχή απλή, άδολη, πιστή, απροσποίητη...
Ακριβώς σαν σήμερα, το 1991, ήρθε στο Σταθμό Λαρίσης να με αποχαιρετήσει που πήγαινα να παρουσιαστώ στο στρατό.
Εκείνο το βράδυ δεν πέρασε να καλησπερίσει το Χριστό.
Τον βρήκαν την άλλη μέρα το πρωί ξεπαγιασμένο πίσω απ’ ένα λαμαρινάδικο, κοντά στον Άι Διονύση...

Μόλις μπήκε ο χρόνος χωρίσαμε...

2012-01-05T15:32:00.004+02:00

Μου λες πως με βρίσκεις ανυπόφορο.
Σου λέω πως όσο στο ψυγείο υπάρχει αλκοόλ θα βρίσκω ένα λόγο να είμαι μαζί σου και να στον ψιλοακουμπάω πού και πού.
Μου λες πως αντιπροσωπεύω αυτό ακριβώς που δεν θα ήθελε καμία γυναίκα να συμβεί στη ζωή της.
Σου λέω πως δεν θέλω κατά βάθος να αναλάβω τις ευθύνες μου.
Μου λες πως αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο.
Σου λέω πως κουράστηκα να πληρώνω τόσα πολλά για τόσο λίγα ανταλλάγματα.
Μου λες πως θα προτιμούσες να μην είχες κάνει ποτέ σχέση μαζί μου.
Σου λέω πως κάποτε ήθελα όσο τίποτα άλλο να ’χα σχέση μαζί σου.
Μου λες πως κουράστηκες να με βλέπεις να καμακώνω άλλες γυναίκες.
Σου λέω πως κοντεύεις να με οδηγήσεις στην απόλυτη τρέλα.
Με λες ανόητο εγωιστή, παρτάκια που συνήθως αφήνω το σπίτι μπουρδέλο.
Σου λέω πως όλ’ αυτά σου άρεσαν κάποτε.
Μου λες πως ήρθες μαζί μου γιατί κάτι πάνω μου έμοιαζε με την αλήθεια.
Σου λέω «και ποια είν’ η αλήθεια;».
Μου λες πως είμαι ένα τέρας.
Σου λέω πως είμαι ένα μικρό παιδί.
Μου λες πως είμαι ένα τίποτα.
Σου λέω πως κάποτε μου ’λεγες πως είμαι τα πάντα για σένα.
Μου λες ... «ως εδώ»!
Σηκώνεσαι, φοράς τα ξέκωλα και τα εξώβυζά σου, καρφώνεις με τις γόβες το πάτωμα και χτυπάς την πόρτα πίσω σου...
Μένω μόνος.
Πιάνο «τρίτο» στο ράδιο, με φαντάζομαι να κυνηγάω φάλαινες στα ανοιχτά της Ιαπωνίας, ανοίγω ένα μπουκάλι μπύρας και βάζω τηλεόραση.
Το ματσάκι με τον Ατρόμητο έχει ήδη αρχίσει κι ο Τσιμπούρ χάνει μεγάλη ευκαιρία...

Απίστευτο: «τον τίναζε τον κουραμπιέ» κι ο θεός Βάκχος!

2012-01-02T22:15:00.003+02:00

Όσο ζω μαθαίνω τελικά!
Κει που ξεφύλλιζα τη μυθολογία, τσουπ, πέφτω πάνω στο «καλό».
Ο Βάκχος, λέει, θέλησε κάποτε ν’ ανταμώσει τη μανούλα του στην Κόλαση, αλλά δεν ήξερε το δρόμο.
Εμφανίζεται, λοιπόν, κάποιος Πόλυμνος και προσφέρεται να τον οδηγήσει εκεί αλλά έναντι αμοιβής.
Ομορφόπαιδο ήταν ο Βάκχος, τον λιμπίστηκε ο Πόλυμνος και ζήτησε ως αμοιβή «να του κάτσει»! Πάντα με το γνωστό «ελληνικό τρόπο»...
Δέχτηκε, που λέτε, ο Βάκχος, πήγαν μέχρι την Κόλαση, είδε τη μανουλίτσα του, τα είπαν, κι ο Θεός γύρισε πίσω στον κόσμο, έτοιμος να ξεπληρώσει την οφειλή του.
Αλλά ο καημένος ο Πόλυμνος είχε στο μεταξύ πεθάνει!
Τι να κάνει κι ο φουκαράς ο Βάκχος, δεν ήθελε να φανεί μπατακτσής, κόβει ένα κλαδί συκιάς, το λαξεύει σε σχήμα φαλλού, πάει μέχρι τον τάφο του Πόλυμνου, το βάζει στον πισινό του κι έτσι ξόφλησε...
Το σκηνικό αυτό έγινε στη Σικυώνα της Πελοποννήσου, κι ίσως έτσι εξηγούνται όλ’ αυτά περί πελοποννησίων «συκιών» και τα ρέστα...

Αθηναίοι Άγιοι Α‘ (Όσιος Κλήμης του Σαγματά - 26 Ιανουαρίου)

2012-01-01T15:00:00.006+02:00

Πάνε καμιά δεκαπενταριά χρόνια από τότε που ανεβήκαμε με το φίλο μου τον Σπύρο το Σαγμάτιο Όρος της Βοιωτίας.
Κι εκεί, σε μια αετοφωλιά, βρήκαμε το σπήλαιο που ασκήτεψε ο Κλήμης.
Ήταν Ιούλης μήνας και βλέπαμε σαν από αεροπλάνο τον κάμπο της Θήβας. Έμοιαζε μ’ ένα πολύχρωμο σεντόνι γεμάτο μπαλώματα...
Τότε δεν ήξερα τι εστί Κλήμης, κι όλη η φάση πέρασε στο ντούκου!
Δεν είν’ ωραίο ν’ αγνοείς την ιστορία του τόπου σου.
Μόνο η ιστορική γνώση σε κάνει να αισθάνεσαι προέκταση των παλιότερων και υπόλογος των επόμενων...
Τώρα πλέον ξέρω πολύ καλά πώς έζησε αυτός ο Άγιος, γέννημα-θρέμμα της Αθήνας μας.
Γιατί η Αθήνα έβγαλε πολλούς αγίους, που εκπροσωπούν κάθε εποχή, επάγγελμα, τάση. Και μας αποδεικνύουν πως δεν είναι και τόσο δύσκολη όσο φαίνεται η εφαρμογή του Ευαγγελίου...
Ο Κλήμης, λοιπόν, έζησε στα μέρη μας πριν 900 περίπου χρόνια. Στα τριάντα του έγινε μοναχός κοντά στον Όσιο Μελέτιο του Κιθαιρώνα. Γρήγορα ξεχώρισε για την αρετή και την ταπεινότητά του, και για ν’ αποφύγει τον έπαινο των ανθρώπων απομονώθηκε σε μια απροσπέλαστη σπηλιά στην κορυφή του Σαγματά.
«Σιγά τ’ αυγά», θα μου πείτε.
Το ξέρω, τέτοιες ιστορίες έχετε ακούσει πολλές.
Υπάρχει, όμως, κάτι στη ζωή του Αγίου που εμένα, τουλάχιστον, δεν μ’ αφήνει να ησυχάσω.
Κι αναφέρομαι στη ζωή του πριν γίνει μοναχός. Που απ’ τα δώδεκα χρόνια του τριγύριζε μόνο σε εκκλησίες και παρακολουθούσε ή συμμετείχε ως αναγνώστης σε Θείες Ακολουθίες! Χωρίς να βαριέται ή να ρουτινιάζει...
Ε, αυτό δεν μπορώ να το χωνέψω εύκολα!
Εγώ έπρεπε να φτάσω στα 43 για να συνειδητοποιήσω πόσο μεγάλη γλύκα είναι να ζεις έξω απ’ τα μέτρα της κοσμικότητας και των μοντέρνων συνηθειών...
Ενώ ο Κλήμης τόχε πάρει χαμπάρι απ’ τα 12!
Και μη νομίσετε πως εκείνη την εποχή δεν είχε κι η Αθήνα τη νυχτερινή της ζωή και τους ανάλογους πειρασμούς.
Και τότε, όπως και σήμερα, το κακό βοούσε και η ξετσιπωσιά περίσσευε!
Μπορεί τα εξώβυζα να μην έβγαζαν μάτι και το βρακί να μην είχε φτάσει στο αφαλό, αλλά τα ερεθιστικά θεάματα δεν έλλειπαν.
Και μην ξεχνάτε πως τότε οι άντρες, λόγω του φυσικότερου τρόπου ζωής ήταν πιο ντούροι κι αιματωμένοι...
Τέλος πάντων, ο νεαρός Κλήμης προτίμησε την πνευματική ασφάλεια του Ναού, και δεν ξόδεψε τον χρόνο και την ικμάδα της νεότητάς του στις κραιπάλες!
Αλλά κι εγώ δεν πρέπει να ’χω παράπονο. Κάλιο αργά παρά ποτέ!
Κάθε Κυριακή αξημέρωτα κινάω για το εκκλησάκι μου...
Γνώριμη ώρα και παλιοκαταστάσεις...
Μόνο που παλιά, τέτοιες ώρες, γυρνάγαμε απ’ τα ξενύχτια με μάτι θολό, ψάχνοντας το φανάρι της Μιχαλακοπούλου για να φτάσουμε σπίτι μας.
Τώρα, όμως, διασχίζουμε τη διασταύρωση με πόδι σταθερό, μάτι τσακίρικο και μαγουλάκι φράπα κι ατσαλάκωτο απ’ τον οχτάωρο ύπνο!
Κι ανεβαίνουμε το λόφο γκαζωμένοι, κι αλαχάνιαστοι!
Ευτυχώς που στην πλαγιά του Λυκαβηττού δεν κυκλοφορούν γαϊδάρες, γιατί θα τις γκαστρώναμε στον ανήφορο...

Η ευχή μου για το 2012: γυρίζουμε την πλάτη μας στη μιζέρια και στη γκρίνια!

2011-12-30T18:50:00.003+02:00

Το «πρόσωπο» της χρονιάς!

2011-12-28T22:35:00.003+02:00

Ασυζητητί το ευρώ!
Αυτό το νόμισμα που μπήκε εντελώς ξαφνικά και απρογραμμάτιστα στη ζωή μας, χωρίς να υπάρχουν οι προϋποθέσεις και η ανάλογη πολιτική ηγεσία.
Που καταρρέει απ’ τα χρέη, τα ελλείμματα και τις ανισορροπίες των ευρωπαϊκών οικονομιών.
Κι αποτελεί πλέον την πιο επικίνδυνη ωρολογιακή βόμβα στον κόσμο...
Υ.Γ.: το τραγουδάκι το αφιερώνω σε σένα κοριτσάκι, που χθες βράδυ δεν έμπαινες στην πλατεία Αβησσυνίας γιατί σκιαζόσουνα, έλεγες, κι ας ήμουν δίπλα σου κι ας σου έσφιγγα δυνατά το σβέρκο...

Λάου-λάου το παγαίνεις να ξαναγενώ εργένης!

2011-12-27T15:50:00.002+02:00

Λένε πως τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά είναι γιορτές για τα παιδιά.
Εγώ παιδιά-σκυλιά δεν έχω, ακόμα τουλάχιστον, αλλά καμιά φορά φαντάζομαι τον εαυτό μου μπαμπά...
Βλέπω γύρω τους φίλους μου που ’χουν γιους να τους τρώει η αγωνία μην τυχόν και γίνουν ομοφυλόφιλοι, κομμουνιστές, ρατσιστές, μασόνοι, διάφορα...
Εμένα, αντιθέτως, όσο το βιολογικό μου ρολόι πλησιάζει τα μεσάνυχτα, άλλο σαράκι με τρώει.
Τρέμω την πιο σκληρή κι οδυνηρή απόρριψη που μπορεί ένας πατέρας να βιώσει: τι θα κάνω αν ο γιος μου, κει γύρω στα επτά, σκεφτεί πως ο μπαμπάκας του είναι τρελός και πως ο Θρύλος είναι ομάδα μπανάλ, λαϊκατζούρα ή κατεστημένο;
Και μου ξεφουρνίσει μια ωραία πρωία πως υποστηρίζει το ΑΕΚάκι, το ΠΑΟΚάκι ή το Πανιωνάκι;
(Το άλλο ενδεχόμενο ούτε να το συζητάμε, ντάξ;)
Άραγε θα έχω τη δύναμη να κάνω αυτό που θα έκανε κάθε λογικός πατέρας;
Να αποδεχτώ, δηλαδή, ότι οι μέρες μου στο Καραϊσκάκη έφτασαν στο τέλος τους και πως θα πρέπει να επισκέπτομαι τις διάφορες ξενέρωτες συνοικίες της Αθήνας;
Ήδη νιώθω πολύ παιδί για να υποκύψω στις ιδιοτροπίες ενός παιδιού!
Νομίζω πως βρήκα την πιο πολιτισμένη και φιλελεύθερη λύση!
Θα του εξηγήσω πως σέβομαι απόλυτα τις όποιες επιλογές του, αλλά αν θέλει να δει την ομάδα του θα πρέπει να πάει μόνος του, με δικά του λεφτά και χωρίς τη δική μου βοήθεια!
Αυτό νομίζω πως θα είναι αρκετό για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους...

Επίλογος Χριστουγέννων («Βηθλεεμίτες»!)

2011-12-26T12:27:00.003+02:00

Ο Οκταβιανός Αύγουστος έδωσε εντολή να απογραφούν όλοι οι κάτοικοι της αχανούς ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ο καθένας στον τόπο της γέννησής του.
Κίνησε κι ο Ιωσήφ (που σήμερα τον εορτάζει η Εκκλησία μας) με τη Μαρία να πάνε στη Βηθλεέμ.
Το κοριτσάκι ήταν σε προχωρημένη κατάσταση, με την κοιλιά στο στόμα που λένε, αλλά κανείς δεν τους άνοιγε το σπίτι του να τους φιλοξενήσει για μια βραδιά.
Αν οι τσέπες του Ιωσήφ ήταν γεμάτες χρυσάφι όλοι θα σκοτώνονταν να τον εξυπηρετήσουν...
Δυστυχώς, όμως, οι μάγοι με τα δώρα τους ήρθαν αργότερα κι ο καημένος ο μαραγκός δεν είχε μία.
Ευτυχώς, την παρτίδα την έσωσαν τα γαϊδούρια και τα γελάδια της σπηλιάς!
Το φαντάζεστε να γεννιόταν σήμερα ο Χριστός στην Αθήνα που δεν έχουμε όνους και βοοειδή;
Γιατί τα δίποδα, είμαστε σαν τους Βηθλεεμίτες κι ακόμα χειρότεροι...
Κάπου η Παλαιά Διαθήκη γράφει πως ο Θεός έδωσε εντολή στον Μωυσή να του χτίσει ένα θυσιαστήριο, αλλά με πέτρες όχι πελεκημένες!
Το εδάφιο αυτό προβλημάτισε πολλούς ερμηνευτές.
Κατά την άποψή μας η εξήγηση είναι πολλή απλή: ο Θεός θέλει τους τόπους λατρείας του απλούς, απέριτους και φυσικούς.
Όχι εξεζητημένα αρχιτεκτονήματα, φαραωνικά κτίρια, τίγκα στο χρυσάφι και στη χλιδή...

Με κόλασε (πάλι) Χριστουγεννιάτικα ο «τριπλόκαμος όφις»!

2011-12-25T14:34:00.006+02:00

Εντάξει, το καταλαβαίνω, οι γυναίκες στις εκκλησίες είναι περισσότερες απ’ τους άντρες, αλλ’ αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει και να καταλαμβάνουν το πέταλο των αντρών! Σόρυ, μπερδεύτηκα απ’ το ποδόσφαιρο, το κλίτος των αντρών ήθελα να πω!
Πας το πρωί στην εκκλησία γεμάτος κατάνυξη και ιερό ζήλο, πιάνεις το στασιδάκι σου, πας να κάνεις μια μετάνοια και πέφτεις στις αγαλμάτινες γάμπες της κυρίας με το διχτυωτό!
Θα μου πεις και τι να κάνουν οι καημένες οι κυρίες.
Όσες έρχονται καθυστερημένα, να κάτσουν όρθιες στο αριστερό μέρος που τους ανήκει. Όπως στη Ρωσία.
Πέρυσι τα Χριστούγεννα κάποιος φίλος μου είχε πάει στη Μόσχα. Εκεί οι εκκλησίες δεν έχουν καθόλου καθίσματα και η χριστουγεννιάτικη ακολουθία ξεκινάει στις 12 τα μεσάνυχτα και τελειώνει στις 9 το πρωί! Ο καημενούλης έλιωσε σαν το κεράκι απ’ την ορθοστασία!
Δεν ξέρω, αλλ’ αυτό το κακό με τους «τριπλόκαμους όφεις» που έρχονται στην εκκλησία ντυμένες λες και μόλις βγήκαν από σεξ-σοπ, πρέπει να αντιμετωπιστεί ριζικά.
Πριν 1600 χρόνια, ο Άγιος Χρυσόστομος, αρχιεπίσκοπος Κων/πολης, είχε βάλει πλέγμα στο γυναικωνίτη της Αγια-Σοφιάς γιατί ένας νεαρός διάκονος είχε κοιτάξει από μεγάλη απόσταση (τότε οι άνθρωποι είχαν καλύτερη όραση) μια ωραιότατη κυρία και σκανδαλίστηκε...
Υ.Γ. 1: Σαν σήμερα, Χριστούγεννα, πριν πολλά χρόνια, είχα εκκλησιαστεί στο ναό που λειτουργούσε ένας κολλητός μου ιερέας, βράχος ηθικής και ογκόλιθος πίστεως. Τον περιμένα στο τέλος να ξεντυθεί κλπ και φύγαμε μαζί. Δεν είχαμε κάνει ούτε 100 μέτρα και μας προφταίνει μια μεσόκοπη κυρία φωνάζοντας «πάτερ, ελάτε γρήγορα πίσω στο ναό, έγινε μεγάλο θαύμα, ο ... και...»!
Ο δικός μου την κοίταξε με συμπάθεια και της είπε: «κυρία μου, σήμερα έγινε το πιο μεγάλο θαύμα της ιστορίας, ο Θεός γεννήθηκε ως άνθρωπος, κι εσύ μου μιλάς για τόσο ασήμαντα πράγματα;»!
Και συνεχίσαμε το δρόμο μας ατάραχοι...
Υ.Γ.2: Αν ήμουν ιερέας μετά τον ύμνο των Χριστουγέννων θα έβαζα σήμερα το τραγούδι του Τερζή «στα υπόγεια είν’ η θέα»!
Πράγματι, ο Θεός αναπαύεται στα απλά και ταπεινά πράγματα!
Για να γεννηθεί ο Υιός του η ανθρωπότητα του πρόσφερε τη γαστέρα μιας φτωχής, άσημης, αμόρφωτης και ορφανής κοπελίτσας, ενώ η φύση του πρόσφερε μια σκοτεινή και παγωμένη σπηλιά...

Όσιος Νικόλαος «ο από στρατιωτών» (Πώς να σωθούμε απ’ τους «τρίπλοκους όφεις»!

2011-12-23T22:14:00.006+02:00

Παραμονή Χριστουγέννων αύριο Σάββατο, και δεν είναι τυχαίο που η Εκκλησία μας γιορτάζει τον συγκεκριμένο Άγιο με το παράξενο βιογραφικό!
Αλλά ας δούμε την ιστορία του συνοπτικά:
Ο Νικόλαος ήταν απλός στρατιώτης του βυζαντινού στρατού και συμμετείχε στην εκστρατεία κατά των Βουλγάρων το 802, στην οποία ηγήθηκε προσωπικά ο τότε αυτοκράτορας Νικηφόρος.
Κατά τη διάρκεια της οδοιπορίας διανυκτέρευσε σε ένα πανδοχείο.
Το βράδυ, αφού δείπνισε και έκανε την προσευχή του έπεσε να κοιμηθεί.
Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, η ωραιότατη κόρη του πανδοχέα, τρωθείσα από σατανικό έρωτα, μπούκαρε στο δωμάτιο που κοιμόταν και τον κεντούσε παρακινώντας τον στην αισχρή πράξη!
Ο Άγιος την επιτίμησε με σκληρά λόγια: «Παύσαι, ω γύναι, τον σατανικόν και αθέμιτον έρωτα, μη θελήσεις κι εσύ να μολύνεις την παρθενίαν σου, κι εμέ τον ταλαίπωρον να καταβιβάσεις εις Άδην»!
Τώρα, εύλογα θα αναρωτηθείτε πόσο αφελής ήταν ο άνθρωπος να πιστεύει πως αυτή η μαινάδα ήταν όντως παρθένα. Αλλά έτσι είναι όλοι οι άγιοι, αγαθοί μέχρι αφελείας...
Τρεις φορές την έδιωξε ο Άγιος και τρεις φορές αυτή επέστρεψε δριμύτερη, χωρίς τελικά να δυνηθεί να τον διαφθείρει.
Λίγο πριν το ξημέρωμα ο Νικόλαος είδε σε όραμα όλα όσα θα επακολουθούσαν: τη συντριβή του βυζαντινού στρατού στη μάχη της Κλεισούρας, το θάνατο του Βασιλιά και τη δική του σωτηρία.
Συγκεκριμένα είδε ένα κρεβάτι σε τόπο πράσινο κι ωραίο. Και κάποια φωνή του είπε: «σε αυτή την κλίνη ήταν προορισμένο να πεθάνεις στη μάχη, αλλά σώζεζαι γιατί τη νύχτα τούτη ενίκησες τον τρίπλοκο όφι, δηλαδή τη γυναίκα που τρεις φορές σε πολέμησε παρακινώντας σε στην αισχρή πράξη»...
Κι ερχόμαστε τώρα σε δύο προσωπικά συμπεράσματα:
Πρώτον: πολύ φοβάμαι πως δεν πρόκειται ποτέ ν’ αγιάσω! Για τον απλούστατο λόγο πως δεν μου την πέφτει όχι μόνο κόρη ξενοδόχου αλλά ούτε καν θηλυκό κουνούπι!
Δεύτερον: ας γίνω πιο αισιόδοξος κι ας δω το ποτήρι μισογεμάτο. Κάνω τούτη τη σκέψη: μήπως με αγαπάει πολύ ο Θεός και εισακούει την προσευχή μου «μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν», γι’ αυτό και δεν επιτρέπει σε κανέναν τρίπλοκο όφι να με κεντρίσει;

Το Άστρο της Βηθλεέμ...

2011-12-22T21:53:00.006+02:00

Τα δικά μου, λίγο-πολύ, τα ξέρετε: βρίσκομαι σε μια φάση (και ηλικία) που οι γυναίκες είναι ένα φορτίο που, απ’ τη μια μεριά, δεν μπορώ να κουβαλήσω, κι απ’ την άλλη δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεφορτωθώ!
Το ξέρω πως στον κόσμο γύρω μου συμβαίνουν (ή μπορεί να συμβούν) πολύ χειρότερα πράγματα: πλοία βουλιάζουν με εκατοντάδες πνιγμένους, παιδάκια στην Αφρική πεθαίνουν της πείνας, σε λίγους μήνες μπορεί να συμβεί ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα, ακόμα κι ο Θρύλος ενδέχεται να χάσει το πρωτάθλημα...
Το ξέρω, όλ’ αυτά είναι πολύ τραγικά, αλλά, ντρέπομαι που το λέω, καθόλου δεν με παρηγορούν ούτε ανακουφίζουν το προβληματάκι που έχω με τις γυναίκες...
Αλλά, μέρες που ’ναι, ας γυρίσω σελίδα, κι ας πάψω να σκέφτομαι μόνο ως άντρας: τι θα φάμε, τι θα πιούμε, τι θα χουφτώσουμε και τι θα κλωτσήσουμε! Κι ας μπω λίγο στο πνεύμα των Χριστουγέννων.
Λοιπόν, ακόμα δεν μπόρεσα να εξηγήσω για ποιο λόγο μπήκε στα Ευαγγέλια ο μύθος του Άστρου της Βηθλεέμ. Το πράγμα «μπάζει» από παντού:
- Η σύνδεση της γέννησης του Χριστού με κάποιο αστρικό φαινόμενο, ουσιαστικά δικαιώνει την αστρολογία και, κατ’ επέκταση, τη μαντεία και τη μαγεία.
- Είναι αδιανόητο η γέννηση του Χριστού να συνδέεται με τη σφαγή χιλιάδων αθώων νηπίων απ’ τον Ηρώδη.
- Παραμένει ανερμήνευτο πώς η υποτιθέμενη αυτή γενοκτονία (γιατί μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί η γενική σφαγή χιλιάδων νηπίων) δεν διασώθηκε από κανέναν ιστορικό, ούτε καν απ’ την εβραϊκή παράδοση.
Παρ’ όλα αυτά, στο άστρο της Βηθλεέμ διακρίνω έναν πολύ ισχυρό συμβολισμό:
Σύμφωνα μα τα Ευαγγέλια, οι τρεις μάγοι ακολουθούν τον δρόμο που τους δείχνει το αστέρι. Αλλά καθώς μπαίνουν στην Ιουδαία το αστέρι εξαφανίζεται. Κι οι μάγοι χάνονται, μένουν μετέωροι, απελπίζονται.
Έτσι συμβαίνει και με μας.
Στην αρχή της πνευματικής μας προσπάθειες τα σημάδια της παρουσίας του Θεού είναι έντονα. Μας δείχνουν σταθερά το δρόμο.
Έρχεται όμως κι η ώρα που πρέπει ν’ απογαλακτισθούμε. Να αποδείξουμε την πνευματική μας ωριμότητα. Και τότε το «αστέρι» χάνεται απ’ τον ορίζοντά μας. Ο Θεός μοιάζει να κρύβεται. Κι εμείς, χωρίς πυξίδα, βολοδέρνουμε στα άγρια κύματα της αμφιβολίας και της δυσπιστίας...

Καλά Χριστούγεννα μ’ ένα καλό βιβλίο!

2011-12-20T22:37:00.002+02:00

Τα βιβλία που αγάπησα με βρήκαν τυχαία.
Συνήθως σ’ έναν περίπατο, σε κάποιον πάγκο με προσφορές, φτηνιάρικα, τ’ αγοράζω με τα ρέστα του καφέ...
Τα βιβλία π’ αγαπώ είναι μικρών αξιώσεων, μεθενθύνουν τη στιγμή, μιλάνε για γειτονιές που δεν γνώρισα, για πουτάνες που δεν πήδηξα, για ταξίδια που δεν έκανα.
Για ένα περιθώριο που δεν μπορώ και δεν μου επιτρέπεται να ζήσω...
Υπάρχει και μια ακόμα κατηγορία βιβλίων που αγάπησα: Τα ’γραψαν συγγραφείς που γούσταραν οι γκόμενές μου: Νίτσε, Γιάλομ, Μπρυκνέρ, Χίσλοπ...

Μου φαίνεται πως στις μέρες μας κανείς δεν πηδεί!

2011-12-18T23:04:00.002+02:00

Τούτο το μπλογκί δεν ανεβάζει ανέκδοτα!
Αλλά μετά το εφιαλτικό 2011 και το κολασμένο 2012 που αναμένεται, θεωρούμε καλό να πούμε κανένα καλαμπουράκι μπας και γελάσει λίγο το χειλάκι μας.
Λοιπόν... ένα αεροπλάνο πέφτει (ως γνωστόν) στην Αφρική και γλιτώνουν (πάλι ως γνωστόν) ένας Γερμανός ένας Ιταλός κι ένας Έλληνας.
Τους πιάνουν οι Μάο-Μάο και τους παγαίνουν στο Βασιλιά τους.
Τους βλέπει εκείνος έτσι ασπρουλιάρηδες, τους συμπάθησε κι όχι μόνο τους χάρισε τη ζωή αλλά αποφασίζει να τους παντρέψει με τρία τρυφερούδια του χαρεμιού του.
Κι όχι μόνο αυτό, αλλά στο καπάκι τους λέει: «όποιος κάνει τη γυναίκα του να φωνάξει περισσότερο την πρώτη νύχτα του γάμου θα του δώσω το μισό μου βασίλειο!»
Γίνονται οι γάμοι και την άλλη μέρα οι τρεις Ευρωπαίοι παρουσιάζονται στο Βασιλιά.
«Χθες έδωσα στη γυναίκα μου ένα μπακιρένιο δαχτυλιδάκι», λέει ο Γερμανός, κι εκείνη έμπηξε τις τσιρίδες και την άκουσε όλη η καλύβα».
«Εγώ της υποσχέθηκα ένα ταξιδάκι στη Νάπολη», λέει ο Ιταλός, «και οι φωνές της ακούστηκαν σε όλο το τετράγωνο».
«Ρε α πω δω», λέει ο Έλλην. «Εγώ έβγαλα τη μηχανή του αεροπλάνου, της άλλαξα λάδια και μετά σκούπισα τα χέρια μου στο σεντόνι της! Ε, ακόμα ουρλιάζει»!
Ηθικό δίδαγμα: πηδάει σήμερα κανείς;

Ο Άσκαρ ιεροκήρυκας ΙΕ‘ (Ο Θεός ξέρει τι τα κάνω τα λεφτά μου!)

2011-12-17T18:03:00.006+02:00

Το ξέρω, είναι χιλιοειπωμένο αλλά εγώ θα το επαναλαμβάνω μέχρι να το εμπεδώσουμε:
Πού γεννήθηκε ο Χριστός;
Μήπως στο πολυτελές ΙΑΣΩ;
Μήπως στις ειδικά διαμορφωμένες αίθουσες των ανακτόρων, που γεννιόντουσαν οι άλλοτε πορφυρογέννητοι βασιλείς μας;
Όχι βέβαια!
Γεννήθηκε σ’ ένα στάβλο, χωρίς θέρμανση, νερό, μαίες και γιατρούς.
Και ποιος τον φρόντιζε σαν πατέρας του;
Μήπως κανένας Βασιλιάς, μεγιστάνας, στρατηγός, υπουργός, μεγαλέμπορος;
Όχι βέβαια!
Ένας κακομοίρης μαραγκός.
Και η μάνα του ποια ήταν;
Μήπως κανένα υψηλόβαθμο στέλεχος επιχειρήσεων ή καμιά σουφρατζέτα φεμινίστρια;
Όχι βέβαια!
Μια ορφανή, πάμφτωχη και άσημη κοπελίτσα ήταν. Σεμνή κι υπάκουη («γένοιτο κατά το ρήμα σου!).
Πάμε παρακάτω...
Πολλοί από μας ζητάμε απ’ το Θεό διάφορα κουφά: να μας δώσει πλούτο, αξιώματα, καλές δουλειές, γαμπρούς και νύφες με κομπόδεμα...
Κι αγανακτούμε που δεν βρίσκουμε ανταπόκριση.
Κατ’ αρχήν, ας δούμε τη ζωή του ίδιου του Χριστού και της οικογενείας του: του Ιωσήφ, της Μαρίας, του ετεροθαλή αδελφού του Ιακώβου. Και καπάκι ας μελετήσουμε τη ζωή των περισσότερων αγίων της Εκκλησίας μας.
Τι βλέπουμε; Ότι οι άνθρωποι αυτοί έζησαν μέσα στη φτώχεια, στην ορφάνια, στον κατατρεγμό, στην εξορία. Και οι περισσότεροι είχαν πολύ σκληρό τέλος.
Μ’ άλλα λόγια, δεν είδαν άσπρη μέρα στη ζωή τους!
Πώς, λοιπόν, εμείς έχουμε το θράσος να ζητάμε πλούτια και δόξες και πολυτέλειες και γκομενάρες;
Κι εδώ μπαίνει ο μεγάλος πειρασμός:
Όσοι πιστεύουν στο Θεό είναι καταδικασμένοι να χάσουν την παρούσα ζωή;
Θα περάσουν απ’ τον κόσμο τούτο χωρίς να γευτούν τις χαρές του;
Κατ’ αρχήν, θέλω να σας καθησυχάσω: κανείς από μας δεν πρόκειται να ζήσει τόσα βάσανα όσα οι άγιοι εκείνοι άνθρωποι. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έχουμε τις πνευματικές προϋποθέσεις για να τα αντέξουμε.
Απλά, θα τους έχουμε ως πρότυπα υπομονής και εγκαρτέρησης.
Απ’ την άλλη, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε κάνα-δυό πραγματάκια: εκτός από ανάξιοι των ευεργεσιών του Θεού, είμαστε και ανίκανοι διαχειριστές τους!
Υπάρχει περίπτωση κάποιος από μας να αποκτήσει πλούτη και αξιώματα, και να τα χρησιμοποιήσει για το κοινό καλό;
Ο Θεός ξέρει και τι είμαστε και μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε!
Ας αρκεστούμε, λοιπόν, στη σοφία του και σ’ όσα εκείνος μας επιτρέψει να απολαύσουμε.
Προσωπικά, το ’χω πάρει απόφαση πως δεν πρόκειται να δω γεμάτο πορτοφόλι στην τσέπη μου!
Γιατί ξέρω πολύ καλά πως θα τα ξοδέψω μέχρι τελευταίου σεντ στις πουτάνες!
Και, δυστυχώς για μένα, το ξέρει κι ο Θεός...

Αυτοψυχανάλυση Ζ’ (Είμαι σαρανταφεύγα και ξέρω πολύ καλά τι επιδιώκουν οι γυναίκες!)

2011-12-16T18:43:00.002+02:00

Την παρακάτω ιστορία δεν ξέρω αν την έζησα ή απλά τη φαντάστηκα ή την ονειρεύτηκα.
Δεν ξέρω καν αν την άκουσα κάπου ή τη διάβασα.
Το μόνο που ξέρω είναι πως την ώρα που τη γράφω έχω μπροστά μου ολοζώντανες τις εικόνες...
Είμαστε, λέει, σε μια μικρή αγγλική πόλη, όχι μακριά απ’ το Λονδίνο.
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα, Δ’ Κατηγορίας, δίνει τον πιο κρίσιμο αγώνα της χρονιάς. Με νίκη ανεβαίνει κατηγορία.
Πάω γήπεδο με τη γκομενίτσα μου και την κολλητή της.
Δέκα λεπτά πριν λήξει ο αγώνας οι αντίπαλοι βάζουν γκολάκι.
Η δικιά μου κάνει ακριβώς αυτό που θα περίμενες από μια γυναίκα να κάνει την κρίσιμη στιγμή: λιποθυμάει ή προσποιείται πως λιποθυμάει!
Εγώ δεν κάνω τίποτα απολύτως. Μόνο προσεύχομαι να ισοφαρίσουμε!
Η κολλητή της την τραβάει στα σκαλάκια της κερκίδας για να τη δουν οι τραυματιοφορείς του γηπέδου.
Δεκατρία χρόνια μετά νιώθω ακόμα ντροπή για την απροθυμία μου, για την ανικανότητά μου να βοηθήσω τον άνθρωπο που υποτίθεται πως αγαπούσα.
Και νιώθω ακόμα μεγαλύτερη ντροπή όσο συνειδητοποιώ πως δεν έχει αλλάξει κάτι πάνω μου...
Με φαντάζομαι στο Καραϊσκάκη, να παίζουμε έναν κρίσιμο νοκ-άουτ αγώνα. Το αντίπαλο εξτρεμάκι βγαίνει μόνο του από θέση έξω δεξιά κι η κοπέλα μου δίπλα αποφασίζει ξαφνικά να τα παίζει!
Τι κάνω;
Στους αγώνες δεν θέλω να έχω το νου μου σε κανέναν!
Οπότε; Θα έχω τη στοιχειώδη ευπρέπεια, ωριμότητα και κοινή λογική να σιγουρευτώ ότι κάποιοι θα τη φροντίσουν;
Ή θα σπρώξω πιο πέρα το πεσμένο της σώμα, ελπίζοντας πως θα συνεχίσει να αναπνέει μετά από ενενήντα λεπτά, και πάντα με την επιφύλαξη πως δεν θα υπάρξει παράταση και πέναλτι;
Πολύ με προβληματίζει αυτή η σκοτεινή πτυχή του χαρακτήρα μου.
Κατ’ αρχήν την απέδωσα στο μικρό αγόρι που κρύβεται μέσα μου! Στο παιδί που αποχαλινώνεται μόλις βρεθεί στο γήπεδο, που αισθάνεται πως οι γυναίκες είναι αδύναμες και πάντα θα λιποθυμάνε στο γήπεδο...
Τώρα, όμως, που έγινα σαρανταφεύγα, και τις έφαγα τις γυναίκες με το κουταλάκι, ξέρω πολύ καλά γιατί το ένστικτό μου φωνάζει «χέστες!»!
Γιατί το μόνο που επιδιώκουν οι γυναίκες είναι να τραβήξουν την προσοχή μου, να μου τη σπάσουν στο καλύτερο, να μου καταστρέψουν τη βραδιά, να μου γαμήσουν την ψυχολογία, να φέρουν την καταστροφή...

Αυτοψυχανάλυση ΣΤ’ («Σούπερ-μάρκετ αντρισμού»)

2011-12-14T23:14:00.004+02:00

Υπήρχαν ανησυχητικά μεγάλα διαστήματα της ζωής μου που ένιωθα άνθρωπος μειωμένης νοημοσύνης.
Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν βίωσα τις συγκλονιστικές εκείνες εμπειρίες που υποτίθεται πως αλλάζουν τη ζωή σου: το πρώτο φιλί, την απώλεια της παρθενιάς, τον πρώτο καυγά, το πρώτο μεθύσι, τα πρώτα ναρκωτικά, την πρώτη νύχτα στο κρατητήριο...
Όλ’ αυτά σε μένα απλώς έμοιαζαν να έχουν συμβεί.
Δεν υπήρξε καμιά ουσιαστική εκ μέρους μου συμμετοχή. Καμιά διαδικασία επώδυνης απόφασης.
Όλες τις σχετικές αποφάσεις τις πήραν για λογαριασμό μου η πίεση των συνομηλίκων, ο κακός μου χαρακτήρας, η σεξουαλικά ωριμότερη συμμαθήτριά μου...
Το ποδόσφαιρο ήταν η παρηγοριά των παιδικών μου χρόνων. Η κουβέρτα που με προστάτευε τις νύχτες. Ένας τρόπος ν’ αντιμετωπίζω τα προβλήματα της ζωής μου...
Το Καραΐσκάκη ήταν το σούπερ-μάρκετ του αντρισμού μου, που πήγαινα κάθε δεύτερη Κυριακή να γεμίσω το άδειο μου καροτσάκι...
Μου άρεσε που μπορούσα να τρομάζω τους επιβάτες του ηλεκτρικού. Που στις επαρχιακές πόλεις, μόλις μας έβλεπαν οι καταστηματάρχες κατέβαζαν τα ρολά.
Η τελετουργία της βίας τηρούνταν με ιερή ευλάβεια: την πέφτουμε στον εχθρό, αυτός το βάζει στα πόδια, η αστυνομία επεμβαίνει...
Το «μ’ αρέσει το ποδόσφαιρο» για μένα ήταν ταυτόσημο με το «γουστάρω να πίνω μπύρες, να ρίχνω μπουνιές, να χουφτώνω βυζιά»
Βέβαια, δεν αγνοούσα και την πραγματικότητα: δεν υπήρχε περίπτωση να πεις σε καλλιεργημένη γυναίκα πως σου αρέσει το γήπεδο, και να μην εισπράξεις το πιο απαξιωτικό βλέμμα της ζωής σου!
Όμως το γήπεδο ήταν η καλύτερη λύση όταν τα σχολικά βιβλία άρχιζαν να ζορίζουν, και τα κορίτσια δεν αποτελούσαν ακόμα το σημείο αναφοράς της χαμοζωής μας...
Η ζωή μου άλλαξε όταν γνώρισα την Δ. Οι διαφορές μας ήταν τεράστιες, και τότε τις απέδιδα κυρίως στο φύλο μας.
Δέχθηκε να πάμε μια Κυριακή στο γήπεδο.
Όταν βάλαμε γκολ όλη η εξέδρα πετάχτηκε στον αέρα. Κοίταξα δίπλα μου και την είδα να κάθεται πίσω από ένα τείχος αντρικών οπισθίων σκασμένη στα γέλια!
Ποτέ ως τότε δεν μου είχε περάσει απ’ το μυαλό πως το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι μια αστεία υπόθεση...
Παρατηρώντας τη Δ. διαπίστωσα πως οι γυναίκες είχαν προσωπικότητα!
Ήταν μια πληροφορία που με συγκλόνισε!
Εγώ ήμουν τόσο άχρωμος, σα γάργαρο νεράκι.
Τ΄αγόρια δεν είχαμε προσωπικότητα. Μόνο πάθη. Πάθη προβλέψιμα κι αδιάφορα...
Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως η παιδική μου ηλικία τελείωσε!
Και μαζί της ό,τι είχε να κάνει με το σκηνικό στο Καραΐσκάκη.
Ίσως κάποια μέρα να ξαναγύριζα, αλλά μόνο κρατώντας απ’ το χέρι το γιο μου...
Βέβαια, οι φανατικοί γαύροι κάπου κάποτε θα ξανανταμώσουν.
Τράκαρα τον «Λεχρίτη» σε μια τουαλέτα στην Εθνική Οδό.
Με είδε στα κυριλίκια μου, μάλλον ένιωσε αηδία, μου γύρισε την πλάτη κι άρχισε να κατουράει στον τοίχο δίπλα στην τουαλέτα...

Απ’ το κρυφό τετραδιάκι της Καντούλας (δυο χουνέρια σε μια μέρα είναι πολλά!)

2011-12-13T15:34:00.004+02:00

Είχα πολύ καιρό να βρεθώ με τον Ασκάρ, στο μεταξύ στεφανώθηκα, κι είπαμε να τα πούμε από κοντά στον καφενέ του Χασάν στα Εξάρχεια.
Ο Άσκαρ δεν ήταν και στα πολύ καλά του, κι εκεί που άρχισα να ψιλοβαριέμαι, να ΄το απέναντι το ξανθό γκομενάκι, πράσινο μάτι, κορμί γαμάτο...
Το γκομενάκι με διπλοτσεκάρει από απόσταση, το βλέπω, τρελαίνομαι, «ωραία», λέω, «να που αποκτά ενδιαφέρον η έξοδος».
Κι έρχεται στο τραπέζι μας κι αρχίζει κάτι «εγώ δεν κάνω τέτοια», «δεν κάνω καμάκι στα καφέ», «πρώτη φορά μου συμβαίνει να μιλάω με άγνωστη και να νιώθω ζεστά».
Κι εκεί που έχει αρχίσει να μ’ απογειώνει τελείως, γιατί σημειωτέον μου τα ψιθυρίζει στ’ αυτί την ώρα που μου τρίβεται, δήθεν τυχαία, και μ’ έχει κάνει πύραυλο, μου σκάει την κεραμίδα στο δόξα πατρί!
Ότι είναι μπάι κι ότι ο λόγος που ήρθε στο τραπέζι μας ήταν πως γούσταρε τον Ασκάρ!
«Τι λες ρε μαλάκα, που με παίζεις τόση ώρα για να μου πετάξεις αυτή την παπαριά;».
Γυρνάω σπίτι ζοχαδιασμένη και παθαίνω το δεύτερο μπλακ άουτ!
Βρίσκω τον αγαπημένο αντρούλη μου να πηδάει την γκόμενα που μένει στο κάτω διαμέρισμα!
Κι όχι μόνο πηδιόντουσαν, αλλά κάνανε και σαν ζώα, λες και δεν είχαν ξαναπηδηχτεί ποτέ στη ζωή τους!
«Ρε μαλάκα, δυο χρόνια είμαστε μαζί, προχθές παντρευτήκαμε, σε μένα δεν έκανες ποτέ έτσι σεξ, ούτε καν τις πρώτες φορές, τότε που έλεγες πως με άγγιζες κι έτρεμες»...

Μας άφησε κι η Σώτια Τσώτου, η μεγαλύτερη, κατά τη γνώμη μου, σύγχρονη στιχουργός.

2011-12-12T23:01:00.001+02:00

Να γιατί μισώ τις γυναίκες!

2011-12-11T14:15:00.003+02:00

Πήρα ένα κινητούλι να κάνω τη δουλίτσα μου και να μιλάω με τους κολλητούς, κι αυτή μ’ έπρηξε:
«Θέλω να μου γνωρίσεις αυτό το Θανάση που ’χεις στις επαφές σου»
«Γιατί άργησες να απαντήσεις;»
«Πού ήσουν και το ’χες απενεργοποιημένο;»
Έτσι μου ’ρχετε να το πετάξω απ’ το παράθυρο...
Ώρες-ώρες με πιάνουν οι ιπποσύνες μου και της παίρνω λουλούδια ή γλυκά.
Ε... μού τα βγάζει απ’ τη μύτη:
«Εσύ σίγουρα κάποια βρομοδουλειά έκανες χθες βράδυ!»
Αποφάσισα να ανθρωπιστώ λίγο και να πλένομαι κάθε μέρα. Και να ρίχνω και μια ξούρα μόλις βγαίνω απ’ το μπάνιο.
Με βλέπει σαν εγκληματία: «Πολύ ύποπτα μου φαίνοντα όλ’ αυτά», μου λέει. «Και το ξέρεις πως εγώ σε γουστάρω αξύριστο!»
Σκέφτηκα πρόσφατα να εκσυγχρονιστώ. Πήγα κι αγόρασα κάτι μοντέρνα ρουχάκια, βρήκα και κάτι καινούργια μυθιστορήματα -όχι όλο Ντοστογιέφσκι και Τολστόυ-, έπιασα και στο ράδιο κάτι τέκνο σταθμούς, κι αυτή έγινε μπαρούτι: «Κάποια πιτσιρίκα γνώρισες και θες να το παίξεις τζόβενο»!
Λες και δεν είμαι μεγάλος ... πιπινομαγνήτης! Πάντα ήμουν...
Χθες βράδυ ήταν τ’ αποκορύφωμα:
Είπα να δοκιμάσουμε καμιά νέα στάση, μπας και σπάσει η ρουτίνα.
Τι το ’θελα ο καψερός;
«Πού τα ’μαθες αυτά τα κόλπα εσύ; Πλέον είμαι σίγουρη πως με κερατώνεις!»

Ο Άσκαρ ιεροκήρυκας! ΙΔ’ (Ο Θεός μας ετοιμάζει τραπέζι κι εμείς «στρώνουμε» γκόμενες!)

2011-12-10T00:21:00.004+02:00

Μεγάλο τραπέζι ετοίμασε για χάρη μας ο Θεός!
Και μας καλεί να δειπνήσουμε μαζί του.
Η πρόσκληση δεν είν’ ομαδική. Όχι «καλούνται οι κλάσεις...», ή «να προσέλθουν όλοι οι υποψήφιοι...».
Τον καθένα μας τον καλεί προσωπικά!
Στην Εκκλησία δεν υπάρχουν ούτε μαζικά προσκλητήρια ούτε συλλογικές ευθύνες.
Δεν είμαστε πρόβατα αλλά πρόσωπα.
Ατομική η πρόσκληση, ατομική η απόφαση κι ατομική η ευθύνη...
Πάμε τώρα παρακάτω...
Πιάνουμε στα χέρια μας τις ατομικές και τιμητικές προσκλήσεις, κι αντί να ενθουσιαστούμε αρχίζουμε τα σούξου-μούξου!
Εγώ, λέει ο ένας, αγόρασα καινούργιο σπίτι και θέλω να το χαρώ!
Εγώ, λέει ο άλλος, πήρα καινούργιο αμάξι και θα πάω μια βόλτα μέχρι τη Χαλκίδα να το στρώσω!
Κι εγώ, λέει ο τρίτος, έπιασα καινούργια γκόμενα κι είμαστε πάνω στα μέλια! Απ’ το κρεβάτι σηκωνόμαστε μόνο για τουαλέτα...
Ε, πώς να μην τα πάρει στο κρανίο κι ο Θεός;
Και καλεί στη θέση μας όλους τους αμαρτωλούς!
Που τρέχουν μ’ ευγνωμοσύνη στο παλάτι του.
Κι επειδή έμεινε ακόμη χώρος στην τραπεζαρία, καλεί και τους εγκληματίες!
Αυτοί, στην αρχή διστάζουν από συστολή, αλλά Εκείνος με τη βία τους καθίζει στο τραπέζι του!
Κι εμείς οι Χριστιανοί μένουμε στην απέξω. Να «στρώνουμε» τ’ αμάξια μας και τις γκόμενες...
Υ.Γ.: Είναι παρατηρημένο πως εκεί που προσεύχεσαι, νιώθεις καμιά φορά μια ανεξήγητη κατάνυξη. Μια ευφορία κι εσωτερική γαλήνη.
Το συζήτησα μ’ ένα κολλητό μου καλογέρι.
Εκείνος γέλασε και μου ’δωσε την κατάλληλη απάντηση:
«Αυτό που νιώθουμε είναι ένα σοκολατάκι που μας το δίνει ο Θεός για να καταλάβουμε τι μεγάλο ζαχαροπλαστείο μας περιμένει κει πάνω»...

Οι χωρισμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ!

2011-12-07T21:58:00.004+02:00

Η Χριστίνα χώρισε πρόσφατα.
Πέρασε μια βδομάδα κλεισμένη στη γκαρσονιερούλα της, με τις πιτζάμες, ξαπλωμένη στα πατώματα.
Απόψε αποφάσισε να ξεμυτίσει, και μας κάλεσε «να πιούμε κάνα ποτάκι».
Εντάξει, τις δυο κολλητές της το καταλαβαίνω, αλλά εμένα τι με ήθελε;
Τέσπα, πήγαμε σ’ ένα μπαράκι της Ασκληπιού κι αναλάβαμε να τη συνεφέρουμε...
Οι δυο κολλητές ξεσάλωσαν εντελώς.
Δεν λέγεται το το έσερναν του τύπου που την παράτησε... του «εγωπαθή μαλάκα, που έχανε το χρόνο της μαζί του».
Εγώ δεν έβγαλα άχνα.
Δεν είμαι, άλλωστε, χθεσινός.
Εκτός του ότι τον πάω τον τύπο, ξέρω τι θα επακολουθήσει.
Η Χριστίνα θα τα ξαναφτιάξει μαζί του και πάνω στις τρυφερότητες και τα σιρόπια, θα τα ξεράσει όλα.
Χαράματα στο κρεβάτι, κάτω απ’ τα παπλώματα, θα του ξύνει ναζιάρικα το μπράτσο με το νυχάκι της και θα του λέει: «Ξέρεις τι μου έλεγε ο φίλος σου ο γαύρος για σένα; Πως είσαι μεγάλο καθίκι»!
Στην καλύτερη, θα βάλουν κι οι δυο τα γέλια.
Στη χειρότερη, θα μου κόψουν κι οι δυο για πάντα την καλημέρα...

Καντούλα: η Φρύνη των ορέων! (Απ’ το ημερολόγιο ενός θεολόγου)

2011-12-04T15:30:00.004+02:00

Δαίμονας κακόβουλος και πονηρός συνήργησε κείνο το βράδυ, 17 Νοέμβρη, να τη συναντήσω στην «Ταβέρνα του Κουτσού».
Εγώ, σαραντάρης θεολόγος, πήγα με τα γεροντοπαλίκαρα να πιούμε κάνα ξύδι.
Εκείνη, δεκαεξάχρονη, όλο ζωή κι ενέργεια, την έβλεπες και ξεχνούσες χρέη, διαζύγια, διατροφές, θάνατο...
Καθόταν στο διπλανό τραπέζι, και το κρασί είχε απορυθμίσει κάθε τυπικότητα!
«Στην υγειά σου δάσκαλε», μου είπε, κι εγώ παρατηρούσα τα χείλη της και τα φανταζόμουν ν’ ανοίγουν και να κλείνουν, να σουφρώνουν, να τεντώνονται, ανάλογα με το μέρος του κορμιού μου που ’χαν ν’ αντιμετωπίσουν και να λατρέψουν ηδονικά...
Μια παρέα γύφτων μπαίνουν στο μαγαζί.
Η μικρή τούς παρήγγειλε να παίξουν τ’ αγαπημένο της τραγούδι. «Ό,τι αγαπάω εγώ πεθαίνει»...
Έκλεισε τα μάτια της κι έδειχνε να ονειροπολεί.
Μόλις τέλειωσαν οι γύφτοι, αρπάζω το μαχαίρι απ ’ τη μπριζόλα, και με μια γρήγορη σφάζω το νταούλι!
Δεν θα ’φηνα να ξανακούσουν άλλα αυτιά αυτό τον ήχο, που την έκανε να ταξιδέψει ποιος ξέρει πού...
Η Καντούλα δεν είχε τίποτα απ’ την ανούσια αναίδεια και την ανεμελιά της εφηβικής ηλικίας.
Η μάνα της είχε μικροπαντρευτεί. Και στα 25 της είχε ήδη 6 παιδιά. Είχε κερδίσει επάξια, με το μουνί της, το επίδομα πολυτέκνου!
Μόλις πρωτόδα την Κάντυ, αποφάσισα να βάλω στο γκομενικό χρονοντούλαπο όλες τις καριόλες που μου ’χαν κάνει τη ζωή ρημαδιό...
Και σκέφτηκα την Π. που προχθές, πριν βροντήξει οριστικά την πόρτα πίσω της, μου ’κανε δώρο ένα κουκλάκι Πινόκιο, για να μου δείξει, μάλλον, πως τα ήξερε όλα!
Όμως, τούτη δω, την Καντούλα, την αγάπησα. Μ’ έ ναν έρωτα αγνό. Σαν αυτόν που νιώθουν οι καλόγριες της Αγίας Ελεούσας για το Χριστό!
Ευτυχώς, είχα πιεί πολύ και δεν το πήρα κατάκαρδα όταν η Κάντυ με κάλεσε να τη συναντήσω το επόμενο βράδυ στα μπουρδέλα του Καρπενησίου, πάνω στα Ρόβλια.
Τοίχο-τοίχο ανέβηκα την ανηφόρα.
Δεν ήθελα να με αναγνωρίσει κανείς.
Κάθισα στην αίθουσα αναμονής, σ’ έναν ξεφτισμένο καναπέ.
Κάποια στιγμή εμφανίστηκε κι η τσατσά, με κοίταξε με οίκτο (ή έτσι μου φάνηκε) και μου ’πε: «η σειρά σου τσαχπίνη μου»!
Η Καντούλα, που θα μπορούσε άνετα να ’ναι κόρη μου, με υπ οδέχτηκε με επαγγελματικό τρόπο.
Τα μαλλιά της μύριζαν σπέρμα κι η ανάσα της υγρό αποπλύματος.
Κι όμως, εγώ έψαχνα τα χείλη της, να γευτώ το μύρο της εφηβικής της αγάπης...
Μάταιος κόπος.
Εκείνη είχε συνεχώς το βλέμμα της στο πλάι. Τα μάτια της ήταν καρφωμένα στο ρολόι.
Μήπως και ξεπεράσω την ώρα που μου αναλογούσε...
Δεν ένιωθε το πάθος μου που θάμπωνε τη ματιά μου κι έκοβε τ ην ανάσα μου.

Μπαρόβιες ιστορίες... (Α’)

2011-12-01T22:33:00.003+02:00

Τα πίνω σ’ ένα μπαρ στο κέντρο.
Πίνω σεμνά.
Πίνω αργά.
Αλλά κυρίως πίνω μόνος.
Μ’ αρέσει να ρεμβάζω και να πίνω μόνος.
Η γκαρσόνα θα ’ρθει πάλι να με ρωτήσει «έχεις όρεξη για κουβέντα, ή είσαι πάλι στην καρακοσμάρα σου;».
Δεν θα της απαντήσω. Προτιμάω να μιλάω σε σκιές...
Όταν πίνω δεν θέλω δυνατές μουσικές αλλά ούτε και χαμηλό φωτισμό. Δεν είμαστε και σε αγρυπνία στην Πετράκη...
Γουστάρω να στέκομαι όρθιος στην μπάρα και να κουνιέμαι λες και κάνω οχτάρια... σα να χορεύω.
Οι σωστοί πότες είναι φιλόσοφοι...
Κατά τις 11 το βράδυ γυρίζω σπίτι.
Όταν έχω ζαλιστεί απ’ το ποτό και δυσκολεύομαι να οδηγήσω, κλείνω το αριστερό μου μάτι.
Για έναν ανεξήγητο λόγο, όταν είμαι μεθυσμένος βλέπω καλύτερα με το ένα μάτι...

Σελίδες απ’ τη ρημαγμένη μου ζωή! ΙΣΤ’ (Μάνα, θα σε πάω στο γήπεδο της Ντέρμπι!)

2011-11-28T20:48:00.003+02:00

Ερωτεύτηκα το ποδόσφαιρο όπως θα ερωτευόμουν αργότερα τις γυναίκες.
Χωρίς πώς και γιατί, χωρίς να σκεφτώ τις χαρές, τις πίκρες και την αναστάτωση που θα έφερνε στη ζωή μου.
Πρωτοπήγα γήπεδο με τον πατέρα μου στη Νέα Σμύρνη.
Οι οπαδοί της τοπικής ομάδας είχαν τη φήμη των «ψαγμένων», και δεν άργησαν να το επιβεβαιώσουν
Εμείς πανηγυρίζαμε τα γκολ, κι εκείνοι τραγουδούσαν:

«Έτσι όπως πάμε
σε λίγα χρόνια
θα γαμάμε
με κουπόνια»...

Τις μέρες των αγώνων ξυπνούσα με ένα νευρικό σφίξιμο στο στομάχι. Κάτι που εντείνονταν μέχρι ο Θρύλος να πάρει το προβάδισμα με δύο γκολάκια! Μόνο τότε άρχιζα να ηρεμώ...
Στην αρχή πήγαινα γήπεδο μόνο με τον πατέρα μου.
Αλλά εκείνος είχε το χούι να φοράει γραβάτα κι απ’ έξω πουλοβεράκι κόκκινο με βε.
Ειλικρινά, ντρεπόμουν να τον κυκλοφοράω έτσι ντυμένο στη θύρα 7.
Με τη μάνα μου τα πράγματα ήταν ακόμα πιο μπερδεμένα.
Ενώ έβλεπε παντού κινδύνους, και με απέτρεπε από χίλια δυο πραγματάκια, στο γήπεδο με ενθάρρυνε να πηγαίνω!
Πολλές φορές μου πλήρωνε και το εισιτήριο. Μου έκανε ακόμα και τα έξοδα για να ταξιδεύω με τους γαύρους στην επαρχία. Με τρένο, με πούλμαν, με πλοίο...
Σήμερα, μπορώ πλέον να εξηγήσω τη συμπεριφορά της: νόμιζε πως πηγαίνοντας στο γήπεδο δεν θα γινόμουν «αδελφή»!
Τις Κυριακές ζούσαμε μια μικρή παρωδία.
Παίρναμε μεζί τον ηλεκτρικό από Ομόνοια, κι εγώ κατέβαινα στο Καραϊσκάκη. Με σταύρωνε και με αποχαιρετούσε.
Και συνέχιζε μέχρι Περαία, όπου έμενε μια μακρινή ξαδέλφη της...
Κάθε Σάββατο πρωί μου έπλενε το ερυθρόλευκο κασκολάκι, το άπλωνε στην ταράτσα με τα ασπρόρουχα να στεγνώσει και το βράδυ το σιδέρωνε.
Έτσι, το μεσημέρι της Κυριακής, πάντα με περίμενε στο κομωδίνο διπλωμένο ένα φρεσκοπλυμένο και φρεσκοσιδερωμένο μυρωδάτο κασκόλ...
Η μάνα μου ποτέ δεν μπήκε σε γήπεδο. Αλλά πάντα έχω κατά νου να της κάνω μια μεγάλη έκπληξη!
Να την βάλω ένα Σαββάτο πρωί στο αεροπλάνο, να πάμε Λονδίνο, να μπούμε στο τρένο με τους φανατικούς οπαδούς της Ουέστ Χαμ, και να πεταχτούμε μέχρι το γήπεδο της Ντέρμπι Κάουντι!
Μιλάμε γι’ αυτά τα υπέροχα τρένα, τα Football Specials, με τις σπασμένες λάμπες στα βαγόνια και τους αστυνόμους να περιπολούν με τα σκυλιά στους διαδρόμους...

Σελίδες απ' τη ρημαγμένη μου ζωή... (ΙΕ') - Το ξέρω, θα ΄ρθεις!

2011-11-27T22:38:00.003+02:00

Το καφέ-μπαρ της γωνίας ήταν κακόφημο.
Γυναίκες δεν τολμούσαν να μπουν.
Ή, μάλλον, όσες έμπαιναν το έκαναν με δική τους ευθύνη!
Το μαγαζί άνοιγε στις 7 κάθε πρωί.
Ο μπάρμαν πήγαινε απ’ τις 5. Για σφουγγάρισμα, προμήθειες και τα σχετικά...
Κάθε μέρα, αξημέρωτα, πέντε και τέταρτο τζαστ, χτυπούσα την πόρτα του μαγαζιού.
Ο μπάρμαν μου ’κανε τη χάρη να μου ανοίγει και να μ’ αφήνει να κάθομαι σε ένα σκαμπό.
Ό,τι έπινα μέχρι τις 7 ήταν κερασμένο απ’ το μαγαζί.
Ακριβώς στις 7 μου έλεγε «Λοιπόν, ανοίγω, από δω και πέρα ό,τι πιεις το πληρώνεις»!
Είχα πάντα μερικά κέρματα στην τσέπη.
Ίσα που έφταναν για το πρώτο ποτό.
Πάντα είχα την ελπίδα πως μετά όλο και κάποιος θα βρίσκονταν να με κεράσει...
Στην πραγματικότητα ήμουν απλά ένα «αγοράκι», την ώρα που όλοι οι άλλοι προσπαθούσαν να βρούνε δουλειά, να κάνουν λεφτά και τα ρέστα...
Εγώ, όμως, έμενα καθημερινά κρυμμένος στο σκοτεινό μπαρ.
Έτσι, δεν έπρεπε να δουλεύω οχτώ ώρες τη μέρα, να χτυπάω κάρτα, να οδηγώ αμάξι, να παρακολουθώ τα πολιτικά...
Ήταν μια καλή κρυψώνα!
Το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να κάθομαι και να περιμένω...
Πίστευα πως όλο και κάτι συναρπαστικό θα γινόταν εκεί μέσα.
Αλλά δεν συνέβη ποτέ τίποτα. Ήταν όλα πολύ συνηθισμένα...
Στις δύο το πρωί το μαγαζί έκλεινε.
Πήγαινα στο υπόγειο διαμερισματάκι να κοιμηθώ λιγάκι.
Γιατί στις 5 έπρεπε να σηκωθώ...

Μ’ αρέσει να επιστρέφω στο παρελθόν...

2011-11-24T22:25:00.002+02:00

Τέτοια πάνω-κάτω εποχή, πριν από 50 χρόνια, το Νοέμβρη του 1962, τέθηκε σε ισχύ η Συμφωνία Σύνδεσης της Ελλάδας με την ΕΟΚ.
Η Συμφωνία προέβλεπε τη σταδιακή άρση των τελωνειακών τειχών και τη χορήγηση στη χώρα μας ενός ποσού 125 εκατ. δολαρίων τα επόμενα πέντε χρόνια.
Μιλάμε για τεράστιο ποσό!
Από τότε άρχισε το ... «ροκάνισμα»!
Με αφορμή την υπογραφή της Συμφωνίας, ο ανταποκριτής των Τάιμς του Λονδίνου στην Αθήνα, έγραφε σχετικά:
«Οι Έλληνες κεφαλαιούχοι θα πρέπει να αφήσουν τη νοοτροπία του ταχέος και ασφαλούς πλουτισμού. Σήμερον κάνουν τοποθετήσεις εις ακίνητα με ασφαλή πρόσοδον 12%. Αν δεν μεταβάλλουν την τακτικήν των αυτή θα χάσουν την ευκαιρίαν δια παραγωγικάς επιχειρήσεις και θα εκτοπιστούν από ξένους επιχειρηματίες»!
Μάλιστα...
Ας πάμε τώρα και στο 1823, που ψηφίστηκε ο πρώτος και μόνος ελληνικός προϋπολογισμός κατά τη διάρκεια της επανάστασης και μέχρι την έλευση του Καποδίστρια.
Στην Επιτροπή Σύνταξής του συμμετείχαν 6 πολιτικοί κι 6 στρατιωτικοί, μεταξύ των οποίων κι ο Δυσσέας Ανδρούτσος, για τον οποίο η λαϊκή μούσα αποφάνθηκε τελεσίδικα:

«και τα πλατιά τα στήθια σου
τείχος χορταριασμένο»!

Η έκθεση της Επιτροπής ήταν μνημείο ολιγόλογης σοφίας: «τα έσοδα δεν θέλει εξισωθώσιν ποτέ με τα έξοδα»!
Στα έσοδα περιλαμβάνονταν οι προσφορές των επαρχιών σε λάδι, κρασί, σταφίδες, φρούτα και ... χαρούπια!
Στα έξοδα υπολογίζονταν οι δαπάνες για τα τσαρούχια των αγωνιστών, 300 δράμια ψωμί ημερησίως για τον καθένα, καθώς και η αναλογούσα ποσότητα κρασιού και ... ρακής!

Την ώρα που γεννιόντουσαν σχολάγανε οι μοίρες....

2011-11-22T19:14:00.003+02:00

Στον ηλεκτρικό για Καλλιθέα.
Δυο γυναικείες φωνές. Ψιλοκουβεντούλα.
Εγώ γυρισμένη την πλάτη, δεν βλέπω φάτσες.
Συζητούν για τιμές προϊόντων στα σούπερ-μάρκετ. Τα αγαπημένα τους δημητριακά, υγρό πλυντηρίου, τυρί διαίτης, χαρτί υγείας...
Τεντώνω αυτιά. Χρήσιμες πληροφορίες...
Κάποια στιγμή γυρίζω να τις δω.
Ξαφνιάστηκα. Δυο ωραία κορίτσια, το πολύ 20 χρονών, με τ’ ακουστικά iRhone κρεμασμένα στο λαιμό...
Εικόνα που δεν κόλλαγε στις κουβέντες τους.
Στην ηλικία τους εμείς συζητούσαμε για έρωτα, βιβλία, σινεμά, μαρξισμό...
Όχι για τιμές γκούντα!
Αυτές, επαρχιωτοπούλες φοιτήτριες, τα λεφτά των γονιών μετρημένα, το βάρος της πραγματικότητας μοιάζει ασήκωτο.
Γι’ αυτό και γαντζώνονται στο σουπερμαρκετικό σύμπαν τους...
Το όνειρο γι’ αυτές άρχισε γρήγορα να ξεφτίζει.
Αντί να μετρούν τηλέφωνα επίδοξων εραστών, σε μικρά χαρτάκια χωμένα κρυφά στις τσέπες τους απ’ την τσάρκα της προηγούμενης νύχτας, μετράνε τα ευρουδάκια του μπαμπά...
Άγριες εποχές!
Τους είπα κάτι αστείο που μου ’ρθε στο μυαλό.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μου φαίνεται χοντράδα.
Σκάσαν στα γέλια.
Γέμισε το βαγόνι δροσιά...

Τ’ αγαπάω το σαραβαλάκι μου...

2011-11-20T14:29:00.002+02:00

Το παραδέχομαι!
Είναι παλιό, λίγο σαραβαλιασμένο, αλλά τ’ αγαπάω στο φουλ.
Καμιά φορά αρνείται ν’ ανάψει τα φωτάκια του.
Ουδέν πρόβλημα.
Έξω από το σπίτι μου ο δρόμος έχει ένα σαμαράκι. Περνάω από πάνω με ταχύτητα και... τσουφ, τα φώτα πορείας ανάβουν!
Είναι πολύ ευγενικό μαζί μου!
Όταν χαλάει, χαλάει πάντα μπροστά σε κάποιο συνεργείο.
Δεν μου έδωσε ποτέ πίκρες...
Κάθομαι και του μιλάω.
Του λέω «να είσαι ευγενικό κι αυτή τη φορά».
Του μιλάω λες κι είναι γατάκι.
Το νιώθω σα ζωντανό...

Τι κατάλαβα 35 χρόνια που παρακολουθώ τις πολιτικές εξελίξεις...

2011-11-18T23:35:00.005+02:00

Από μικρό παιδάκι θυμάμαι τον εαυτό μου να παρακολουθεί στενά τις πολιτικές εξελίξεις και να διαβάζει φανατικά εφημερίδες.
Πέρασαν πια πολλά χρόνια, ψιλοωριμάσαμε, και μπορούμε να βγάλουμε κάποια ασφαλέστερα συμπεράσματα.
Τα οποία συνοψίζονται όλα σε μια ιστορία του Ναστραντίν Χότζα, που κάποτε διορίστηκε κατής (δικαστής) κι άρχισε να δικάζει την πρώτη του υπόθεση.
Εμφανίζεται ο πρώτος κατηγορούμενος κι αρχίζει να λέει την ιστορία του.
Κουνάει το κεφάλι ο Χότζας και του λέει «δίκιο έχεις».
Αμέσως μετά παίρνει το λόγο ο αντίδικος, και λέει τα ακριβώς αντίθετα πράγματα.
Ξανακουνάει το κεφάλι του ο Χότζας και του λέει «δίκιο έχεις».
Οπότε, πετάγεται απ’ το ακροατήριο κάποιος και διαμαρτύρεται: «Μα πώς είναι δυνατόν να έχουν και οι δύο δίκιο;».
«Κι εσύ δίκιο έχεις», του λέει ο Χότζας!

Απ’ το κρυφό ημερολόγιο της Αθανασίας Α’ («Μορταλάκο, θέλω να σου μιλήσω μα τρέμει η φωνή μου!»)

2011-11-16T23:28:00.004+02:00

«Το 24χρονο που γνώρισα στις διακοπές το σχόλασα!
Δε λέω, καλά πέρασα, μπόλικο σεξ, αρκούντως απολαυστικό, με σπουδαία διάρκεια κι επαναληψιμότητα!
Αλλά ο χρόνος περνούσε, κι εκείνος άρχιζε να φτιάχνει σχέση στο μυαλό του...
Βρε καλέ μου, εγώ μόνο σεξ... του έλεγα.
Ναι, εντάξει, απαντούσε, και συνέχιζε να μου αραδιάζει πώς πέρασε τη μέρα του, τι έκανε στη δουλειά του.
Καταλαβαίνετε τώρα... μικρό παιδί.
Ε, τι τα θέλετε, το έληξα και βουρ για το επόμενο κορμί!
Το οποίο έσκασε λίγες μέρες αργότερα...
Λίγο μεγαλύτερο βέβαια, αλλά, (τι να κάνω;) θυσίασα το γραμμωμένο κορμί για χάρη της εμπειρίας και της τεχνικής.
Κι επειδή έχει και πολλές υποχρεώσεις, γυναίκα, παιδιά κι εγγόνια, η επικοινωνία μας είναι αραιή και περιεκτική!
Δίνουμε σημείο και ώρα συνάντησης και τέλος!
Λαμπρά...»

Καλορίζικη η νέα κυβέρνηση, αλλά ας μη γελιόμαστε...

2011-11-14T20:53:00.012+02:00

... μάλλον θα κάνει τη «βρώμικη δουλειά»!

Δηλαδή θα πάρει εκείνα τα μέτρα που δεν μπορεί μια μονοκομματική κυβέρνηση.
Ας θυμηθούμε, με την ευκαιρία, όλες τις μέχρι τώρα «υπερκομματικές» κυβερνήσεις μας:

Το Μάιο του 1877 έχουμε την πρώτη κυβέρνηση εθνικής ενότητας με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Κανάρη.
Έχει ήδη ξεσπάσει ο ρωσοτουρκικός πόλεμος, και ο λαός απαιτεί να ταχθεί η Ελλάδα στο πλευρό των «ομόδοξων αδελφών μας»!
Σκοπός της κυβέρνησης ήταν, υποτίθεται, η πολεμική προετοιμασία της χώρας για να συμμετάσχει στον πόλεμο.
Τελικά, και κάτω απ’ τις πιέσεις της Αγγλίας, κάτσαμε στ’ αυγούλια μας, και η οικουμενική κυβέρνηση τερμάτισε το βίο της τον Γενάρη του 1887.

Ακολουθεί η κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον Αλέξανδρο Ζαΐμη, το 1926. Δυο χρόνια πριν η Ελλάδα είχε λάβει το λεγόμενο «προσφυγικό δάνειο», για την αποκατάσταση των μικρασιατών προσφύγων.
Μεταξύ των μέτρων λιτότητας που της επέβαλαν οι δανειστές της ήταν και η απόλυση 10.000 δημοσίων υπαλλήλων (τότε την έλεγαν «διαθεσιμότητα κι όχι «εφεδρεία»).
Οι κυβερνήσεις ανεβοκατέβαιναν, ο λαός ήταν εξοργισμένος, και επεχείρησε, μάλιστα, να εισβάλει στα Ανάκτορα στις 9 Σεπτεμβρίου!
Σαν πολλές ομοιότητες, δεν νομίζετε;

Το 1944, μετά την αποχώρηση των Γερμανών, σχηματίζεται κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου, με τη συμμετοχή και του ΕΑΜ.
Στην Ελλάδα καταφθάνουν και οι Άγγλοι, ως εγγυητές της ομαλής πορείας της χώρας, ως νέες δυνάμεις κατοχής... ποιος ξέρει; Οι υπουργοί του ΕΑΜ αποχωρούν, και τα Δεκεμβριανά αρχίζουν...

Τον Ιούλιο του 1974, μετά την πτώση της Χούντας, έχουμε νέα κυβέρνηση εθνικής ενότητας, με επικεφαλής τον Καραμανλή και μέλη της στελέχη της παλιάς ΕΡΕ, Ένωσις Κέντρου και στελεχών του αντιδικτατορικού αγώνα.
Βρέθηκε, όμως, αντιμέτωπη με τον Αττίλα ΙΙ, κι ο τότε πρωθυπουργός αποφάσισε να αποχωρήσουμε απ’ το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.

Τον Ιούνιο του 1989 έχουμε την κυβέρνηση συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΝασπισμού της Αριστεράς με πρωθυπουργό τον Τζαννή Τζανετάκη, και βασική αποστολή την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο.
Το Νοέμβριο γίνονται νέες εκλογές, κανένα κόμμα δεν κερδίζει αυτοδυναμία, και συγκροτείται η «οικουμενική» κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα.
Οι κυβερνήσεις συνεργασίας Τζανετάκη-Ζολώτα παραλίγο να αποτελέσουν την ταφόπλακα του ΚΚΕ. Το καημένο το κόμμα τρεις μήνες συμμετείχε στη διακυβέρνηση της χώρας και πληγώθηκε για πολλές δεκαετίες...

Απίστευτο (τριπλό) όραμα!

2011-11-13T11:04:00.004+02:00

Πολύ επεισοδιακή η αποψινή νύχτα!
Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή:
Τη βδομάδα που πέρασε, η τύχη τα ’φερε, και «θεολόγησα» αρκετά! Γραπτά και προφορικά...
Δως του αναλύσεις για τον «καλό Σαμαρείτη», έβαζα και μερικές γερές δόσεις ταπεινολογίας, αγαπολογίας, φιλανθρωπίας... ξέρετε τώρα... τις αρλούμπες που τσαμπουνάνε όλοι οι θεολόγοι, αλλά που κανένας δεν τηρεί!
Ικανοποιημένο το ακροατήριο, ενθουσιασμένοι οι αναγνώστες, εεε... δεν θέλει και πολύ να την ψωνίσεις.
Κι ερχόμαστε στη χθεσινή νύχτα, με τα τρία διαδοχικά (αληθινά) όνειρα, που τράβηξαν το χαλάκι και φάνηκε η σαβούρα:
Όνειρο πρώτο: Ήμουν, λέει, κάπου στον Ελαιώνα κι έπαιζα ποδόσφαιρο με κάτι Πακιστανούς. Κλίμα πολύ φιλικό, γεμάτο αλληλοκατανόηση, αγάπη και αμοιβαία συμπάθεια. Ξαφνικά, εκεί που παίζαμε, μας την πέφτει μια ομάδα ακροδεξιών με αλυσοπρίονα(!). Οι Πακιστανοί το βάζουν στα πόδια να σωθούν, κι εγώ, αντί να βοηθήσω (ως «καλός Σαμαρείτης» υποτίθεται) τους φίλους μου, άρχισα να φωνάζω στους επιδρομείς «παιδιά, κι εγώ Έλληνας είμαι, δεν έχω καμιά σχέση με τα πακιστανά»!
Ξυπνάω, ξανακοιμάμαι, και να ’σου το δεύτερο όνειρο:
Παρακολουθούσα τη θεία λειτουργία στην εκκλησούλα που συχνάζω. Ξαφνικά, η νεωκόρισσα με πλησιάζει και με κατηγορεί με κάποια ασήμαντη αφορμή. Εμένα θίγεται ο εγωισμός μου, τα «παίρνω στο κρανίο», αρχίζω να κατεβάζω καντήλια, τα χώνω φωναχτά σε όλους, τα βροντάω και φεύγω! Εγώ, που υποτίθεται όλη τη βδομάδα έλεγα πως πρέπει να δεχόμαστε με υπομονή της δοκιμασίες, να μην οργιζόμαστε κλπ κλπ...
Ξαναξυπνάω, ξανακοιμάμαι, και να το τρίτο όνειρο:
Παίζαμε πάλι ποδόσφαιρο σε μια αλάνα στο Γουδή. Εγώ, ο κολλητός μου, ένα πιτσιρικάκι που δεν το έχω ξαναδεί, και οι υπόλοιποι εντελώς άγνωστοι. Αρχίζει να σουρουπώνει, όλοι φεύγουν, και μένω εγώ με τον κολλητό και το πιτσιρικάκι. Κάνω έτσι και βλέπω τα παιδιά που έφυγαν να έχουν ξεχάσει τα πολιτικά τους ρούχα. Οι άλλοι δυο προτείνουν να τα φυλάξουμε και να τους τα δώσουμε όταν ξαναβρεθούμε. Εγώ, αντίθετα, άρχισα να ψαχουλεύω τα ξένα παντελόνια, όπου έβρισκα πακέτα με εκατόευρα, και τα ’χωνα στις τσέπες μου! Μέσα μου με έλεγχε η συνείδηση, κάπου ντρεπόμουν τα άλλα δύο παιδιά, αλλά δεν σταματούσα και να σουφρώνω το ξένο παραδάκι...
Τελικά, αυτά τα τρία όνειρα ήταν πολύ αληθινά!
Έδειξαν πως είμαι, απλά, ένα μάτσο σκατά...

Άντε... καλό χειμώνα!

2011-11-11T17:12:00.000+02:00

Στην Αθανασία... (Δεν τόλμησες...)

2011-11-09T21:53:00.002+02:00

Άκουσες γύρω σου να λένε
πως ο κόσμος είν’ μικρός.
Άκουσες πως ενδιαφέροντα δεν έχει να σου δείξει
κι αναποφάσιστη απόμεινες και σκεφτική.
Άκουσες να επιμένουν μερικοί
πως είν’ άσκοπο να ξεκινήσεις
μια και στο ίδιο σημείο θα βρεθείς.
Κι απόμεινες μετέωρη
χωρίς ούτ’ ένα βήμα να τολμήσεις.
Τι κρίμα!
Σ’ έπεισαν πως
τα ίχνη των βημάτων σου θ’ ακολουθήσεις.
Κι έτσι, ούτε ίχνη καν εχάραξες...
Και τώρα μετανιώνεις
που δεν ζήτησες κάποια
-έστω και πικρή-
εμπειρία ν’ αποκτήσεις...

Αύριο το ιστολόγιο γιορτάζει...

2011-11-07T16:39:00.003+02:00

Τόσος κόσμος πού βρέθηκε
και γύρω μου εμαζεύθη;

Δεν είναι παρά μια στιγμή
που μόνος, καθισμένος
στην ήσυχη -έτσι νόμιζα-
γωνίτσα μου
θέλησα ν’ ανασάνω...

Μα να
που κόσμο ένα σωρό
βλέπω να με κυκλώνει
κι ας ήθελα τούτη τη στιγμή
τόσο να μείνω μόνος...

Μήπως, όμως, κι ανάμεσα
σ΄όλους αυτούς
χαμένος
στις σκέψεις μου ολομόναχος
δε μένω βυθισμένος;

Ίσως,
αλλά η άχαρη αυτών η παρουσία
τη μόνη μού στερεί
μεγάλη ευτυχία...

Αφιερωμένο σε μια Μαρία απ’ τη Νέα Ιωνία....

2011-11-06T16:33:00.004+02:00

Συλλογιέμαι το άδηλο σπέρμα
όταν χύνεται σε νεκρές θάλασσες
κι αραχνιασμένες βιβλιοθήκες...

Αναζητώ την επουράνια λύτρωση
ατενίζοντας καλοφτιαγμένες Παναγιές
από χέρια μεγάλων γλυπτών και ζωγράφων...

Η αύρα
τα χείλη σου
τε ξέπλεκα μαλλιά σου
το ροδαλό στήθος σου...
Όλα με παρασέρνουν σε δίνες πειρασμού
και κάθε στιγμή κολάζομαι...

Στο δρόμο για το Γολγοθά
μήτε ένας Σίμωνας
δεν βρέθηκε μπροστά μου...

Λησμόνησα τις κρήνες
των χειλιών σου.
Στ’ απόβραδο χαμογελά
ο θηλυκός Ιούδας
φέρνοντας την Ανάσταση
ακόμα πιο κοντά...

Εύχομαι σ’ όλους καλό και χαλαρωτικό Σου-Κου!

2011-11-04T17:45:00.003+02:00

Μετά από μια μακρά περίοδο ασκητικής ομφαλοσκόπησης...
Και μια εβδομάδα μεστή πολιτικών γεγονότων...
Δεν είναι κι άσχημο να χαλαρώνει κανείς
στην αγκαλιά μια χαριτόβρυτης γυναικός!
Και, μάλιστα, σε μια λαϊκή συνοικία...

Ο Γιώργος δεν είναι «τρελός», απελπισμένος είναι!

2011-11-03T14:30:00.004+02:00

Μέχρι την περασμένη Άνοιξη, τον Γιώργο τον στήριξα, και με το παραπάνω!
Αλλά τώρα ... μάς τέλειωσε.
Η απόφαση για το «δημοψήφισμα» ξεχείλισε το ποτήρι.
Κρίνοντας τα πράγματα περισσότερο ψύχραιμα, ερμηνεύω την αιφνιδιαστική αυτή επιλογή του ως εξής:
Ο Γιώργος, ζώντας από μέσα τα αδιέξοδα, θέλησε να προκαλέσει ένα διπλό σοκ:
Πρώτα, προς το εσωτερικό, όπου άρχισαν να γιγαντώνονται οι αντίρροπες και διαλυτικές τάσεις. Κι ως ένα βαθμό το πέτυχε, καθώς η κοινωνία αρχικά σάστισε, μούδιασε, πάγωσε...
Δεύτερον, θέλησε να προκαλέσει ένα σοκ στους «δανειστές» μας। Η Ελλάδα θα χρειαστεί κι άλλα πακέτα στήριξης. Κι ο Γιώργος θέλησε να παίξει έμμεσα το παιχνίδι του εκβιασμού. Είτε δέχεστε να μας βοηθήσετε χωρίς να απαιτείτε νέα «πακέτα λιτότητας», είτε ... αποθανέτω η ψυχή μας μετά των αλλοφύλων!
Αλλά η απελπισία είναι πάντα κακός σύμβουλος.
Οι συνθήκες δεν ήταν ευνοϊκές και ... ο ηγεμών έπεσε θύμα της τακτικής του!
Κι έτσι φτάσαμε σε πλήρες πολιτικό αδιέξοδο.
Κυβέρνηση δεν υπάρχει!
Ο Σαμαράς δεν εγκαταλείπει τις αρλούμπες για «επαναδιαπραγματεύσεις» και «άλλα μείγματα».
Και τα κόμματα της Αριστεράς συμπεριφέρονται σαν φοιτητικές παρατάξεις του ’80: να καταγράψουμε τις δυνάμεις μας, χωρίς να έχουμε καμία σοβαρή πρόταση...
Ίσως ο Λουκάς Παπαδήμος να είναι μια κάποια λύση...

Κλείνει κι αυτή;

2011-11-02T15:54:00.002+02:00

Με την «Ελευθεροτυπία» οι σχέσεις μου ήταν πάντα έρωτα και μίσους!
Μέχρι το 1988 ήταν η «αγαπημένη μου εφημερίδα».
Στη συνέχεια, εξακολουθούσα να τη διαβάζω, αλλά περισσότερο κριτικά και επιφυλακτικά.
Τα τελευταία χρόνια, που έκανε «αριστερίστικη στροφή», χώρισαν οι δρόμοι μας, αλλά τα παλιά πάθη δεν ξεχνιούνται.
Θυμάμαι, ας πούμε, την περίοδο της διακυβέρνησης του Μητσοτάκη, που επιτράπηκε η ανάγνωση εφημερίδων στο στρατό.
Κάθε Κυριακή ο Άσκαρ αγόραζε στην Ομόνοια την «Ελευθεροτυπία», με τα μπόλικα ένθετα και τα περιοδικά, κι αργότερα στο αεροδρόμιο άραζε στη σκοπιά μέχρι το σούρουπο...
Τότε ήταν που τον «φακέλωσαν» με την ένδειξη «διαβάζει αντικυβερνητικές εφημερίδες»!
Τέσπα, περασμένα ξεχασμένα, δεν κρατάμε κακία σε κανέναν, και με τα τότε παιδιά της «Ασφάλειας» βγαίνουμε καμιά φορά έξω και πίνουμε κανένα κρασάκι...
Χθες διαβάσαμε πως η «Ελευθεροτυπία» πάει για κλείσιμο!
Δεν ξέρω αν η ιδιοκτήτριά της μπλοφάρει, ή εκβιάζει το κράτος με την απειλή απόλυσης πάνω από 700 εργαζομένων.
Πάντως, αν δεν πάρει άμεσα το θαλασσοδάνειο, πάπαλα!
Κι αυτό χειροτερεύει ακόμα περισσότερο τη γαμημένη ψυχολογία μου...

Το τραγουδάκι που ακολουθεί το αφιερώνω στην «ιδιοκτήτρια»!

Απ’ το «δόξα τω Θεώ» στο «Παναγία βόηθα»!

2011-11-01T15:03:00.003+02:00

Ακολουθεί η πολιτική πρόταση του Ασκαρδαμυκτί:
Αν τελικά γίνει το δημοψήφισμα, θα ψηφίσουμε «ΝΑΙ»!
Δεν θα καταστρέψουμε εμείς τις ζωές μας για ένα γινάτι.
Ούτε θα δώσουμε σε κανέναν το δικαίωμα να ρίξει στις πλάτες μας ξένες ευθύνες....
Αλλά όταν έρθει η ώρα της πραγματικής κάλπης, θα τους κάνουμε να μην βρίσκουν ούτε τη δική τους ψήφο!
Γιατί, εκτός από ερασιτέχνες αποδεικνύονται και επικίνδυνοι.
Δεν έχετε κανένα δικαίωμα, κύριοι, να βυθίζετε τη χώρα και ολόκληρη την ευρωζώνη σε ένα καταστροφικό τετράμηνο αβεβαιότητας.
Ούτε μπορείτε να κρατάτε τα κράτη όλου του κόσμου σε κατάσταση σταντ μπάι, περιμένοντας τι θα ψηφίσει η κυρά Μαρία απ’ το Παπαρούσι Ευρυτανίας, που της κόπηκε ένα πενηνταράκι απ’ τη συνταξούλα της και της φταίει «εκείνη η κακούργα η τρόικα, που αν την έπιανα στα χέρια μου θα της έβγαζα το μαλλί τρίχα-τρίχα»!
Υ.Γ.: Ελπίζω, βέβαια, να μην ισχύει αυτό που κατά βάθος φοβάμαι.
Δηλαδή, να έχουμε ρίξει «λευκή πετσέτα», να έχουμε ήδη αποφασίσει πως δεν τα βγάζουμε πέρα με όσες λιτότητες και «κουρέματα», κι απλώς μεθοδεύουμε τον τρόπο της οριστικής πτώχευσης και της επιστροφής στη δραχμή...

Γιώργο...

2011-10-31T22:38:00.004+02:00

... εξασφάλισες πρώτα τη συναίνεση
των δανειστών μας
για το δημοψήφισμα;

Ο Άσκαρ αλλάζει ριζικά!

2011-10-31T15:35:00.003+02:00

Τελικά, πολύ σοφή η παροιμία «πες μου ποιον έχεις φίλο, να σου πω τι είσαι»!
Τον τελευταίο καιρό, που άρχισα κάτι κολλητιλίκια με δυο-τρεις Άραβες, μουσουλμάνους Αλεβίδες, παρατηρώ σημαντικές αλλαγές στον εαυτό μου.
Η πλέον εκπληκτική: έχω κόψει εντελώς το οινόπνευμα!
Μ΄έχουν «κολλήσει» και πίνω μόνο τσάι!
Απ’ το πρωί ίσα με το βράδυ είμαι μ’ ένα κύπελλο στο χέρι.
Μιλάμε πως καταναλώνω πάνω από 15 λίτρα τη μέρα!
Κι όλο το βράδυ τρέχω στην τουαλέτα...
Δε λέω, καλή κι άγια ή νέα συνήθεια, αλλά με χαλάει που πέφτω απ’ τη μια υπερβολή στην άλλη.
Από οινόπνευμα, άντε να πιω κανένα κρασάκι, και μόνο σε κουτουκοκατάσταση με χριστιανοπαρέα.
ΥΓ.: Το ’χω ξαναγράψει και το επαναλαμβάνω: οι Έλληνες χριστιανοί είμαστε οι πιο κομπλεξικοί άνθρωποι του κόσμου με τη θρησκεία μας!
Πας, π.χ., στην Αμερική, στα πολυτελέστερα εστιατόρια και βλέπεις ανθρώπους κάθε θρησκείας να κάνουν την προσευχή τους πριν αρχίσουν να τρώνε. Εδώ, αν πριν αρχίσεις το χλαπάκιασμα τολμήσεις να κάνεις το σταυρό σου και να πεις «δόξα τω Θεώ, πλούσια τα ελέη του», σε περνάνε για ούφο!
Αν πεις «απόψε είναι Παρασκευή και δεν τρώω κρέας», πρέπει να υπομένεις το δούλεμα των άλλων μέχρι να φύγετε!
Αν πεις, όμως, «ο διαιοτολόγος μού είπε να φάω σήμερα μόνο σαλάτες», όλοι θα πουν «σεβαστόν!»...
Και για να μην σας κουράζω, θα πω και κάτι τελευταίο, γιατί κοντεύω να σκάσω με την υποκρισία μας:
Γνωρίζω πολλούς από μας που όταν βρισκόμαστε σε θρησκευτικούς κύκλους είμαστε όλο «κατάνυξη» και «πνευματικές συζητήσεις»!
Κι αν βρεθούμε σε κοσμικό περιβάλλον, το παίζουμε άνετοι, μοντέρνοι, καλοφαγάδες, γλετζέδες, ακόμη κι άπιστοι...

Ο Άσκαρ ιεροκήρυκας! ΙΓ’ (Γιατί ο φτωχός Λάζαρος πήγε στον Παράδεισο, κι ο Πλούσιος στην Κόλαση;)

2011-10-30T00:40:00.004+03:00

Αλήθεια, γιατί πήγε στον Παράδεισο ο Λάζαρος;
Μήπως γιατί ήταν φτωχός;
Μα η φτώχεια, από μόνη της, δεν είναι αρετή! Αντιθέτως, όπως όλοι έχουμε διαπιστώσει, πολλές φορές οι φτωχοί γίνονται συμπλεγματικοί, σκληρόκαρδοι, και γεμίζουν μίσος, φθόνο, χαιρεκακία...
Μήπως γιατί έκανε καλές πράξεις;
Όμως το Ευαγγέλιο δεν αναφέρει κάτι τέτοιο. Απλώς μας πληροφορεί πως ζούσε εξαθλιωμένα, γεμάτος πληγές, έξω από την πόρτα του Πλούσιου, ζητιανεύοντας λίγα ψίχουλα.
Για ποιον, λοιπόν, λόγο πήγε στον Παράδεισο ο φτωχός Λάζαρος;
Κατά τη γνώμη μας, για δυο λόγους:
Ο πρώτος έχει να κάνει με το όνομά του: «Λάζαρος» στα εβραϊκά σημαίνει «βοηθός μου ο Θεός».
Ο Ιησούς σίγουρα δεν επέλεξε τυχαία το όνομα αυτό για τον φτωχό Λάζαρο. Μάλλον ήθελε να μας δείξει πόσο σημαντικό είναι για τη ζωή και τη σωτηρία μας η απόλυτη εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού.
Ο δεύτερος λόγος είναι πως ο Λάζαρος, παρόλο που ζούσε τρισάθλια, δεν έβγαλε ούτε έναν γογγυσμό κατά του Θεού. Ούτε εκδήλωσε παράπονο, ζήλια ή φθόνο για τον πλούσιο!
Απ’ την άλλη, ούτε κι ο Πλούσιος φαίνεται να έκανε κάτι κακό στη ζωή του, που θα «δικαιολογούσε» την αιώνια τιμωρία του.
Ούτε έκλεψε, ούτε αδίκησε, ούτε σκότωσε...
Ενδεχομένως να τηρούσε πιστά το Νόμο του Μωυσή, και να θεωρούσε βέβαιη τη σωτηρία της ψυχής του. Μπορεί να αντιμετώπιζε τον επίγειο πλούτο του ως «εύνοια και ευλογία του Θεού», όπως κάνουν και οι προτεστάντες της Αμερικής...
Πήγε όμως στην Κόλαση!
Γιατί δεν αντιλήφθηκε πως η τήρηση του Νόμου έχει νόημα μόνο αν μαλακώνει τη σκληροκαρδία μας, αν μας βοηθά να κατανοούμε την κατάσταση των άλλων, να γινόμαστε πιο ευαίσθητοι στις ανάγκες τους, πιο γενναιόδωροι μαζί τους, και καλύτεροι διαχειριστές του πλούτου μας...

Ταξίδι στο χρόνο: η περιβόητη εταίρα Αθηνασία κι ο στωικός φιλόσοφος Ασκαρμίδης τριγυρίζουν στα μπουρδέλα της Αρχαίας Ελλάδας και Ρώμης! Β’

2011-10-28T17:57:00.003+03:00

Ο Ασκαρμίδης γνώρισε την εταίρα Αθηνασία στη Μυτιλίνη, την πιο διεφθαρμένη πόλη του κόσμου τον 6ο και 5ο π.Χ. αιώνα.
Στο πορνείο της δεν εύρισκες πόρνες κατώτερης τάξης, αλλά μόνο κόρες των καλύτερων οικογενειών, που ευχαριστούσαν καθημερινά την Αφροδίτη που τους χάρισε τέτοια ομορφιά.
Όσο η Αφροδίτη τις γέμιζε ομορφιά, τόσο εκείνες έμεναν πιστές στη λατρεία της...
Αλλά το πορνείο της Αθηνασίας ικανοποιούσε και κάθε άλλο γούστο. Εκεί θα εύρισκες τους εκλεκτότερους ευνούχους και τα ωραίοτερα αγόρια.
Δεν ήταν λίγοι οι έφηβοι της Αθήνας που εύρισκαν καταφύγιο στα πορνεία της Ιωνίας. Αιτία ένας νόμος που ψήφισε η Βουλή των Πεντακοσίων, σύμφωνα με τον οποίο τριπλασιαζόταν ο «φόρος εκπορνεύσεως» (από τότε βγήκε η φράση «πληρώνω τα γαμησιάτικα»)!
Άσε που ο Σόλωνας είχε απαγορεύσει στους ενήλικους να εισέρχονται στα σχολεία για να «ψωνίσουν» αγοράκια.
Η Αθηνασία κάθε πρωί μυρωνόταν για να είναι έτοιμη να δεχτεί τους πελάτες της.
Σκόρπιζε στα πόδια της βαλεριάνα της Ταρσού, άλοιφε τις μασχάλες της με μέντα, και τις βλεφαρίδες της με ματζουράνα της Κω!
Η οινάνθη της Κύπρου κυλούσε ανάμεσα στα στήθια της, και το ροδόσταμο της Φρυγίας έκανε το λαιμό και τα μάγουλά της να μοσχοβουλούν.
Πάνω στην ασημένια ζώνη της είχε γράψει: «Ασκαρμίδη, αγάπα με αιώνια! Αλλά μην στενοχωρηθείς αν σε απατώ δεκατρείς φορές τη μέρα»...
Όσο η Αθηνασία πρόσφερε θυσία στο βωμό της Αφροδίτης, αυλητρίδες και χορεύτριες με κρόταλα περιστοίχιζαν το ιερό κρεβάτι.
Όλες αποτριχωμένες, πλυμένες και μυρωμένες, απ’ την κορυφή ως τα νύχια.
Ο Ασκαρμίδης είχε ξεχωρίσει τη Νεφέλη, που χόρευε με την εσάρπα, κρατώντας έναν φαλλό!
Είχε λείες μασχάλες και ήταν πάντα έτοιμη να μιμηθεί τον έρωτα της περιστέρας, ανάμεσα στα ροδαλά στηθάκια της...

Ταξίδι στο χρόνο: η περιβόητη εταίρα Αθηνασία κι ο στωικός φιλόσοφος Ασκαρμίδης τριγυρίζουν στα μπουρδέλα της Αρχαίας Ελλάδας και Ρώμης! Α’

2011-10-26T22:04:00.008+03:00

Αθηνασία: Λατρεμένε μου Ασκαρμίδη, δες το υπέροχο κορμί μου, μύρισε το πανάκριβο άρωμά μου, χούφτωσε τα στητά στήθια μου! Κι, επιτέλους, σταμάτα να είσαι καρφωμένος στα γυμνά σώματα των νεαρών της παλαίστρας! Δεν το καταλαβαίνεις πόσο προσβλητικό είναι να βρίσκεσαι δίπλα μου και να τρέχουν οι σιελογόνοι αδένες σου κάθε φορά που μας γυρνάει τα οπίσθιά του ο έφηβος Πλαύτος;
Ασκαρμίδης: Πάψε, επιτέλους, ανόητη να μου τσιτσιρίζεις το μυαλό! Δεν μπορείς να καταλάβεις; Αυτό που νιώθω για τον Πλαύτο, δεν είναι γήινο. Είναι έρωτας ουράνιος, που αποτελεί μέρος της αρμονίας του σύμπαντος! Αλλά εσύ πού να τα καταλάβεις αυτά; Ο «ελληνικός έρωτας» είναι προνόμιο των καλλιεργημένων αντρών...
Αθηνασία: Δηλαδή, Ασκαρμίδη μου, ο έρωτας μεταξύ άντρα και γυναίκας είναι του πεταματού;
Ασκαρμίδης: Ο έρωτας άντρα και γυναίκας είναι λαϊκατζούρα, παρακατιανός, παρακμιακός! Αφορά ανθρώπους κατωτάτου επιπέδου! Κυρίως τις γυναίκες και κάποιους νεαρούς, που διακρίνονται για την υπερβολική βλακεία τους. Για δες την Ουράνια Αφροδίτη, που δεν προέκυψε απ’ την ένωση άντρα και γυναίκας, αλλά μόνο εκ του άρρενος. Δεν θα βρεις σ’ αυτήν καμία υστερία, τρέλα ή παραφροσύνη...
Αθηνασία: Μα οι μισοί Αθηναίοι μου έχουν κάνει ερωτική εξομολόγηση! Όλοι αυτοί ψέματα μου λένε;
Ασκαρμίδης: Σε διαβεβαιώ γύναιο, πως αυτό που νιώθουν οι άντρες για σας τις γυναίκες δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον αληθινό, τον ιδανικό, τον ουράνιο έρωτα! Είναι εξίσου παράλογο σα να αποκαλείς έρωτα αυτό που νιώθουν οι μύγες για το γάλα. Ή αυτό που αισθάνονται οι κτηνοτρόφοι για τα μοσχάρια που εκτρέφουν, ή οι μάγειροι για τις κότες που βράζουν...
Αθηνασία: Κι εμένα; Δεν πιστεύεις εμένα που κάθε μέρα σου φωνάζω πόσο πολύ σε αγαπώ; Στ’ αλήθεια, με βλέπεις μόνο σαν σκεύος ηδονής;
Ασκαρμίδης: Ποτέ δεν πίστεψα πως το ψημένο κατσικάκι ή το κρασί με αγαπά. Κι όμως, τα χρησιμοποιώ και τα δυο με ευχαρίστηση!

Κοριτσάκι, νομίζω πως ήρθε η ώρα να σου πει κάποιος πως...

2011-10-25T20:14:00.004+03:00

... εμείς οι άντρες δεν τρελαινόμαστε
ν’ ασχολούμαστε δυο ώρες με τις ρόγες σας
προτού μας κάνετε τη χάρη
ν’ ανοίξετε, επιτέλους,
τα γαμοπόδαρά σας!

Τον θάψαμε μεθυσμένο...

2011-10-24T23:09:00.004+03:00

Σήμερα στο Παρακαταθηκών και Δανείων είχε πολύ κόσμο.
Δίπλα μου, ένας ηλικιωμένος κύριος έψαχνε κάποιον να πει τον πόνο του.
«Κι εγώ, που είμαι 80 χρονών, έχω ανάγκη από ελπίδα! Όλοι χρειαζόμαστε την ελπίδα. Αλλά μας την σκότωσαν κι αυτή»...
Έχω βαρεθεί να συζητάω με τον κάθε πικραμένο, γι’ αυτό και δεν απάντησα.
Αλλά ο παππούς συνέχισε απτόητος:
«Πού να δεις φως πια γύρω σου; Εμείς τον ήλιο, αφού πρώτα τον μεθύσαμε, στο τέλος τον θάψαμε»...

«Πλάτων Κρύας Βρύσης»!

2011-10-23T20:19:00.002+03:00

Τις προάλλες η Observateur δημοσίευσε μια ενδιαφέρουσα ιστοριούλα.
Το 1979, ο τότε Πρόεδρος της Γαλλίας, Ζισκάρ ντ’ Εστέν, πληροφορείται πως η Κομισιόν σκόπευε να παραπέμψει την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ στο μακρινό μέλλον.
Τηλεφωνεί αμέσως στο γραφείο του Προέδρου της Κομισιόν, το σηκώνει ο ιδιαίτερος γραμματέας και εξηγεί στον Πρόεδρο πως η Ελλάδα έχει μεγάλο πρόβλημα ανταγωνιστικότητας και τυχόν πρόωρη ένταξή της θα είχε καταστροφικά αποτελέσματα για την οικονομία της.
Οπότε, ο Ζισκάρ του λέει το «φοβερό»: «ο Πλάτων δεν μπορεί να παίζει Β’ Εθνική»!
Κι έτσι, ο «Πλάτων Κρύας Βρύσης», από τη Β’ Κατηγορία (και βάλε) μπήκε στην ΕΟΚ, δηλαδή ανέβηκε στην Α’ Εθνική, και το 2001 μπήκε και στην ευρωζώνη, δηλαδή στους ομίλους του τζάμπιον λίγκ!
Και πού είναι το πρόβλημα; θα μου πείτε.
Το πρόβλημα είναι ότι συνέχισε να παίζει με παίχτες και με συστήματα Β’ Εθνικής.
Εξ ου και ο υποβιβασμός...

Ο Άσκαρ ιεροκήρυκας ΙΒ’ (Οι «ειλικρινείς γάιδαροι»)

2011-10-22T13:49:00.004+03:00

Ολόκληρο σύνταγμα πονηρών πνευμάτων («λεγεών») καταδυνάστευε το δαιμονισμένο του Ευαγγελίου.
Κι ο Ιησούς τον ελευθέρωσε, δίνοντας εντολή στους δαίμονες να μπουν στους χοίρους που έβοσκαν εκεί γύρω. Έτσι τιμωρήθηκαν και οι ιδιοκτήτες τους, που παραβίαζαν το Νόμο.
Και οι μεν χοίροι γκρεμοτσακίστηκαν, ο δε πρώην δαιμονισμένος καθόταν στα πόδια του Ιησού «ιματισμένος και σωφρονών»!
Και, επιπλέον, αυτός, το φόβητρο όλων, μετατρέπεται σε ιεραπόστολο και ευεργέτη της κοινωνίας! Από τη μέρα εκείνη γύριζε όλη τη Πεντάπολη κηρύττοντας τα χαρμόσυνα νέα...
Η τέλεια απόδειξη της μεταμορφωτικής δύναμης του Ιησού στη ζωή μας.
Οι συμπατριώτες του, όμως, οι Γαδαρηνοί, ναι μεν θαύμασαν το παράδοξο γεγονός, αλλά έβαλαν πάνω απ’ όλα τα συμφεροντάκια τους.
Καλός ο Ιησούς, αλλά ήταν η αιτία να χάσουν τόσους χοίρους!
Αν μπαστικωθεί στα μέρη τους, γύρευε πόσες ζημιές ακόμα θα τους έκανε...
Αυτοί προτιμούσαν να ζουν χωρίς Θεό, στην παρανομία τους.
Γι’ αυτό και ζήτησαν ευγενικά απ’ τον Ιησού να απομακρυνθεί.
Τελικά, οι Γαδαρηνοί αποδείχθηκαν ειλικρινείς!
Γάιδαροι μεν, αλλά ειλικρινείς γάιδαροι!
Ενώ εμείς οι Χριστιανοί είμαστε σκέτοι γάιδαροι!
Θέλουμε και τις παρανομίες μας να συνεχίζουμε, και το Χριστό να έχουμε δήθεν «κορώνα στη ζωή μας».
Τελικά, ένα έχω διαπιστώσει:
Οι σημερινοί χριστιανοί, και ιδίως οι Έλληνες χριστιανοί, κληρονομήσαμε ό,τι χειρότερο διέθετε η εβραϊκή και η ελληνορωμαϊκή παράδοση!
Απ’ τους Εβραίους πήραμε την υποκρισία και την τυπολατρεία (κι αυτές μόνο όταν μας συμφέρουν).
Κι απ’ τους Ελληνορωμαίους πήραμε το ανακάτεμα των πάντων. Αυτό που η φιλοσοφία και η θεολογία ονομάζει «συγκρητισμό».
Στη ζωή των Ελλήνων χριστιανών «όλοι οι καλοί χωράνε»!
Μαζί ο Χριστός με το μαμμωνά, την ειδωλολατρεία, τους αστρολόγους, τους μάγους, τους μάντεις, τις δυσιδαιμονίες, την μετεμψύχωση, τη μοιρολατρεία, το διονυσιασμό...

Βραχυκυκλώματα...

2011-10-20T19:15:00.003+03:00

Χθες βράδυ το ματσάκι ήταν υπέροχο!
Ο Γαύρος έπαιξε κυνικά και βραχυκύκλωσε τους Γερμαναράδες.
Κι όταν βραχυκυκλώνεις τον αντίπαλο, όλα παίζονται...
Μετά το τέλος του αγώνα έδωσα ραντεβού με τους «κολλητούς» σ’ ένα μπαράκι στο Μοσχάτο.
Άργησα λίγο, και τους βρήκα όλους εκεί. Είχαν ήδη αρχίσει να πίνουν. Η ένταση του αγώνα ήταν ακόμα ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους.
Καθώς πέρασα το κατώφλι, και τους είδα στο βάθος της αίθουσας, κοντοστάθηκα λίγο και τους παρατήρησα.
Τα «παιδιά» μού έδιναν την εντύπωση πως απλά περίμεναν να πεθάνουν, αλλά δεν βιάζονταν και ιδιαίτερα!
Ο θάνατος θα έρθει οπωσδήποτε, αλλά καλό είναι να βρίσκουμε κανένα κολπάκι για να τον κάνουμε να περιμένει...
Έφυγα μόνος τρεις ώρες αργότερα.
Ένας παράξενος τύπος με ακολουθούσε.
Κάτι κρατούσε στο χέρι του, αλλά δεν μπορούσα να διακρίνω. Ήταν και το σκοτάδι, ήμουν και λίγο πιωμένος, με εννοείτε...
Κατευθύνθηκα σ’ έναν κάδο σκουπιδιών.
Έφτυσα μέσα, χωρίς να πάρω καθόλου τα μάτια μου από πάνω του!
Ο τυπάς έστριψε και εξαφανίστηκε.
Δεν ξέρω πώς και γιατί, αλλά αυτό το κόλπο πάντα πιάνει!
Μου το ’χε μάθει στο στρατό ένας αλητάμπουρας απ’ το Βόλο...

Η Χριστίνα μού ζήτησε να γράψω κάτι για μένα! Έτσι... για να γνωριστούμε καλύτερα, λέει.

2011-10-18T23:17:00.004+03:00

Καταρχήν, αντιπαθώ τους σούπερ επιτυχημένους!
Και λυπάμαι τους ανθρώπους εκείνους που δεν έχουν την ευχέρεια της βρισιάς! Που η «αστική τους ευγένεια» δεν τους επιτρέπει να κατεβάσουν κανένα καντήλι, ή, έστω, να πουν ένα ... ταπεινό «μαλάκα»!
Μου τη σπάνε οι κουλτουριάρικες λέξεις που αν τις έλεγα στη μάνα μου θα έλεγε «ε;».
Δεν έχω καμία διάθεση να πάω διακοπές. Αλλά κι αν πήγαινα, θα γούσταρα να μένω πάντα στο ίδιο μέρος...
Μάλλον ανήκω πλέον στη μέση ηλικία. Νομίζω είναι η πιο ζόρικη φάση της ζωής μας. Γιατί πρέπει να προσέχουμε κάποιους πιο μικρούς και κάποιους πιο μεγάλους από μας...
Γενικά, δεν μου πολυαρέσουν οι άνθρωποι. Τους θεωρώ «ζωντανά σκατά»!
Δεν τον φοβάμαι το θάνατο. Αλλά θα προτιμούσα να πέθαινα πριν έρθει ο θάνατος! Το να ζεις μέχρι το θάνατο φαντάζομαι πως είναι μεγάλη κούραση...
Κάθε πρωί μού αρέσει να βλέπω την ανατολή του ήλιου. Αλλά το κάνω πάντα μέσα από βρόμικα στόρια...
Κατά βάθος είμαι πολύ πουριτανός! Αλλά συχνά οι πουριτανοί το διασκεδάζουν περισσότερο από κάθε άλλον...
Με τις γυναίκες έχω κάποιο προβληματάκι...
Ακόμη κι αυτές που ανταπέδωσαν τα φιλιά μου, το έκαναν σα να ένιωθαν πολύ μόνες!
Δεν τρέφω αυταπάτες!
Την ώρα που εγώ βλέπω ποδόσφαιρο ή πίνω μπίρες ή διαβάζω τα «Ιπποδρομιακά Νέα», εκείνες σκέφτονται, αυτοσυγκεντρώνονται, συνωμοτούν κι αποφασίζουν! Αν θα με πάρουν, αν θα με πετάξουν, αν θα με κάνουν τράμπα, αν θα με σκοτώσουν, ή αν απλώς θα με εγκαταλείψουν...
Ό,τι και να κάνουν, ένα είναι σίγουρο: εγώ θα καταλήξω μόνος και με σπαραλιασμένο μυαλό!

Τι θα έλεγαν για τα χάλια μας οι αρχαίοι φιλόσοφοι;

2011-10-18T15:13:00.001+03:00

Απ’ το ομογάλακτο ιστολόγιο «Φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας»
http://filosofoumen.blogspot.com/

Ο Πλάτωνας στους «Νόμους» του απαγορεύει να ζητήσει κάποιος νερό απ’ το πηγάδι του γείτονα, αν προηγουμένως δεν αποτύχει να βρει νερό στο δικό του χωράφι.
Ας ψηφίσουμε κι εμείς ένα νόμο που να απαγορεύει στους ανθρώπους να δανείζονται, αν προηγουμένως δεν έχουν εξαντλήσει τη δική τους περιουσία και τις δικές τους δυνάμεις.
Ο Κάτων, όταν κάποτε συνάντησε έναν σκατόψυχο ηλικιωμένο, τον ρώτησε: «Γιατί άνθρωπέ μου στα πολλά κακά των γηρατειών προσθέτεις και τη ντροπή της μοχθηρίας;».
Αν ζούσε τα τελευταία 30 χρόνια στη χώρα μας ο Κάτων, θα μας ρωτούσε: «γιατί στα πολλά κακά της φτώχειας σας, προσθέτετε τις ταλαιπωρίες και την εξάρτηση του δανεισμού;».
Και, για να το πούμε λαϊκότερα: «Δεν μπορείτε να κουβαλήσετε την κατσίκα, γιατί φορτώνετε στους ώμους σας και το βόδι;».
Ας αναφέρουμε και μερικά ακόμη παραδείγματα απ’ τους αρχαίους μας σοφούς:
α) Ο Θηβαίος Κράτης, αν και δεν είχε κανέναν δανειστή να τον πιέζει, μη μπορώντας ν’ αντέξει τις καθημερινές σκοτούρες και μέριμνες, εγκατέλειψε την περιουσία του, αξίας οκτώ ταλάντων, φόρεσε ένα παλιόρουχο, πήρε κι ένα δερμάτινο σακούλι, και βρήκε καταφύγιο στη φτώχεια και στη φιλοσοφία...
β) Ο Αναξαγόρας άφησε χωρίς κανέναν δισταγμό την καλλιεργήσιμη γη του να γίνει βοσκοτόπι.
γ) Ο λυρικός ποιητής Φιλόξενος, που είχε πολύ πλούτο σε μια σικελική αποικία, βλέποντας να βασιλεύει γύρω του η τρυφή, η ηδυπάθεια και η αμουσία, είπε: «μα τους Θεούς, απ’ το να χαθώ εγώ εξαιτίας αυτών των αγαθών, καλύτερα να χάσω εγώ αυτά!»...
Και κλείνουμε με τον Πλούταρχο, που μας δίνει την εξής συμβουλή: «Παράτησε τα περιττά που σε υποδουλώνουν, κι αρκέσου στα λίγα και ουσιώδη που σ’ αφήνουν ελεύθερο»!

Με «έστειλε» κανονικά ο παππούλης! (παπα-Γ. είσαι πολύ μάγκας τελικά!)

2011-10-16T11:35:00.007+03:00

Και σήμερα στο ξωκκλήσι μας ήμασταν «εμείς κι εμείς»!
Ο παπάς, ο ψάλτης, ο νεωκόρος, εγώ και δυο-τρεις ακόμη...
Λογικόν!
Ποιος «θεότρελος» θ’ ανέβει αξημέρωτα στο «βουνό», για να προσευχηθεί;
Ποιος θ’ αφήσει το ζεστό χουχούλισμα κάτω απ’ το πάπλωμα, την καυτή κούπα με τον καφέ, τον άνετο καναπέ, τη γλύκα της γυναίκειας πρωινής αγκαλιάς, για να πάρει τα όρη και τα βουνά, με τον αέρα να του σφραγίζει τ’ αυτιά και την υγρασία να του τρυπάει τα κόκαλα;
Για να φτάσουμε στο εκκλησάκι έχει και σύντομη πεζοπορία.
Πρέπει να το φροντίζουμε το σώμα μας!
Να είμαστε υγιείς, γυμνασμένοι και δυνατοί.
Όχι για να επιδεικνύουμε τα μούσκουλα στις παραλίες το καλοκαίρι.
Αλλά για να μπορούμε ν’ ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις του πνευματικό μας αγώνα....
Στο σχόλασμα, κάποια ταλαίπωρη ψυχή ζήτησε τη βοήθειά μας.
Της πρόσφερα ένα ευτελές ποσό.
Είχα, όμως, την «ατυχία» να με δει ο παππούλης!
Ειλικρινά, δεν το κανα προς επίδειξη, αλλά, δεν ξέρω πώς και γιατί, η κίνησή μου παρεξηγήθηκε.
Ο παππούλης με φώναξε παράμερα και με κατσάδιασε:
«Δεν έμαθες εκεί στα μεγάλα πανεπιστήμια που σπούδασες, πώς ό,τι κάνει η δεξιά μας δεν πρέπει να το γνωρίζει η αριστερά μας;»
Παρά την έκπληξή μου, πήγα κάτι να πω, αλλά ο παππούλης μού έκανε νόημα να το βουλώσω!
«Αν το’ χεις τόσο ανάγκη να κάνεις δημόσια τις φιλανθρωπίες σου», μου είπε, «τότε δημόσια να εξομολογείσαι και τις αμαρτίες σου!»
Μ’ «έστειλε» κανονικά ο παππούλης!
Γειά σου ρε παπα-Γ., είσαι πολύ μάγκας, και γι’ αυτό σε γουστάρω...

Μόνο τα φιλιά σώζουν απ’ την «ανθρωποφαγία»!

2011-10-13T20:46:00.004+03:00

Στο καφέ της Μπενάκη η παρέα ήταν μεγάλη και περιλάμβανε όλες τις επαγγελματικές και κοινωνικές τάξεις.
Καλά ξεκινήσαμε, αλλά κάπου στράβωσε η κουβέντα.
Κι ήρθε στην επιφάνεια όλος ο βόθρος που κρύβουμε μέσα μας.
Ο ένας έκανε επίθεση στον άλλον!
Ο ιδιωτικός υπάλληλος κατά του φοιτητή και του δημοσίου υπαλλήλου, ο δημόσιος κατά του ελεύθερου επαγγελματία, ο φοιτητής εναντίον όλων εκτός του εαυτού του...
Το τι ακούστηκε δεν λέγεται. Κι όλ’ αυτά μεταξύ, υποτίθεται, φίλων...
Δεν είπα κουβέντα. Βρήκα μια πρόφαση κι έφυγα...
Καθώς περνούσα έξω απ’ την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής ένιωσα την ανάγκη να προσευχηθώ.
«Θε μου, φύλαξέ μας απ’ την ανθρωποφαγία»
Λίγο πιο κάτω, έξω απ’ του Πατάκη, ένα ζευγάρι φιλιόταν με πάθος στο πεζοδρόμιο.
Μου φάνηκε πως έλαμψε όλη η Ακαδημίας!
Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου...

Τη βαρέθηκα του χαζο-μελούρα της παρακμής...

2011-10-11T21:30:00.003+03:00

Επιστρέφοντας στην Αθήνα ξαναβρέθηκα στο θέατρο του παραλόγου!
Δε λέω... καλό το εργάκι, με ενδιαφέρουσα πλοκή, κι όπως δείχνουν τα πράγματα θα έχει πολύ σασπένς!
Ευχαρίστως θα το παρακολουθούσα απ’ την αρχή μέχρι το τέλος.
Αλλά το εισιτήριο είναι πανάκριβο, γμτ μου...
Πριν από μερικά χρόνια ένιωθα έτοιμος να εκραγώ από ενεργητικότητα και διάθεση δημιουργίας.
Τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να αισθάνεται σαν ξεφουσκωμένη σαμπρέλα.
Σαν άδεια μπαταρία.
Ελπίζω να ’ναι προσωρινό...

Στο δρόμο της επιστροφής...

2011-10-09T22:28:00.002+03:00

Τ’ απόκρημνα βράχια της Πάτμου τραβούσαν σα μαγνήτης τους ερημίτες που ποθούσαν την ησυχία.
Ακόμα και σήμερα σώζονται ίχνη ανθρώπινης παρουσίας στις απάτητες πέτρες.
Λαξευμένες θέσεις για ράφια, στόμια φούρνων, πηγάδια, οπές για τα δοκάρια που στήριζαν τις οροφές των ασκηταριών...
Στις ρίζες των βράχων, μέσα στη θάλασσα, βρίσκεις ως και θεμέλια μικρών ναών!
Στο πλοίο της επιστροφής νιώθουμε «γεμάτοι».
Στο νησί μελετούσαμε νύχτα και μέρα την Αγία Γραφή και τους Πατέρες.
Υπογραμμίζαμε χωρία κι αποστηθίζαμε ολάκερα αποσπάσματα που μας συγκινούσαν ή μας παρηγορούσαν...
Όσες μέρες μείναμε στην Πάτμο δούλεψε μέσα μας η ταπείνωση και το πένθος.
Τα πάθια υποχώρησαν λίγο, η καρδιά άρχισε να μαλακώνει.
Τα λίγα πράγματα που χρησιμοποιούσαμε τα νιώθαμε σαν δώρα του Θεού και τα χαιρόμασταν.
Ψάχναμε τόπους ήσυχους, να στοχαστούμε και να ηρεμήσουμε.
Αγαπήσαμε την πεζοπορία, που πάντα κατέληγε σε κάποιο ξωκκλήσι ή όμορφο τοπίο.
Πίναμε το νερό της πηγής και τα χείλη μας ψέλλιζαν το «Δόξα σοι ο Θεός»...
Πού και πού λέγαμε την ευχή, μαζεύαμε το νου μας στο θαλάμι της καρδιάς και ζούσαμε ένα μυστικό πανηγύρι...
Υ.Γ.: προσωπικά έχω έναν επιπλέον λόγο να λυπάμαι που πήρα (αναγκαστικά) το δρόμο της επιστροφής. Γι’ αυτό και της αφιερώνω το παρακάτω τραγούδι...

Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, από κάτω κρύβεται ένας Καρπενησιώτης!

2011-10-08T23:11:00.003+03:00

Δεν μ’ αρέσει να παινεύομαι για την καταγωγή μου, αλλά όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, ένα είναι σίγουρο: από κάτω θα βρεις κι έναν Καρπενησιώτη!
Ακόμα και στ’ ασκηταριά της Πάτμου!
Εδώ, ένας Καρπενησιώτης καλόγερος, αγνώστων λοιπών στοιχείων, ξεχώρισε, πριν από 200 περίπου χρόνια, για τον πρωτότυπο τρόπο άσκησής του:
Είχε μετατρέψει μια μικρή βαρκούλα σε κελί, και μ’ αυτό έπλεε διαρκώς γύρω απ’ την Πάτμο και τα γειτονικά μικρονήσια!
Στη βάρκα έκανε καθημερινά την προσευχή και τον κανόνα του, και μόνο κάθε Κυριακή πρωί ή στις μεγάλες γιορτές έπιανε κανένα λιμανάκι, όπου υπήρχε εκκλησία, για να μεταλλάβει και να προμηθευτεί λίγη τροφή και νερό!
Στην Πάτμο ασκήτευσε κι ένας άλλος Καρπενησιώτης, ο Απολλώ.
Αυτός έφυγε από το Καρπενήσι μαζί με την οικογένειά του γιατί έπεσαν στη δυσμένεια του Αλή Πασά.
Ο Απολλώ πήγε στ’ Αγιονόρος, όπου έγινε μοναχός γύρω στα 1775.
Γρήγορα, όμως, έφυγε από κει, μαζί με τους Κολλυβάδες, και μετά από πολλές περιπέτειες κατέληξε στην Πάτμο, όπου έχτισε μια μικρή εκκλησούλα κι ένα-δυο κελάκια στα βορειοανατολικά του νησιού.
Ο Απολλώ εξελίχθηκε σε σπουδαίος πνευματικός.
Είχε, όμως, κι ένα κουσούρι! (Όλοι οι Καρπενησιώτες έχουμε τουλάχιστον ένα «μεγάλο κουσούρι»!).
Το δικό του κουσούρι ήταν πως από μικρό παιδάκι είχε συνηθίσει να «τραβάει το λουλά», κάτι που δεν το έκοψε ακόμα κι όταν καλογέρεψε!
Κάθε απογευματάκι, λοιπόν, ο Απολλώ «πατούσε» τον ναργιλέ του, κι απολάμβανε το ηλιοβασίλεμα.
Μια μέρα τον επισκέφτηκε ένα ντόπιος, με το μικρό γιό του, για να εξομολογηθεί.
Ο Απολλώ κείνη την ώρα κάπνιζε τον ναργιλέ του. (Ας τον πούμε με την επιστημονική του ορολογία: καπνοσύριγγα).
Μόλις έφθασαν οι επισκέπτες, λέει ο πατέρας στο παιδί:
- Φίλα το χέρι του παππούλη, να πάρεις την ευχή του.
- Ποιον παππούλη καλέ μπαμπά, εγώ δεν βλέπω κανέναν παππούλη!
Ο πατέρας τού ξανάδειξε τον Απολλώ, αλλά το παιδί λέει με θάρρος:
- Δεν είν’ αυτός παππούλης! Οι καλόγεροι δεν καπνίζουν!
Τότε ο Απολλώ συνειδητοποίησε πως αυτά δεν ήταν λόγια του παιδιού, αλλά του Θεού.
Σηκώνεται αμέσως, σπάει σε κομματάκια την καπνοσύριγγα, και λέει του πιστιρικά:
«Τράβα πέταξέ τα στο γιαλό»!
Κι από τότε δεν ξανακάπνισε...

Απ’ το μπαλκόνι της Μονής Ιωάννου Θεολόγου της Πάτμου, σας συνιστώ ανεπιφύλαχτα: «κάψτε τα τα ρημάδια!»

2011-10-05T22:00:00.002+03:00

Ίσως κάποιοι από σας να έχουν ακόμα αρκετά φράγκα.
Είμαι σίγουρος πως υπήρξαν περίοδοι που στους περισσότερους από μας πέρασαν πολλά λεφτά απ’ τα χέρια μας.
Και ποιο το αποτέλεσμα;
Μήπως έγινε κανένας μας πιο ευτυχισμένος και δεν το κατάλαβα;
Ας γελάσω... χα χα χα!
Είμαι σαρανταφεύγα ετών και νομίζω πως έχω κατασταλάξει:
Τα λεφτά φέρνουν μια προσωρινή ικανοποίηση, αλλά ποτέ την ευτυχία!
Το χρήμα τότε μόνο φέρνει την ευτυχία όταν ξοδεύεται για το καλό των άλλων!
Ο Άσκαρ μιλάει, τώρα, και μην το αφήσετε να περάσει στο ντούκου...
Το ’χουν πιάσει μέχρι κι οι διαφημιστές.
Γι’ αυτό και λανσάρουν το σύνθημα «Ζήσε τη στιγμή»!
Με απλά λόγια, σου λένε πως τα αντικείμενα που αγοράζεις με τα λεφτά σου δεν έχουν καμία ιδιαίτερη αξία.
Εκείνο που μετράει είναι οι εμπειρίες: η επαφή με την οικογένεια, τους φίλους, τη φύση...
Τα ιερά βιβλία όλων των θρησκειών σε δυο πραγματάκια συμφωνούν:
α) Να φυλάγεστε απ’ την πλεονεξία.
β) Είναι προτιμότερο να δίνεις παρά να παίρνεις.

Γαμώ το Αντίχριστό μου!

2011-10-04T23:08:00.003+03:00

Το πρωί επισκεφτήκαμε το Σπήλαιο της Αποκάλυψης.
Σύμφωνα με την παράδοση, εδώ έγραψε ο ευαγγελιστής Ιωάννης την Αποκάλυψη.
Βιβλίο σκοτεινό και δυσερμήνευτο.
Γι’ αυτό και η εκκλησία άργησε πολύ να το αναγνωρίσει. Μόλις τον 6ο αιώνα το συμπεριέλαβε στα βιβλία της Αγίας Γραφής.
Πολλοί μεγάλοι Πατέρες το αμφισβήτησαν! Και με τα δίκια τους. Οι περισσότερες αιρέσεις στο βιβλίο της Αποκάλυψης βασίζονται...
Ξέρω πολλούς ανθρώπους που δεν δίνουν δεκάρα για το Χριστό! Αλλά είναι πρόθυμοι να ξοδέψουν όλη την περιουσία τους προκειμένου να δουν τον Αντίχριστο!
Βλαμμένοι και φανατικοί νόες, που χρησιμοποιοιύν το θέμα σαν διέξοδο στα προσωπικά τους αδιέξοδα. Την καταβρίσκουν να γεμίζουν τον εαυτό τους και τον κόσμο με άγχος και αγωνία!
Λες και λίγες ανασφάλειες έχουμε, ο φόβος του Αντίχριστου μας έλλειπε!
Είχα πάει κάποτε σε μια Σκήτη στ’ Αγιονόρος. Και ως είθισται, τους πήγα κάποια τυποποιημένα προϊόντα. Ρύζια, μακαρόνια και τα σχετικά...
Ο ηγούμενος, όμως, είχε άλλη άποψη. Μου έδειξε τις τρεις γραμμές που προεξέχουν στην ηλεκτρονική ταυτότητα των προϊόντων, και αποφάνθηκε πως είναι το 666!
«Πετάξτε τα στη θάλασσα!», διέταξε!
Και γυρνώντας σε μένα, μου λέει:
- Εδώ δεν τρώμε τίποτα το τυποποιημένο. Μόνο χύμα προϊόντα. Μπορώ να σου δώσω διευθύνσεις αποθηκών που έχουν χύμα προϊόντα στην Αθήνα.
- Κι αν, γέροντα, το τσουβάλι με τα χύμα έχει πάνω του μια καρτούλα με το ίδιο σήμα; Σας το λέω γιατί το’ χω δει...
Ο ηγούμενος με κοίταξε τρομοκρατημένος.
Τον λυπήθηκα τον άνθρωπο, κι είπα να επανορθώσω:
- Αλλά τα δικά σας, δεν θα ’χουν τέτοια χαρτάκια!
- Ναι, ναι, τα δικά μας δεν έχουν...
Αλλά για να μη νομιστεί πως στ΄Αγιονόρος έχουν μαζευτεί όλοι οι ψυχάκηδες, ας πούμε και κανένα καλό.
Όπως, π.χ., για τον παπα-Ε., έναν απ’ τους καλύτερους πνευματικούς.
Δεν βγήκε απ’ το Όρος ούτε μια μέρα επί 55 χρόνια.
Πήγαιναν πολλοί λαϊκοί να εξομολογηθούν.
Κάποια μέρα πήγε κι ένας νεαρός που είχε διαλείψεις.
Ο γέροντας δεν μπορούσε να το καταλάβει. Το παιδί, κατά τ’ άλλα, ήταν έξυπνο κι όχι προβληματικό.
Έκανε ταπείνωση και ρώτησε κάτι νεαρά καλογέρια που κάθε βδομάδα πετάγονταν στη Σαλονίκη.
Εκείνοι αμέσως κατάλαβαν:
«Γέροντα, το παιδί είναι ναρκομανής»!
Ο παπα-Ε. δεν είχε ποτέ δει στη ζωή του ναρκομανή! Οπότε συνειδητοποίησε πόσα λίγα ξέρει για τον κόσμο.
Κι αποφάσισε να μην ξαναεξομολογήσει λαϊκό!
Κι όταν τον ρώτησαν «γιατί», τους απάντησε:
«Προφανώς δεν θα μου είναι άγνωστα μόνο τα ναρκωτικά, αλλά και άλλα πράγματα της σύγχρονης ζωής»!

Ταξιδεύοντας για Πάτμο... (Ο πειρασμός έχει πολλά ποδάρια!)

2011-10-02T19:17:00.003+03:00

Επιτέλους, ταξιδεύουμε για Πάτμο!
Ατμόσφαιρα φθινοπωρινή.
Το Αιγαίο μου φαίνεται, όπως πάντα, φιλικό και οικείο.
Απ’ το πρωί είμαι με δυο παξιμάδια κι έναν σκέτο καφέ (κι ένα αντίδωρο).
Λογικό να με ζώνει τέτοια ώρα η πείνα...
Αλλά είμαι αποφασισμένος να εγκρατευτώ!
Θυμάμαι ένα φίλο μου (πραγματικό) ασκητή. Κάθε Παρασκευή δεν έβαζε στο στόμα του καθόλου τροφή ή νερό!
Ένα βράδυ άρχισαν να γουργουρίζουν τα έντερά του.
Και τον άκουσα κρυφά να λέει: «Σώπαινε κοιλιά, σήμερα έθαψαν το Χριστό»!
Ανοίγω το μικρό μου σακβουαγιάζ. Ξαναελέγχω αν πήρα μαζί μου το μικρό καθρεφτάκι.
Δεν θέλω να την ξαναπατήσω όπως τότε στ’ Αγιονόρος.
Με φιλοξενούσε ένας ερημίτης στα Κατουνάκια.
Τα γένια μου είχαν μεγαλώσει, κι είχα γίνει μαλλιαροκούταβο.
«Γέροντα, μήπως υπάρχει ένα καθρεφτάκι, ένα τζάμι, τέλος πάντων, να δω να ξυριστώ;»
«Αμέσως να σου φέρω», μου είπε.
Επιστρέφει σε λίγο, ανασηκώνει το ρασάκι και βγάζει μια νεκροκεφαλή!
«Να ο καθρέφτη σου!», μου είπε. «Κάποτε ήταν όπως κι εσύ. Εδώ, σ’ αυτό το μέρος, υπήρχαν τα μαλλιά. Κι εδώ έλαμπαν τα μάτια του, από αγάπη ή θυμό. Τα χείλη του έλεγαν κάποτε καλές ή κακές κουβέντες. Βοηθούσε τους ανθρώπους ή τους έκανε κακό. Σε λίγο χρόνο κι εσύ έτσι θα γίνεις...».
Κάθομαι στο σαλόνι του πλοίου και διαβάζω ψυχωφελή αναγνώσματα.
Δίπλα μου περνάει μια κοπελιά.
Δεν βλέπω το πρόσωπό της, αλλά έχει ωραίο σώμα κι ένα υπέροχο άρωμα.
Μ’ αναστατώνει...
Τότε θυμήθηκα τον ασκητή Ιερόθεο (καλή του ώρα).
Έξω απ’ το κελάκι του ήταν του κόσμου τα πανέμορφα κι αρωματικά λουλουδάκια.
Σκύβω να μυρίσω ένα.
Εκείνος με αγριοκοίταξε.
Έσπευσα να απολογηθώ: «μόνο να το μυρίσω ήθελα γέροντα, δεν είχα σκοπό να το κόψω».
«Απαγορεύεται!», μου είπε. «Τι άνθος να μυρίσεις, τι γυναίκα να φιλήσεις!»...